اختلالات اضطرابی

اضطراب گاه و بی گاه بخشی عادی از زندگی محسوب می شود. لیکن، افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی اغلب اوقات ترس و نگرانی های شدید، مزمن و بیش از حدی را در ارتباط با موقعیت های روزمره تجربه می کنند.

اختلالات اضطرابی اغلب در بردارنده بروز ناگهانی و مکرر احساساتی چون اضطراب شدید، ترس یا وحشت زیاد هستند که در عرض چند دقیقه به بالاترین حد ممکن می رسند (حملات هراس). بروز چنین احساساتی از اضطراب و ترس سبب ایجاد تداخلاتی در فعالیت های روزانه می شود، کنترل آنها دشوار و شدت آنها در مقایسه با احتمال بروز خطر بسیار بالا می باشد و می تواند مدت زمان زیادی نیز به طول انجامد. علایم اختلالات اضطرابی می توانند در زمان کودکی یا نوجوانی آغاز و تا دوران بزرگسالی نیز ادامه یابند.

نمونه هایی از اختلالات اضطرابی عبارتند از: اختلال اضطرابی اجتماعی (هراس اجتماعی - فوبی اجتماعی)، هراس های خاص و اختلال اضطرابی جدایی. یک فرد می تواند مبتلا به بیش از یک اختلال اضطرابی باشد.

 

علت بروز برخی از اضطراب ها بیماری های پزشکی می باشند که نیازمند درمان هستند. صرفنظر از نوع اضطراب، درمان بیماری اصلی می تواند بسیار کمک کننده باشد.

علایم اضطراب

علایم و نشانه های شایع اضطراب عبارتند از:

  • عصبی و دستپاچه بودن
  • احساس عجز و ضعف
  • داشتن احساسی بد مبنی بر یک اتفاق بد یا خطری قریب الوقوع
  • افزایش ضربان قلب
  • تنفس سریع (نفس نفس زدن)
  • تعریق
  • لرزش
  • احساس ضعف و خستگی
  • دشواری تمرکز یا تفکر درباره موضوعات به غیر از موضوعی که سبب نگرانی شده است
انواع اختلالات اضطرابی

 چندین نوع اختلال اضطرابی وجود دارد:

