آلرژی ها - تشخیص و درمان

به احتمال زیاد به هنگام بروز علایمی که تصور می کنید منشا آلرژیکی دارند، بویژه به هنگام مشاهده تغییراتی در محیط که به نظر می رسد منجر به ایجاد آلرژی شده اند، به پزشک مراجعه خواهید کرد. در صورت بروز علایم آلرژی که پس از مصرف دارویی جدید بوجود آمده اند، بلافاصله با پزشک تجویز کننده این دارو تماس بگیرید. به هنگام بروز واکنش های شدید آلرژیک با 115 تماس بگیرید. در صورت به همراه داشتن وسیله تزریق خودکار اپی نفرین سریعا این ماده را تزریق کنید. حتی در صورت بهبود علایم، از عدم عود آن پس از بین رفتن اثرات تزریق مطمئن شوید.

 در صورت داشتن سابقه بروز حمله آلرژی شدید یا هرگونه علایم و نشانه مرتبط با آنافیلاکسی در گذشته، به پزشک مراجعه کنید. ارزیابی، تشخیص و کنترل بلند مدت آنافیلاکسی روندی پیچیده است بنابراین به احتمال زیاد می بایست به پزشکی مراجعه کنید که تخصص او در حوزه آلرژی و ایمونولوژی باشد.

آمادگی برای درمان

چنانچه علایم مرتبط با آلرژی در شما ظاهر شدند، می توانید نخست به پزشک خانوادگی یا یک پزشک عمومی مراجعه کنید. به دلیل کوتاه بودن جلسات معاینه و زیاد بودن مطالب، کسب آمادگی پیش از ملاقات با پزشک می تواند ایده خوبی باشد.

اقداماتی که می توانید انجام دهید.

  • یادداشت تمامی علایم بوجود آمده، از جمله علایمی که به ظاهر هیچ ارتباطی به آلرژی ندارند.
  • یادداشت سابقه ابتلا به آسم یا آلرژی در خانواده، از جمله گونه های خاصی از آلرژی (البته در صورتی که از آنها آگاهی دارید).
  • تهیه فهرستی از تمامی داروها، ویتامین ها یا مکمل های مصرفی
  • آگاهی از این مطلب که آیا قطع کردن داروها ضرورتی دارد یا خیر، به عنوان مثال قطع آنتی هیستامین هایی که ممکن است بر نتایج آزمایش پوست تاثیر گذار باشند.

 

تهیه فهرستی از سوالات به شما کمک خواهد کرد تا در طول جلسه معاینه ارتباط موثری با پزشک داشته باشید. برخی از سوالات اصلی مرتبط به علایم آلرژی می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • علت اصلی بروز علایم و نشانه های بوجود آمده کدام است؟
  • آیا عوامل احتمالی دیگری نیز وجود دارند که منجر به پیدایش این علایم شده باشند؟
  • آیا به انجام آزمایش های آلرژی نیازی خواهد بود؟
  • آیا نیازی به مراجعه به یک متخصص آلرژی هست؟
  • بهترین درمان برای این بیماری کدام است؟
  • من به بیماری های دیگری نیز مبتلا هستم، بهترین راه کنترل همه این بیماری ها با هم کدام است؟
  • به منظور کاهش علایم، می بایست چه تغییراتی را در سبک زندگی و ... بوجود آورد؟
  • آیا محدودیت هایی وجود دارند که می بایست مراعات کرد؟
  • در صورت بروز کدامیک از علایم می بایست با پزشک تماس گرفت؟
  • اعضای خانواده و دوستان می بایست نسبت به کدامیک از علایم اورژانسی گوش به زنگ باشند؟
  • آیا جایگزین هایی برای داروهای تجویز شده وجود دارند؟
اقداماتی که پزشک انجام خواهد داد

به احتمال زیاد پزشک معالج سوالاتی را از شما خواهد پرسید. داشتن آمادگی قبلی برای پاسخ دادن به این سوالات می تواند زمان بیشتری را برای صحبت در ارتباط با مطالب مورد نظر در اختیار شما قرار دهد. احتمالا پزشک سوالاتی نظیر موارد زیر را از شما خواهد پرسید:

  • علایم بوجود آمده دقیقا کدامند؟
  • برای نخستین بار چه زمانی متوجه بروز این علایم شدید؟
  • آیا اخیرا به سرماخوردگی یا سایر عفونت های تنفسی مبتلا شده اید؟
  • آیا علایم بوجود آمده در ساعات معینی از روز تشدید می یابند؟
  • آیا عواملی وجود دارند که منجر به تشدید یا بهبود علایم شوند؟
  • آیا علایم بوجود آمده به هنگام حضور در اتاق خواب یا سایر اتاق های خانه تشدید می یابند؟
  • آیا از حیوانات خانگی نگهداری می کنید؟ آیا آنها را به اتاق خواب خود راه می دهید؟
  • آیا در محل کار یا خانه رطوبت و یا خرابی هایی در ارتباط با لوله کشی آب وجود دارد؟
  • آیا در خانواده شما سابقه ای از ابتلا به آسم یا آلرژی وجود دارد؟
  • آیا سیگار می کشید؟ یا در معرض دود افراد سیگاری یا سایر آلاینده ها قرار دارید؟
  • تا کنون از چه درمانهایی بهره برده اید؟ آیا این درمانها موثر بوده اند؟
  • آیا علاوه بر علایم بوجود آمده، به بیماری های دیگری نیز مبتلا هستید؟
  • در حال حاضر از چه داروها یا درمانهای گیاهی استفاده می کنید؟
آزمایش ها و روش های تشخیص

