تشخیص و درمان آبله مرغان

تا زمان فرا رسیدن وقت ملاقات می توانید به منظور کاهش تب از داروهایی نظیر: ایبوپروفن و استامینوفن استفاده کنید. تمامی افرادی که مراحل بهبودی آبله مرغان را می گذرانند می بایست از مصرف آسپیرین خودداری کنند، چرا که مصرف آسپیرین در مراحل ریکاوری این بیماری می تواند منجر به بروز سندرم ری (Reye)، یک بیماری نادر ولی بسیار خطرناک، شود.

تا آنجا که می توانید استراحت کرده و از تماس با سایر افراد خودداری کنید. بیماری آبله مرغان تا زمان خشک شدن کامل ضایعات پوستی تا اندازه زیادی قابل سرایت می باشد.

 

معمولاً پزشکان با استناد به نشانه های بارز بیماری آبله مرغان، یعنی ضایعات پوستی، اقدام به تشخیص این بیماری می کنند.

در صورت وجود شک و تردید در ارتباط با تشخیص بیماری، می توان با استناد به نتایج آزمایشات نظیر آزمایش های خون یا کشت نمونه های زخم پوستی، اقدام به تشخیص آبله مرغان کرد.

 

معمولاً در کودکان سالم آبله مرغان نیازمند هیچگونه درمان پزشکی نمی باشد و در اکثر موارد می بایست اجازه داد تا بیماری دوره طبیعی خود را بگذراند. ولی پزشک می تواند به منظور کاهش شدت خارش تاولها، یکی از داروهای آنتی هیستامینی را تجویز کند.

گاهی اوقات پزشکان به منظور کوتاه کردن مدت زمان عفونت و کمک به کاهش خطر بروز عوارض در آن دسته از افرادی که خطر بروز عوارض ناشی از آبله مرغان در آنان بسیار بالا می باشد، اقدام به تجویز دارو می کنند. چنانچه شما (یا فرزندتان) در گروه خطر قرار دارید، پزشک مصرف داروهای ضد ویروسی نظیر آسیکلوویر یا داروهای دیگری که ایمونوگلوبین درون وریدی، نامیده می شوند را تجویز خواهد کرد. مصرف این داروها، ظرف مدت 24 ساعت پس از بروز نخستین ضایعات پوستی، می تواند منجر به کاهش شدت بیماری شود. سایر داروهای آنتی ویروسی نظیر والاسیکلویر و فامسیکلویر نیز می توانند به کاهش شدت بیماری کمک کنند، ولی مصرف این داروها تنها در افراد بزرگسال به تأیید رسیده است. در برخی از موارد، پزشک تزریق واکسن آبله مرغان را پس از تماس با ویروس بیماری زا توصیه می کند. این کار می تواند از بروز بیماری پیشگیری نموده و یا منجر به کاهش شدت آن شود.

از دادن داروهای حاوی آسپیرین به افراد مبتلا به آبله مرغان کودک یا بزرگسال- خودداری کنید چرا که مصرف چنین داروهایی می تواند منجر به بروز سندرم ری شود.

 

درمان عوارض بیماری

در صورت بروز عوارض ناشی از بیماری، پزشک درمان مناسب را تعیین خواهد کرد. درمان عفونت های پوستی و پنومونی را می توان با مصرف آنتی بیوتیک ها شروع کرد.

درمان آنسفالیت معمولاً با مصرف داروهای ضد ویروس انجام می شود و در بعضی موارد بستری شدن بیمار در بیمارستان نیز ضرورت می یابد.

 

به منظور کمک به کاهش علایم آبله مرغان ساده و خفیف، می توانید از اقدامات خودپایی ذیل پیروی کنید:

 

پرهیز از خاراندن زخم ها

خاراندن زخم های آبله مرغان می تواند سبب کاهش سرعت درمان، به جا ماندن اثرات زخم (اسکار) و نیز افزایش خطر عفونی شدن زخم ها شود. چنانچه فرزندتان خارش شدیدی دارد و دست از خاراندن زخم بر نمی دارد:

  • به او دستکش بپوشانید
  • ناخن های او را کوتاه کنید

 

تسکین خارش و سایر علایم بوجود آمده

ضایعات پوستی آبله مرغان می توانند با خارش زیادی همراه باشند، بعلاوه تاول های باز شده نیز گاهی بسیار دردناک می باشند. این رنج ها به همراه تب، سردرد و خستگی می توانند سبب بروز ناراحتی های زیادی در افراد شوند. پیروی از اقدامات زیر می تواند به تسکین این ناراحتی ها کمک کند:

  • دوش گرفتن با آب خنکی که بی کربنات سدیم، بلغور جو خام یا بلغور جو کلوئیدی به آن اضافه شده است می تواند به کاهش درد و خارش کمک کند.
  • تر و مرطوب کردن تاولها با لوسیون کالامین
  • مصرف غذاهای نرم در صورت انتشار بیماری به دهان
  • مصرف آنتی هیستامین هایی نظیر دیفن هیدرامین به منظور تسکین خارش. در ارتباط با بی خطر بودن مصرف آنتی هیستامین ها در کودکان با پزشک خود مشورت کنید.
  • مصرف استامینوفن یا ایبوپروفن برای تب های خفیف.