  • اختلال اضطرابی جدایی1، که یکی از اختلالات دوران کودکی می باشد که مشخصه اصلی آن بروز اضطرابی بسیار بالاتر از سطح تکاملی می باشد. این اختلال به جدایی والدین یا سایر اشخاصی مربوط می شود که نقش والدین کودک را بر عهده دارند.
  • موتیسم انتخابی2، عبارت است از عدم توانایی صحبت کردن در برخی از موقعیت های خاص نظیر مدرسه، و این در حالی است که فرد قادر به صحبت کردن در سایر موقعیت ها نظیر خانه یا با اعضای درجه یک خانواده خود می باشد. چنین ناتوانی می تواند منجر به وارد آمدن اختلالاتی در عملکردهای اجتماعی، شغلی و تحصیلی شود.
  • هراس های خاص3. ویژگی این نوع هراس، اضطراب عمده ای می باشد که به هنگام رویارویی فرد با شی یا موقعیتی خاص بوجود می آید و فرد میل شدیدی به اجتناب از چنین رودررویی هایی دارد. چنین هراس هایی منجر به بروز حملات هراسی در برخی از افراد می شود.
  • هراس های اجتماعی4، در بردارنده سطوح بالایی از اضطراب، ترس و اجتناب از قرار گرفتن در موقعیت های اجتماعی بواسطه داشتن احساس خجالت، کمرویی و نگرانی می باشد. علت بروز چنین احساساتی ترس از قضاوت یا دیدگاه های منفی سایرین می باشد.
  • اختلال هراس5، شامل بروز مکرر و ناگهانی احساساتی چون اضطراب شدید و ترس یا وحشت زیاد است که در عرض چند دقیقه به بالاترین سطح ممکن می رسد (حملات هراس یا حملات پانیک). ممکن است احساساتی نظیر حس بروز قریب الوقوع یک اتفاق ناخوشایند، تنگی نفس، تپش قلب یا درد قفسه سینه نیز به همراه این اختلال بروز کند.
  • ترس از فضاهای بسته و شلوغ (آگروفوبیا6). این اضطراب مربوط به قرار گرفتن در مکانها یا موقعیت هایی می باشد که فرد در آنها احساس حبس و درماندگی می کند و بنابراین اغلب از حضور در چنین مکانهایی خودداری می کند. قرار گرفتن در چنین مکان ها و موقعیت هایی سبب می شود که حس هراس، اضطراب یا دستپاچگی به فرد دست داده و او کنترل خود را از دست بدهد.
  • اختلال اضطراب فراگیر7، عبارتست از اضطرابی مزمن و بیش از حد و همچنین نگرانی در ارتباط با فعالیت ها یا حوادث، حتی مسائل و اتفاقات روزمره و معمولی. در این نوع اختلال، سطح نگرانی در مقایسه با پیشامدها و شرایط واقعی بسیار بیشتر و اغراق آمیز می باشد. کنترل چنین اختلالی بسیار دشوار می باشد و اغلب منجر به وارد آمدن مشکلاتی در روند تمرکز بر وظایف و کارها می شود. این نوع اختلال اضطرابی اغلب به همراه سایر اختلالات اضطرابی یا افسردگی رخ می دهد.
  • اختلال اضطرابی ناشی از مصرف مواد8. مشخصه این نوع اختلال بروز علایم برجسته اضطراب یا هراس می باشد که به شکل مستقیمی به سوء مصرف داروهای مخدر، مصرف داروها، قرار گرفتن در معرض مواد سمی یا ترک داروها و مواد مخدر مربوط می شود.
  • اختلال اضطرابی ناشی از ابتلا به بیماری ها9. این نوع اختلال شامل علایم برجسته اضطراب یا هراس هایی می باشد که به شکل مستقیمی به وجود یک مشکل فیزیکی مربوط می شوند.
  • اختلالات اضطرابی مشخص و نامشخص10. این اصطلاحات برای آن دسته از اضطراب یا هراس هایی بکار می روند که فاقد معیارهای دقیق موجود در سایر اختلالات اضطرابی می باشند، ولی با وجود این به اندازه کافی مهم هستند که بتوانند باعث بروز اضطراب و از هم گسیختگی شوند.

 

1 Separation anxiety disorder

2 Selective mutism

3 Specific phobias

4 Social anxiety disorder (social phobia)

5 Panic disorder

6 Agoraphobia

7 Generalized anxiety disorder

8 Substance-induced anxiety disorder

9 Anxiety disorder due to a medical condition

10 Specified anxiety disorder and unspecified anxiety disorder

زمان مراجعه به پزشک

در صورت بروز موارد زیر می بایست به پزشک مراجعه کنید:

  • زمانی که احساس می کنید که بیش از حد نگران هستید، بنحوی که نگرانی و اضطراب سبب بروز تداخلاتی در کار، روابط یا سایر بخش های عادی زندگی شده است.
  • احساس ترس، نگرانی یا اضطرابی که دارید سبب بروز آشفتگی و ناراحتی در شما می شود.
  • احساس افسردگی می کنید، در مصرف الکل یا مواد دچار مشکل شده اید یا علاوه بر اضطراب از سایر نگرانی های مرتبط با سلامت روانی نیز رنج می برید.
  • تصور می کنید که منشأ اضطراب شما می تواند وجود مشکلات جسمانی باشد.
  • افکار یا رفتارهایی دارید که به خود کشی مربوط می شوند - در چنین شرایطی می بایست فوراً از درمانهای اورژانسی بهره بگیرید.

 

ممکن است نگرانی های بوجود آمده بخودی خود از بین بروند و یا ممکن است در صورت عدم مراجعه به پزشک تشدید نیز یابند. قبل از تشدید اضطراب به پزشک یا روانپزشک مراجعه کنید. مراجعه زود هنگام به پزشک سبب تسهیل درمان خواهد شد.