ممکن است پزشک معالج به منظور ارزیابی احتمال ابتلا به آلرژی اقدام به انجام کارهای زیر کند:

  • از بیمار سوالات دقیق تری راجع به علائم و نشانه ها بپرسد
  • به معاینه بدنی بیمار بپردازد
  • از بیمار بخواهد تا دفترچه روزانه کاملی را در ارتباط به علایم و محرک های احتمالی تهیه کند.

 

در صورت ابتلا بیمار به آلرژی نسبت به مواد غذایی خاص، احتمالا پزشک:

  • از بیمار بخواهد تا یک دفترچه روزانه کامل در ارتباط با مواد غذایی مصرفی را تهیه کند.
  • در ابتدا از بیمار بخواهید تا یک ماده غذایی خاص را از رژیم غذایی خود حذف کند، و سپس به منظور بررسی واکنش های احتمالی ماده غذایی مذکور را دوباره در رژیم غذایی بیمار بگنجاند.

 

همچنین این احتمال وجود دارد که پزشک انجام آزمایش های زیر را توصیه کند:

  • آزمایش پوست. در این آزمایش خراش کوچکی در پوست ایجاد و مقادیر کمی از پروتئین های موجود در ماده آلرژی زا بر روی آن قرار داده می شود. به احتمال زیاد در صورت داشتن آلرژی به ماده مذکور، در ناحیه خراش برآمدگی هایی (کهیر) ایجاد خواهد شد. معمولا متخصصان آلرژی برای انجام این آزمایش ها و تفسیر نتایج آنها از امکانات مناسبی برخوردارند.
  • آزمایش خون. با استفاده از یک آزمایش خون که گاهی اوقات آزمون رادیو آلرژوسوربنت1 نامیده می شود می توان از طریق ارزیابی مقادیر آنتی بادی های آلرژی زای موجود در جریان خون (که با عنوان آنتی بادی های ایمونوگلوبولین E (IgE) شناخته شده اند) سطح واکنش سیستم ایمنی به یک ماده آلرژی زای خاص را تعیین کرد. نمونه خون به آزمایشگاه فرستاده می شود و در آنجا به منظور تعیین وجود نشانه هایی از حساسیت به مواد آلرژی زا، آزمایشاتی بر روی آن انجام می گیرد.

 چنانچه پزشک احتمال دهد که علت علایم بوجود آمده چیزی غیر از ماده آلرژی زا می باشد، در این صورت بیمار می بایست به منظور شناسایی، یا کنار گذاشتن، سایر مشکلات پزشکی آزمایش های دیگری را نیز انجام دهد.

 

1 radioallergosorbent (RAST)

درمان

روندهای درمانی آلرژی شامل موارد زیر می باشند:

  • پرهیز از قرار گرفتن در معرض مواد آلرژی زا. پزشک به بیمار کمک خواهد کرد تا به شناسایی محرک های آلرژی زا بپردازد و از قرار گرفتن در برابر آنها اجتناب کند. معمولا در روند پیشگیری از واکنش های آلرژیک و کاهش علایم، این مرحله، مهمترین مرحله محسوب می شود.
  • مصرف داروهایی به منظور کاهش علایم. مصرف داروهای ضد آلرژی می تواند به کاهش واکنش های سیستم ایمنی و تسکین علایم کمک کند. نوع درمان مصرفی به گونه آلرژی های بوجود آمده بستگی دارد. این داروها می توانند شامل داروهایی باشند که بدون نسخه یا با تجویز پزشک خریداری شده و در قالب داروهای خوراکی، قطره های چشمی یا اسپری های بینی می باشند.
     برخی از داروهای رایج ضد آلرژی عبارتند از: کورتیکواستروئیدها، آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، کرومولین سدیم و تعدیل کننده های لوکوترین.
  • ایمنی درمانی. ممکن است پزشک تزریق مواد ضد آلرژی  (ایمنی درمانی) را برای آلرژی های شدید یا آن دسته از آلرژی هایی که با بهره گیری از سایر درمانها بشکل کاملی از بین نرفته اند توصیه کند. این درمان شامل تزریق یک سری از عصاره های خالص مواد آلرژی زا می باشد که معمولا در یک بازه زمانی طولانی تزریق می شوند.
  • تزریق اورژانسی اپی نفرین. در صورت بروز آلرژی های شدید، به احتمال زیاد پزشک آمپول اپی نفرین یا وسیله تزریق خودکار اپی نفرین را به شما خواهد داد تا همیشه به همراه داشته باشید. تزریق اضطراری اپی نفرین به هنگام بروز واکنش های آلرژیک می تواند تا زمان دریافت درمان اورژانسی، منجر به کاهش علایم شود.