به هیچ وجه به بیمار مبتلا به آبله مرغان آسپیرین ندهید زیرا منجر به بیماری خطرناکی به نام سندرم ری می شود. برای درمان تب های شدید با پزشک خود مشورت کنید.

 

واکسیناسیون بر علیه آبله مرغان بهترین راه برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری می باشد. با توجه به تخمین کارشناسان مراکز کنترل و پیشگیری، در حدود 90% از موارد تزریق واکسن آبله مرغان سبب مصونیت کامل کودکان در برابر این بیماری می شود.

حتی در مواردی که واکسن مصونیت کاملی را بوجود نمی آورد، می تواند به میزان چشم گیری سبب کاهش شدت بیماری شود.

 

تزریق واکسن آبله مرغان برای گروههای زیر توصیه می شود:

  • خردسالان. در ایالت متحده آمریکا خردسالان 2 نوبت واکسن آبله مرغان را دریافت می کنند: نخست در سن 15-12 ماهگی و سپس در سن 6-4 سالگی. می توان این واکسن را با واکسن های سرخک، اوریون و سرخجه ترکیب کرد، لیکن چنین ترکیبی می تواند منجر به افزایش خطر بروز تب و حملات حاصل از تزریق واکسن شود. می توانید در ارتباط با مزایا و معایب ترکیب واکسن ها با پزشک معالج فرزند خود مشورت کنید.
  • کودکان بزرگتری که واکسینه نشده اند. کودکان 12-7 ساله ای که واکسینه نشده اند می بایست 2 نوبت واکسن آبله مرغان را به فاصله حداقل 3 ماه از هم دریافت کنند کودکان 3 ساله و بزرگتری نیز که این واکسن را دریافت نکرده اند، می بایست 2 نوبت واکسن آبله مرغان را به فاصله حداقل 4 هفته از هم دریافت کنند.
  • بزرگسالان واکسینه نشده ای که به آبله مرغان مبتلا نشده اند و احتمال تماس آنان نیز با ویروس این بیماری بسیار بالا می باشد. این گروه عبارتند از: کارکنان مراکز مراقبت های بهداشتی، مربیان و کارکنان مراکز مراقبت از کودکان، مسافران بین المللی، پرسنل نظامی، بزرگسالانی که با کودکان زندگی می کنند و کلیه زنانی که در سنین باروری قرار دارند. بزرگسالانی که هرگز به آبله مرغان مبتلا نشده و یا واکسن این بیماری را نیز دریافت نکرده اند، معمولاً 2 بار و به فاصله 8-4 هفته واکسینه می شوند. در صورتی که بخاطر نمی آورید که آیا واکسن آبله مرغان را دریافت کرده اید یا خیر، یک آزمایش ساده خون می تواند مصونیت شما در برابر این بیماری را تعیین کند.

تزریق واکسن برای آن دسته از افرادی که به آبله مرغان مبتلا شده اند ضرورتی ندارد. ابتلا به آبله مرغان معمولاً منجر به مصونیت مادام العمر فرد در برابر این بیماری می شود. هر چند که احتمال ابتلا بیش از یکبار فرد به آبله مرغان وجود دارد لیکن این پدیده چندان رایج نمی باشد. با وجود این، در صورتی که سن شما بالاتر از 60 سال می باشد می توانید در ارتباط با تزریق واکسن زونا یا شینگل با پزشک خود مشورت کنید.

 

تزریق واکسن آبله مرغان در گروه های زیر به تأیید نرسیده است:

  • زنان باردار
  • افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، نظیر افراد مبتلا به HIV یا گروه هایی که داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی را مصرف می کنند.
  • افرادی که نسبت به ژلاتین یا آنتی بیوتیک نئومایسین حساسیت دارند

در صورتی که نسبت به تزریق واکسن تردید دارید می توانید با پزشک خود مشورت کنید. چنانچه قصد بچه دار شدن را دارید، حتماً پیش از بارداری و به منظور حصول اطمینان از دریافت تمامی واکسن های ضروری با پزشک خود مشورت کنید.

 

آیا تزریق واکسن بی خطر و مؤثر می باشد؟

اغلب والدین در مورد بی خطر بودن واکسن ها تردید دارند. از زمان بوجود آمدن واکسن آبله مرغان، مطالعات زیادی، بی خطر و مؤثر بودن این واکسن را تأیید کرده اند. عوارض جانبی این واکسن معمولاً خفیف بوده و شامل بروز سرخی، درد، التهاب و در موارد نادر جوش های کوچکی در اطراف محل تزریق واکسن می باشد.

خواندن این مطالب نیز توصیه می شود . . .
آبله مرغان
عوارض آبله مرغان