علل اضطراب

همانند سایر بیماری های روانی، علل اصلی اختلالات اضطرابی نیز هنوز به طور کاملی شناسایی نشده اند. چنین به نظر می رسد که تجارب زندگی نظیر حوادث تروماتیک، منجر به بروز اختلالات اضطرابی در آن دسته از افرادی شود که از قبل مستعد ابتلا به چنین اختلالاتی بوده اند. صفات موروثی نیز می توانند از عوامل بروز چنین اختلالاتی محسوب شوند.

 

علل پزشکی

علت اصلی بروز اضطراب در برخی از افراد به وجود مشکلات جسمانی بر می گردد. در برخی از افراد علایم و نشانه های اضطراب نخستین شاخص های یک بیماری محسوب می شوند.

چنانچه پزشک گمان کند که علت اصلی اضطراب می تواند وجود یک بیماری جسمانی باشد، در این صورت او به منظور بررسی علایم بیماری انجام تست های آزمایشگاهی و سایر آزمایش ها را توصیه خواهد کرد.

نمونه هایی از مشکلات پزشکی که می توانند سبب بروز اضطراب شوند عبارتند از:

  • مشکلات قلبی
  • دیابت
  • مشکلات غده تیروئید نظیر پر کاری یا کم کاری غده تیروئید
  • آسم
  • سوء مصرف یا ترک مواد مخدر
  • ترک الکل
  • قطع مصرف داروهای ضد اضطرابی (benzodiazepine) یا سایر داروها (بخصوص قطع مصرف ناگهانی و سریع داروها)
  • سندرم روده تحریک پذیر
  • تومورهای نادری که سبب تولید هورمون هایی نظیر هورمون های استرسیFight-or-Flight  (ستیز یا گریز) می شوند.
  • سندرم پیش از قاعدگی (نشانه های جسمی و روحی که ممکن است پیش از قاعدگی بروز کنند).

 

گاهی اوقات اضطراب می تواند از عوارض جانبی مصرف برخی از داروها بشمار رود.

در موارد زیر احتمال اینکه اضطراب در اثر وجود یک بیماری بوجود آمده باشد، بسیار زیاد است:

  • چنانچه هیچ یک از اعضای درجه یک خانواده فرد بیمار (نظیر والدین یا خواهر و برادران) به اختلالات اضطرابی مبتلا نباشند.
  • چنانچه بیمار سابقه ای از بروز اختلال اضطرابی در دوران کودکی را نداشته باشد.
  • عدم خودداری بیمار از قرار گرفتن در موقعیت ها یا رویارویی با مواردی خاص به بهانه داشتن اضطراب.
  • بروز ناگهانی اضطراب که به نظر بی ارتباط با وقایع زندگی می رسد و عدم وجود سابقه ای از بروز اضطراب در فرد.
فاکتورهای خطر

فاکتورهای زیر می توانند سبب افزایش احتمال ابتلا به اختلالات اضطرابی شوند:

  • جنس مونث. احتمال بروز اختلالات اضطرابی در زنان بیشتر از مردان می باشد.
  • تروما. احتمال اینکه کودکانی که مورد استفاده قرار گرفته اند یا شاهد حوادث آسیب زای روحی بوده اند در برهه ای از زندگی خود دچار اختلالات اضطرابی شوند بسیار زیاد است. آن دسته از افراد بزرگسالی که ضربات روحی را تجربه کرده اند نیز می توانند دچار اختلالات اضطرابی شوند.
  • استرس ناشی از بیماری. وجود مشکلات جسمی یا یک بیماری خطرناک می تواند منجر به بروز نگرانی های عمده ای پیرامون مسائلی چون درمان و آینده شود.
  • افزایش میزان استرس. یک رویداد بزرگ یا افزایش تدریجی شرایط استرس زای زندگی می توانند منجر به بروز اضطرابی بیش از حد شوند - به عنوان مثال، مرگ یکی از اعضای خانواده یا نگرانی مداوم در ارتباط با مسائل مالی.
  • شخصیت. احتمال بروز اختلالات اضطرابی در برخی از گونه های شخصیتی بسیار بیشتر از سایر افراد می باشد.
  • سایر اختلالات روانی. افراد مبتلا به سایر اختلالات روانی نظیر افسردگی، اغلب دچار اختلالات اضطرابی نیز می باشند.
  • ابتلا یکی از خویشاوندان نسبی به اختلالات اضطرابی. اختلالات اضطرابی می توانند به شکل ارثی به سایر اعضای خانواده نیز منتقل شوند.
  • مواد مخدر یا الکل. مصرف یا سوء مصرف مواد مخدر یا الکل و یا ترک این مواد می تواند سبب بروز با تشدید اضطراب شود.
عوارض اضطراب

