کمر درد - اقدامات اولیه و تشخیص

همچنان که منتظر رسیدن روز ملاقات با پزشک هستید، می توانید به منظور بهتر شدن جریان خون در ناحیه درد و شل شدن عضلات، حمام داغ یا گذاشتن بالشتکی گرم بر روی کمر را برای دوره های کوتاه مدت امتحان کنید. مراقب باشید که پس از گذاشتن بالشتک گرم بر روی کمر نخوابید، چرا که این امر می تواند منجر به بروز سوختگی شود. استفاده از سرما، نظیر یخ یا ژل سرد نیز می تواند منجر به تسکین کمر درد شود. شیوه ای را انتخاب کنید - گرما یا سرما - که بیشترین تاثیر را در بر داشته باشد و تا اندازه زیادی منجر به تسکین آن شود. سعی کنید تا آنجا که می توانید فعالیت های عادی خود را ادامه دهید، مگر اینکه چنین فعالیت هایی نیازمند بلند کردن اجسام سنگین باشند. چنانچه انجام فعالیت های خاصی منجر به افزایش درد شود، می بایست انجام آنرا متوقف کنید.

آمادگی برای درمان

چنانچه کمردرد حداقل به مدت چندین روز به طول بیانجامد و هیچ نشانه ای از بهبودی مشاهده نشود، می بایست به پزشک خانوادگی یا یک پزشک عمومی مراجعه کرد.

در اینجا اطلاعاتی ذکر شده که می توانند در کسب آمادگی های مرتبط با پیش از ملاقات با پزشک و انتظاراتی که می بایست از او داشت کمک کننده باشند:

اقداماتی که می توان انجام داد.

  • ثبت اطلاعات شخصی مهم از جمله تنش های ذهنی یا عاطفی.
  • تهیه لیستی از اطلاعات پزشکی مهم، از جمله تمامی بیماری هایی که به خاطر آنها تحت درمان قرار دارید و همچنین نام تمامی داروها، ویتامین ها یا مکمل های مصرفی.
  • ذکر تمامی آسیب هایی که ممکن است منجر به وارد آمدن صدماتی به کمر شده باشند.
  • به همراه داشتن یکی از اعضای خانواده یا دوستان، در صورت امکان. فرد همراه می تواند نکاتی که شما فراموش کرده اید و یا متوجه نشده اید را یاد آوری کند.
  • یادداشت سوالاتی که قصد پرسیدن آنها را از پزشک دارید. آماده کردن فهرستی از سوالات به شما کمک خواهد کرد تا حداکثر استفاده را از جلسه معاینه ببرید.

 

در ارتباط با کمر درد، برخی از سوالات مهم شامل موارد زیر می شوند:

  • محتمل ترین علت بروز کمر درد چیست؟
  • آیا نیازی به انجام آزمایش های تشخیصی وجود دارد؟
  • چه رویکردهای درمانی را توصیه می کنید؟
  • عوارض احتمالی داروهای تجویز شده کدامند؟
  • علاوه بر کمر درد به بیماری های دیگری نیز مبتلا هستم، بهترین شیوه کنترل با هم این بیماری ها کدام است؟
  • تا چه مدت می بایست تحت درمان باشم؟
  • می بایست از کدامیک از اقدامات خودپایی پیروی کنم؟
  • آیا راهی وجود دارد که در پیشگیری از عود کمر درد موثر باشد؟
اقداماتی که پزشک انجام خواهد داد

به احتمال زیاد پزشک معالج سوالاتی را از شما خواهد پرسید. داشتن آمادگی قبلی برای پاسخ دادن به این سوالات می تواند زمان بیشتری را برای صحبت در ارتباط به مطالب مورد نظر در اختیار شما قرار دهد. احتمالا پزشک سوالاتی نظیر موارد زیر را از شما خواهد پرسید:

  • نخستین بار چه زمانی دچار کمر درد شدید؟
  • هر چند وقت یکبار دچار کمر درد می شوید؟
  • درد بوجود آمده تا چه حد سبب محدودیت فعالیت های شما شده است؟
  • آیا علاوه بر کمر درد علایم و نشانه های دیگری را نیز دارید؟
  • آیا فعالیت های فیزیکی سنگینی انجام می دهید؟
  • آیا به شکل منظمی ورزش می کنید؟ چه نوع ورزش هایی؟
  • هر چند وقت یکبار احساس افسردگی یا دلتنگی می کنید؟
  • در زندگی روزمره خود با چه میزان استرس یا کشمکش روبرو هستید؟
  • آیا اغلب اوقات خواب راحت و کاملی دارید؟
  • تا کنون کدامیک از درمانها یا اقدامات خودپایی را امتحان کرده اید؟ آیا مواردی وجود دارند که موثر بوده باشند؟
  • آیا اخیرا به دلیل وجود سایر بیماری ها تحت درمان قرار گرفته اید؟
تشخیص

معمولا انجام آزمایش های تشخیصی به منظور تایید علت کمر درد ضرورتی ندارد. با این وجود در صورت مراجعه به پزشک، او به معاینه کمر و ارزیابی توانایی نشستن، برخاستن، راه رفتن و بلند کردن پاها خواهد پرداخت. همچنین به احتمال زیاد پزشک با استفاده از چکش مخصوص رفلکس پلاستیکی، به ارزیابی رفلکس های بیمار خواهد پرداخت.

چنین ارزیابی هایی در تعیین علت بروز درد، وجود یا عدم وجود اسپاسم، و گرفتگی های عضلانی و تعیین دامنه حرکت (تا زمانی که درد فرد بیمار را مجبور به توقف فعالیت ها کند) و همچنین کنار گذاشتن سایر دلایل جدی تر بروز کمردرد کمک می کنند.        

به احتمال زیاد در صورت وجود دلیلی دال بر اینکه وضعیت خاصی منجر به بروز کمردرد شده است، پزشک معالج انجام یک یا تعداد بیشتری از آزمایشات را تجویز خواهد کرد:

  • تصویر برداری با اشعه ایکس (رادیو گرافی). این تصاویر تطبیق و صف بندی استخوانها و این نکته که آیا بیمار دچار آرتریت یا شکستگی استخوان می باشد یا خیر، را نشان می دهد. عکس های رادیو گرافی مشکلات مرتبط با نخاع، اعصاب، عضلات یا دیسک ها را به شکل کاملی نشان نمی دهند.
  • تصویر برداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) یا اسکن های توموگرافی کامپیوتری (CT). این اسکن ها تصاویری را در اختیار قرار می دهند که در آنها دیسک های بر آمده، یا مشکلات استخوان ها، عضلات، بافت ها، تاندونها، اعصاب، رباط ها و رگهای خونی مشخص و قابل رویت می باشند.
  • اسکن استخوان. در موارد نادر پزشک معالج از اسکن استخوان به منظور بررسی وجود یا عدم وجود تومورهای استخوانی یا شکستگی های فشرده و تراکمی که در اثر پوکی استخوان بوجود آمده اند استفاده خواهد کرد.
  • الکترومیوگرافی (EMG). در این آزمایش، تکانه های (ضربه) تولید شده از سوی اعصاب و واکنش ماهیچه ها اندازه گیری می شوند. این آزمایش می تواند فشردگی و تراکم عصب که بواسطه دیسک های برآمده یا باریک شدن مجرای (کانال) ستون فقرات (تنگی شدگی و انقباض نخاعی) بوجود آمده است را تایید کند.