سینوزیت حاد - تشخیص و درمان

در اغلب موارد، سینوزیت حاد نیازی به درمان ندارد چرا که علت بروز چنین بیماری می تواند ویروس هایی باشد که سبب بروز سرماخوردگی نیز می شوند. در چنین شرایطی روش های خود درمانی، معمولا تنها درمانهای مورد نیاز برای تسریع زمان بهبودی و تسکین علایم می باشد.

 

آزمایش ها و روش های تشخیص

ممکن است پزشک معالج به منظور تشخیص سینوزیت حاد از شیوه های متعددی استفاده کند. این شیوه ها شامل موارد زیر می باشند:

  • معاینه بدنی. پزشک معالج برای بررسی علت علایم بوجود آمده به معاینه بینی یا گلو خواهد پرداخت تا بدین ترتیب به سطح حساسیت و التهاب در این مناطق پی ببرد. احتمالا پزشک به منظور باز نگهداشتن دهان و استعمال دارویی که سبب منقبض شدن رگ های خونی در مجاری بینی می شود از وسیله مخصوصی استفاده خواهد کرد. انجام این کار سبب سهولت روند بررسی قسمت های داخلی مجاری بینی خواهد شد. سپس پزشک با تاباندن نور بر مجاری بینی به بررسی التهاب یا مایعات موجود در این مجرا خواهد کرد. چنین بررسی به منتفی دانستن نقش سایر احتمالات و محرک ها، نظیر پولیپ های بینی یا سایر ناهنجاری ها، در بروز سینوزیت ها کمک خواهد کرد.
  • آندوسکوپی بینی. قرار دادن یک لوله باریک و انعطاف پذیر(آندوسکوپ) مجهز به نور فایبر- اپتیک در مجاری بینی، امکان بررسی بصری درون سینوس ها را ممکن می سازد.
  • تصویر برداری. از طریق عکس های گرفته شده با تکنیک توموگرافی کامپیوتری (CT) یا رزونانس مغناطیسی (MRI) می توان تمامی جزئیات مربوط به سینوس ها و سایر مناطق بینی را مشاهده کرد. چنین تصویر برداری هایی، می توانند به شناسایی ناهنجاری ها یا عوارض احتمالی کمک کنند.
  • کشت بافت (بینی) و سینوس. انجام تست های آزمایشگاهی اغلب برای تشخیص سینوزیت حاد ضرورتی ندارد. با این وجود، در مواردی که بیمار به درمان جواب نمی دهد و یا بر شدت بیماری افزوده می شود، کشت بافت ها می تواند در تعیین علت دقیق بیماری کمک کننده باشد. به عنوان مثال با استفاده از کشت سینوسی می توان عواملی که منشاء باکتریایی دارند را شناسایی کرد.
  • تست آلرژی. در صورتی که پزشک معالج احتمال می دهد که بیماری بواسطه آلرژی ها ایجاد شده است، در این صورت انجام آزمایش پوست می تواند کمک کننده باشد. آزمایش پوست، روشی سریع و بی خطر است و می تواند به شناسایی دقیق مواد آلرژنی که سبب تشدید سینوزیت شده اند کمک کند.

 

درمانهایی که سبب تسکین علایم می شوند.

پزشک ممکن است درمانهایی را توصیه کند که به تسکین علایم سینوزیت کمک می کنند که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • اسپری ها و یا سرم های حاوی محلول آب نمک برای شستشوی بینی. می توانید روزانه چندین بار از این اسپری ها یا سرم ها برای شستشوی مجاری بینی خود استفاده کنید.
  • کورتیکواستروئیدهای بینی. این اسپری های بینی به جلوگیری از بروز عفونت و درمان آن کمک می کنند. نمونه هایی از این اسپری ها عبارتند از: تریامسینولون، فلوتیکازون، بکلومتازون، بودزوناید و مومتازون.
  • ضد احتقان ها. این عناصر دارویی در محلول ها، قرص ها و اسپری های بینی تجویزی و همچنین خریداری شده بدون نسخه پزشک (OTC) وجود دارند. ضد احتقان های خوراکی OTC شاملActifed, Sudafed  و  Drixoralمی باشند و اسپری های بینی نیز حاویOxymetazoline  هستند. اغلب مدت زمان مصرف این داروها حداکثر چند روز می باشد، چرا که استفاده بلند مدت از چنین داروهایی می تواند منجر به عود احتقان بسیار شدید شود.
  • مسکن هایی که می توان بدون تجویز پزشک خریداری کرد (OTC ها). از میان این مسکن ها می توان به آسپیرین، استامینوفن یا ایبوپروفن اشاره کرد. مصرف آسپیرین می تواند منجر به بروز سندرمReye’s  شود، بنابراین در تجویز این دارو برای کودکان یا نوجوانان می بایست احتیاط کرد. اگرچه تجویز آسپیرین برای کودکان بالاتر از 2 سال هیچ خطری ندارد، با این وجود کودکان و نوجوانانی که بیماری آبله مرغان را پشت سر گذارده اند و یا علایمی شبیه به آنفولانزا را دارند، می بایست از این دارو استفاده نکنند.

برای دریافت اطلاعات بیشتر در این زمینه می توانید با پزشک خود مشورت کنید.

 

آنتی بیوتیک ها

برای درمان سینوزیت حاد معمولا نیازی به مصرف آنتی بیوتیک وجود ندارد.

  • هنگامی که سینوزیت حاد بواسطه عفونت ویروسی یا قارچی بوجود می آید مصرف آنتی بیوتیک بی تاثیر خواهد بود.
  • بیشتر موارد مرتبط به سینوزیت های باکتریایی، بدون مصرف آنتی بیوتیک ها نیز بهبود می یابند.
  • معمولا درمان بواسطه تجویز آنتی بیوتیک ها تنها زمانی انجام می گیرد که عفونت بوجود آمده، شدید و عود کننده یا مزمن باشد.

برای درمان سینوزیت های حادی که در اثر عفونت های باکتریایی بوجود آمده اند از گروهی از آنتی بیوتیک ها استفاده می شود که شامل آموکسی سیلین، داکسی سایکلین، یا ترکیبی از داروهای تریمتوپریم - سولفامتوکسازول می باشند. احتمالا در صورت از بین نرفتن عفونت یا عود سینوزیت، آنتی بیوتیک های دیگری را نیز تجویز خواهد کرد.

در صورت تجویز آنتی بیوتیک، به پایان رساندن دوره مصرف دارو بسیار مهم می باشد. معمولا بدین معنی است که این داروها را می بایست به مدت10 - 14  روز، حتی پس از بهبود علایم بیماری، مصرف کرد. در صورت قطع زود هنگام این داروها احتمال بازگشت مجدد علایم وجود دارد.

 

داروهای ضد قارچی

بروز سینوزیت بدلیل وجود عفونت قارچی بسیار نادر است، با این وجود در چنین شرایطی می توان از داروهای ضد قارچی برای درمان استفاده کرد. دوز دارو، همچنین مدت زمان مصرف، به شدت عفونت و سرعت بهبودی علایم بستگی دارد.

 

ایمنی درمانی (درمان یا جلوگیری از بروز بیماری با بالا بردن عملکرد سیستم ایمنی)

چنانچه آلرژی ها در بروز سینوزیت نقش داشته باشند، تزریق مواد آلرژن (ایمنی درمانی) می تواند به کاهش واکنش بدن به مواد آلرژی زای مخصوص و همچنین درمان علایم بوجود آمده کمک کند.