ابتلا به اختلالات اضطرابی چیزی فراتر از بروز نگرانی های عادی می باشد. چنین اختلالاتی می توانند منجر به بروز سایر بیماری های جسمانی یا روانی و یا حتی تشدید این بیماری ها شوند. شرایط و بیماری هایی که از جمله آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • افسردگی (که اغلب به همراه اختلال عصبی بوجود می آید)
  • سوء مصرف مواد
  • مشکلات خواب (بی خوابی)
  • مشکلات روده ای یا گوارش
  • سردرد ها
  • خودکشی
  • شرایط بد زندگی
آمادگی برای درمان

برای آگاهی از این نکته که آیا علت بروز اضطراب بوجود مشکلات جسمانی مرتبط می شود یا خیر. می توانید نخست به یک پزشک عمومی مراجعه کنید. پزشک می تواند به بررسی نشانه های علت اصلی بروز اضطراب بپردازد.

لیکن در موارد بسیار شدید اضطراب می بایست به یک متخصص مراجعه کنید. روانپزشک پزشکی است که در تشخیص و درمان بیماری های روانی تخصّص دارد. روانپزشکان و سایر افراد کارشناس در حوزه بیماری های روانی می توانند علت بروز اضطراب را تشخیص و مشاوره هایی را در اختیار بیمار قرار دهند (روان درمانی).

 

اقداماتی که می توان انجام داد

بهتر است اطلاعات زیر را آماده و به هنگام مراجعه به پزشک به همراه داشته باشید:

  • فهرستی از علایم مربوط به اضطراب. ذکر زمان بروز این علایم، عواملی که منجر به بهبود یا تشدید این علایم می شوند و چگونگی و میزان تاثیری که این علایم بر فعالیت ها و تعاملات روزمره دارند.
  • عواملی که منجر به بروز استرس می شوند. از جمله تغییرات عمده ای که در زندگی رخ داده اند. یا حوادث استرس زایی که به تازگی با آنها روبرو شده اید. بعلاوه تمامی ضربه های روحی که در گذشته یا دوران کودکی خود با آنها مواجه شده اید.
  • ذکر سایر بیماری های جسمی و روحی که از آنها رنج می برید.
  • فهرستی از داروهایی که مصرف می کنید. از جمله تمامی داروها، ویتامین ها، داروهای گیاهی یا سایر مکمل های مصرفی به همراه ذکر مقادیر مصرف آنها

 

تهیه فهرستی از سوالات به شما کمک خواهد کرد تا حداکثر استفاده را از جلسات معاینه ببرید. در ارتباط با اضطراب برخی از سوالات اساسی که می توان از پزشک پرسید عبارتند از:

  • اصلی ترین علت بروز اضطراب چیست؟
  • آیا موقعیت ها، مسائل روانی یا مشکلات و بیماری های جسمانی دیگری نیز وجود دارند که سبب بروز اضطراب یا تشدید آن شوند؟
  • آیا به انجام آزمایش های پزشکی یا سایر آزمایش ها نیازی هست؟
  • آیا محدودیت ها یا مراحلی وجود دارند که می بایست از آنها پیروی کرد؟
  • آیا نیازی به مراجعه به یک روانپزشک، روانشناس یا سایر پزشکان وجود دارد؟
  • چه نوع درمانی می تواند موثر باشد؟
  • آیا مصرف دارو می تواند اثر بخش باشد؟ (در صورت مثبت بودن پاسخ) آیا داروهای جایگزینی برای داروهای تجویز شده وجود دارند؟

 

علاوه بر سوالات آماده شده از قبل، چنانچه در طول جلسه معاینه سوال جدیدی برایتان مطرح شد در پرسیدن آن تردید نکنید.

 

اقداماتی که پزشک انجام خواهد داد

به احتمال زیاد پزشک معالج معاینات بدنی را انجام و سوالات متعددی را خواهد پرسید که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • علایم بوجود آمده کدامند و شدت آنها به چه میزان است؟
  • آیا تا بحال دچار یک حمله هراس شده اید؟
  • آیا موقعیت ها یا مواردی وجود دارند که بدلیل بروز اضطراب از مواجهه با آنها خودداری کنید؟
  • آیا احساس اضطرابی که دارید همیشگی می باشد و یا صرفاً به شکل مقطعی بروز می کند؟
  • برای نخستین بار چه زمانی متوجه بروز حالات اضطرابی در خود شدید؟
  • آیا مورد بخصوصی وجود دارد که سبب بروز اضطراب یا تشدید آن شود؟
  • چه مواردی منجر به کمتر شدن اضطراب شما می شوند؟
  • آیا در گذشته یا به تازگی تجارب تلخ و تکان دهنده ای داشته اید؟
  • آیا به بیماری های روحی یا جسمانی مبتلا هستید؟
  • آیا دارویی مصرف می کنید که پزشک تجویز کرده باشد؟
  • آیا بطور مرتب الکل یا داروهای مخدر مصرف می کنید؟
  • آیا در خویشاوندان نسبی شما مواردی از ابتلا به اختلالات اضطرابی یا سایر بیماری های روانی، نظیر افسردگی، وجود دارد؟
تشخیص اضطراب

پزشک معالج به منظور تشخیص دقیق اختلالات اضطرابی و کنار گذاشتن سایر بیماری ها، از بیمار خواهد خواست تا یک پرسشنامه روانشناسی را تکمیل کند. بعلاوه پزشک به منظور بررسی علایمی که ممکن است حاکی از ارتباط با یک بیماری باشند، اقدام به معاینه فیزیکی بیمار خواهد کرد.

برای تشخیص قطعی ابتلا فرد به اختلال اضطرابی، او می بایست تمامی ضوابط تشریع شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM که از سوی مجمع بیماری های روانی آمریکا منتشر شده است را دارا باشد. کارشناسان بیماری های روانی و شرکت های بیمه به ترتیب از DSM به منظور تشخیص بیماری های روانی و باز پرداخت هزینه های درمانی استفاده می کنند.

اختلالات اضطرابی مختلف دارای علایم و معیارهای تشخیصی مختص به خود می باشند. لیکن، وجه مشترک تمامی این اختلالات ترس بیش از حد و در نتیجه بروز مشکلات عملکردی می باشد.

اختلالات اضطرابی اغلب به همراه سایر مشکلات روانی، نظیر افسردگی یا سوء مصرف مواد، بروز می کنند، و این امر می تواند منجر به دشوارتر شدن روند تشخیص و درمان بیماری شود.

درمان اضطراب

روان درمانی

روان درمانی که با عناوین صحبت درمانی یا مشاوره روانشناختی نیز شناخته شده است، شامل کار با یک درمانگر به منظور کاهش علایم اضطراب می باشد. روان درمانی می تواند درمان موثری برای از بین بردن اضطراب باشد.

روان درمانی شناختی یکی از موثرترین اشکال روان درمانی برای درمان اختلالات اضطرابی محسوب می شود. تمرکز رفتار درمانی شناختی (که معمولاً درمانی کوتاه مدت است)، بر آموزش مهارت هایی خاص با هدف روی آوردن و پرداختن تدریجی بیمار به آن دسته از فعالیت هایی می باشد که بدلیل بروز اضطراب از مواجهه با آنها خودداری می کرده است. در طی این پروسه، همزمان با کسب موفقیت های اولیه، از میزان علایم اضطراب نیز کاسته می شود.

 

داروها

در درمان اختلالات اضطرابی از انواع مختلفی از داروها استفاده می شود که از جمله آنها می توان به موارد ذکر شده در ذیل اشاره کرد. می توانید در ارتباط با مزایا، خطرات و عوارض جانبی احتمالی مصرف هر یک از این داروها با پزشک خود مشورت کنید.

  • داروهای ضد افسردگی. تاثیر این داروها بر فعالیت مواد شیمیایی مغزی (انتقال دهنده های عصبی) می باشد که گمان می رود نقش کلیدی را در اختلالات اضطرابی بر عهده داشته باشند. نمونه هایی از این داروهای ضد افسردگی که در درمان اختلالات اضطرابی بکار برده می شوند عبارتند از: فلوکستین، ایمی پرامین، پاروکستین، سرترالین و ونلافاکسین. مصرف سیتالوپرام و اس سیتالوپرام نیز می تواند موثر باشد. مصرف روزانه 40 میلی گرم سیتالوپرام یا 20 میلی گرم اس سیتالوپرام نیازمند بحث در ارتباط با خطرات مصرف این داروها در مقابل مزایای آنها می باشد. ممکن است پزشک مصرف سایر داروهای ضد افسردگی را نیز توصیه کند.
  • بوسپیرون. می توان به منظور درمان اختلالات اضطرابی از داروی ضد افسردگی که بوسپیرون نامیده می شود استفاده کرد. همانند بیشتر داروهای ضد افسردگی، اثر گذاری کامل این دارو چندین هفته به طول می انجامد.
  • بنزودیازپین ها. ممکن است در موارد محدود، پزشک به منظور کاهش علایم اضطراب اقدام به تجویز یکی از این داروهای آرامبخش بکند. نمونه هایی از این داروها عبارتند از: آلپرازولام، کلردیازپوکساید، کلونازپام، دیازپام و لورازپام. معمولاً از بنزودیازپین ها به شکل کوتاه مدت و تنها برای تسکین اضطراب های حاد استفاده می شود. از آنجایی که مصرف زیاد این داروها می تواند سبب بروز وابستگی شود، از اینرو این گروه از داروها گزینه خوبی برای آن دسته از افرادی که دچار مشکلاتی در ارتباط با الکل یا سوء مصرف مواد مخدر هستند محسوب نمی شوند.
سبک زندگی

اگرچه اغلب افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی به منظور کنترل اضطراب خود نیازمند بهره مندی روان درمانی یا مصرف دارو می باشند، لیکن ایجاد تغییراتی در سبک زندگی نیز می تواند مؤثر باشد. تغییراتی نظیر:

  • تحرک زیاد. برنامه روزانه ای را برای خود تهیه کنید، بنحوی که در بیشتر روزهای هفته از نظر فیزیکی فعال باشید. انجام تمرینات ورزشی عاملی قدرتمند در کاهش استرس محسوب می شود و می تواند باعث افزایش روحیه و تندرستی جسمانی شود. بهتر است نخست به انجام فعالیت های آرام بپردازید و سپس به تدریج اقدام به افزایش میزان و شدت این فعالیت ها بکنید.
  • از مصرف الکل یا سایر داروهای مسکن و آرام بخش خودداری کنید. این مواد می توانند سبب تشدید اضطراب شوند.
  • سیگار را ترک و از میزان مصرف قهوه خود بکاهید و یا در صورت امکان نوشیدن قهوه را ترک کنید. نیکوتین و کافئین می توانند سبب تشدید اضطراب شوند.
  • خواب را در الویت قرار دهید. برای برخورداری از خواب کافی هر کاری که از دستتان بر می آید انجام دهید. در صورتی که خواب راحتی ندارید به پزشک مراجعه کنید.
  • از رژیم های غذایی سالم پیروی کنید. تغذیه سالم - نظیر استفاده زیاد از سبزیجات، میوه ها، غلات و ماهی - می تواند منجر به کاهش اضطراب شود. لیکن در این زمینه به انجام تحقیقات بیشتری نیاز هست.
درمان های گیاهی اضطراب

به منظور استفاده از گیاهان دارویی در درمان اضطراب مطالعات زیادی بر روی گیاهانی نظیر کاوا Kava (نوعی درخت جزایر پلینزی)، سنبل کوهی و گل ساعت انجام گرفته است. با وجود این، به منظور درک کامل خطرات و مزایای مصرف این گیاهان هنوز انجام تحقیقات بیشتری مورد نیاز هست. در این بخش نتایج حاصل از تحقیقات انجام گرفته ذکر شده اند:

  • کاوا. چنین به نظر می رسد که گیاه کاوا درمانی امید بخش برای اختلالات اضطرابی باشد، با وجود این گزارش های حاکی از عوارض جدی کبدی (که حتی در استفاده کوتاه مدت این گیاه بوجود آمده اند) سبب شده که برخی از کشورهای اروپایی و کانادا فروش این گیاه را ممنوع کنند. سازمان غذا و دارو نیز مراتب نگرانی خود را در ارتباط با مصرف این گیاه اعلام کرده ولی فروش آن را در آمریکا ممنوع نکرده است. بنابراین می بایست تا زمان انجام تحقیقات بیشتر و اثبات بی ضرر بودن این گیاه از مصرف آن خودداری کرد. بویژه آن دسته از افرادی که مشکلات کبدی دارند یا از داروهایی استفاده می کنند که می توانند بر عملکرد کبد تأثیر گذار باشند.
  • سنبل کوهی. بر طبق نتایج برخی از مطالعات، گروهی از افرادی که از گیاه سنبل کوهی استفاده کرده بودند ادعا می کردند که از میزان اضطراب آن ها کاسته شده است، لیکن در سایر مطالعات انجام گرفته، بیماران اعلام کردند که مصرف این گیاه کاملاً بی تأثیر بوده است. قبل از مصرف این گیاه با پزشک خود مشورت کنید. احتمال بروز آسیب های کبدی در آن دسته از افرادی که از سنبل کوهی به میزان زیاد یا مدت زمان طولانی استفاده می کنند وجود دارد؛ اگر چه احتمال بروز چنین صدماتی چندان هم قطعی نمی باشد. به هنگام فرا رسیدن زمان قطع مصرف سنبل کوهی، به منظور جلوگیری از بروز علایم ترک ناگهانی دارو، می بایست به تدریج میزان مصرف این گیاه را کاهش داد.
  • گل ساعت. آزمایش های بالینی بسیار کمی وجود دارند که حاکی از مؤثر بودن گل ساعت در کاهش اضطراب می باشند. در بسیاری از محصولات تجاری گل ساعت با سایر گیاهان ترکیب می شود و این امر سبب دشوار شدن تشخیص ویژگی های خاص هر یک از گیاهان می شود. معمولاً مصرف این گیاه بر طبق دستورالعمل های تجویز شده بی خطر می باشد. ولی با توجه به نتایج برخی از تحقیقات، مصرف این گیاه می تواند منجر به بروز خواب آلودگی، سر گیجه و پریشانی شود.
  • تیانین (Theanine). این اسید آمینه در چای سبز وجود دارد و ممکن است در برخی از مکمل ها نیز وجود داشته باشد. شواهد اولیه نشان می دهند که تیانین می تواند سبب ایجاد احساس آرامش در برخی از افراد شود، لیکن هیچ مدرکی وجود ندارد که دال بر مؤثر بودن این اسید آمینه در درمان اضطراب باشد.
اقدامات حمایتی و پیشگیری

قبل از مصرف مکمل ها یا داروهای گیاهی با پزشک خود مشورت کنید تا از بی خطر بودن آنها و عدم تأثیر گذاری متقابل این مواد و سایر داروهایی که مصرف می کنید خاطر جمع شود. در این بخش اقداماتی ذکر شده اند که انجام آنها به هنگام مقابله با اختلالات اضطرابی می تواند مفید باشد:

  • فراگیری نکاتی در ارتباط با اختلال اضطرابی که دارید. با پزشک یا روانشناس خود مشورت کنید. عوامل بروز اختلالات اضطرابی و درمانهای مناسب را پیدا کنید.
  • از اصول برنامه درمانی خود پیروی کنید. داروها را بر طبق دستورالعمل های تجویز شده مصرف کنید. در تمامی جلسات معاینه حاضر شوید. تداوم مصرف داروها می تواند منجر به ایجاد تفاوت های بسیار زیادی در نتایج درمانی شود.
  • دست بکار شوید. به منظور یافتن دلایلی که منجر به بروز احساس اضطراب در شما می شوند و نیز نحوه مقابله با چنین احساساتی با روانشناسان خود همکاری کنید.
  • خانواده خود را نیز درگیر برنامه درمانی کنید. در این بیماری نیز همانند سایر بیماری ها، کمک اعضای خانواده نقش مهمی را در روند مقابله با بیماری ایفا می کند.
  • به گروههای حمایتی بپیوندید. به خاطر داشته باشید که شما تنها نیستید. با پیوستن به گروههای حمایتی می توانید از دلسوزی، درک متقابل و تجربیات مشترک سایر بیماران برخوردار شوید.
  • در فعالیت های اجتماعی شرکت کنید. اجازه ندهید که نگرانی ها و اضطرابی که دارید سبب جدایی شما از اطرافیان و فعالیت های مورد علاقه تان شود. تعاملات اجتماعی و برقراری روابط نوع دوستانه با سایر افراد می تواند منجر به کاهش نگرانی ها شود.
  • حلقه اضطراب را بشکنید. به هنگام احساس اضطراب به پیاده روی بروید یا به انجام سرگرمی هایی بپردازید که حواس شما را از نگرانی هایی که دارید منحرف می کنند.
  • بی خیال باشید. سعی کنید تا زیاد به گذشته فکر نکنید. آنچه را که می توانید تغییر دهید و اجازه دهید تا بقیه امور جریان عادی خود را طی کنند.

 

هیچ راهی برای پیش بینی قطعی این نکته که چه عواملی منجر به بروز اختلالات اضطرابی در برخی از افراد می شوند وجود ندارد. با وجود این اقداماتی وجود دارند که می توان با انجام آنها اثرات مرتبط به اضطراب را کاهش داد.

  • کمک گرفتن زود هنگام و به موقع. نظیر سایر بیماری های روانی، تعلل در درمان اضطراب نیز می تواند سبب دشوارتر شدن روند درمانی شود.
  • یادداشت وقایع روزانه. ثبت وقایع زندگی شخصی می تواند در تشخیص علت بروز استرس و کاهش آن به بیمار و روانشناسان کمک کند.
  • ادامه فعالیت های فیزیکی و اجتماعی. به شرکت در فعالیت هایی که از انجام آنها لذت می برید و با انجام آنها احساس بهتری نسبت به خودتان پیدا می کنید ادامه دهید. پرهیز از انجام چنین فعالیت هایی به بهانه عصبی بودن می تواند منجر به تشدید اضطراب شود.
  • فراگیری تکنیک های مدیریت زمان. می توان بواسطه فراگیری چگونگی کنترل دقیق زمان و انرژی از میزان اضطراب کاست.
  • خودداری از مصرف الکل یا مواد مخدر. مصرف الکل یا مواد مخدر می تواند منجر به بروز یا تشدید اضطراب شود. در صورت داشتن اعتیاد به مواد مخدر، ترک آن نیز می تواند منجر به بروز اضطراب شود. چنانچه به تنهایی قادر به ترک نیستید می توانید از پزشک یا گروه های حمایتی کمک بگیرید.