افسردگی ماژور - علائم بیماری

افسردگی یک اختلال خلقی است که در طی آن احساس حزن و اندوه به بیمار دست می دهد. اختلال افسردگی ماژور یا افسردگی کلینیکی که از آن با عنوان افسردگی ماژور نیز یاد می شود، بر احساسات، تفکر و رفتار تأثیرگذار می باشد و می تواند منجر به بروز مشکلات عاطفی و جسمانی زیادی شود. ممکن است این بیماری منجر به مختل شدن فعالیت های روزمره شده و سبب شود که ادامه زندگی به نظر بی ارزش جلوه کند.

افسردگی تنها بروز احساس حزن یا ضعف نیست و امکان رهایی از چنین احساسی نیز چندان ساده نمی باشد. افسردگی نیازمند درمان بلند مدت می باشد، لیکن نمی بایست نا امید شد. اغلب افراد مبتلا به افسردگی با مصرف داروها، مشاوره های روانپزشکی و یا هر دو درمان می شوند. بعلاوه بهره گیری از سایر درمانها نیز می تواند کمک کننده باشد.

علائم افسردگی

اگر چه ممکن است یک فرد در طول زندگی خود تنها یکبار به افسردگی مبتلا شود، با وجود این بعضی افراد معمولاً چندین دوره افسردگی را تجربه می کنند. در طول این دوران علایم افسردگی معمولاً در اغلب روزها بوجود می آیند و شامل موارد زیر می باشند:

  •  احساس حزن، ناراحتی و پوچی.
  •  طغیان خشم، تحریک پذیری یا نا امیدی، حتی در مورد مسائل جزئی و کم اهمیت.
  •  بی علاقگی یا دلسردی نسبت به فعالیت های عادی زندگی نظیر روابط جنسی.
  •  اختلالات خواب، اعم از بی خوابی یا خوابیدن بیش از حد.
  •  خستگی و کمبود انرژی، به نحوی که حتی کارهای بسیار کوچک نیز نیازمند تلاش بیش از حد می باشند.
  •  بروز تغییراتی در اشتها که اغلب به شکل بی اشتهایی و کاهش وزن بروز می کند، ولی در برخی از افراد ممکن است این علامت خود را به شکل افزایش اشتها و وزن نیز نشان دهد.
  • اضطراب، بی قراری و تشویش (به عنوان مثال نگرانی بیش از حد، قدم زدن، مشت کردن دست ها یا عدم توانایی نشستن طولانی مدت در یکجا).
  •  کند شدن حرکات، تفکر و یا صحبت.
  •  احساس گناه یا بی ارزشی، تمرکز بر اشتباهات گذشته یا سرزنش مکرر خود، حتی برای کارهایی که در حیطه مسئولیت بیمار نبوده اند.
  •  دشواری تفکر، تمرکز، تصمیم گیری و یادآوری مطالب.
  •  داشتن افکار مرتبط با مرگ و خود کشی و یا اقدام به خود کشی.
  •  بروز مشکلات جسمانی نظیر کمر درد یا سردرد، بدون علت مشخص.

در برخی از افراد، علایم افسردگی به حدی شدید است که وجود مشکل بارز می باشد. سایر افراد نیز معمولاً احساس خفیفی از ناراحتی و درماندگی را احساس می کنند، بدون اینکه از علت بروز چنین احساساتی آگاه باشند.

علایم افسردگی در کودکان و نوجوانان

علایم شایع افسردگی در کودکان و نوجوانان شبیه به علایم این بیماری در بزرگسالان می باشد، لیکن تفاوتهایی نیز وجود دارد که از آن جمله میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

  •  علایم افسردگی در کودکان کوچکتر شامل حزن، بی قراری، وابستگی بیش از حد، اضطراب، درد، امتناع از رفتن به مدرسه و یا لاغری بیش از حد می باشد.
  •  علایم آن در کودکان بزرگتر یا نوجوانان، احساس پوچی و بی ارزشی، عصبانیت، عملکرد ضعیف یا حضور ضعیف در مدرسه، احساس سوء تفاهم و حساسیت بیش از حد، مصرف الکل یا مواد مخدر، خوردن یا خوابیدن بیش از حد، خود آزاری، بی علاقگی نسبت به فعالیت های روزمره و عادی و اجتناب از برقراری تعاملات اجتماعی می باشد.
  •  ممکن است افسردگی به همراه سایر مشکلات روانی نظیر اضطراب، اختلالات خورد و خوراک، سوء مصرف مواد یا اختلال توجه/ اختلال بیش فعالی (ADHD) رخ دهد.
علایم افسردگی در سالمندان

افسردگی بخش طبیعی از روند افزایش سن نمی باشد و نمی بایست سرسری گرفته شود. متأسفانه در اغلب افراد مسن، افسردگی تشخیص و درمان نمی شود و بعلاوه ممکن است که این افراد نسبت به بهره گیری از کمک های پزشکی نیز بی میل باشند. علایم افسردگی در سالمندان می تواند متفاوت یا نامحسوس تر باشند، علایمی نظیر:

  •  اختلالات حافظه یا تغییرات شخصیتی.
  •  احساس خستگی بیش از حد، از دست دادن اشتها، اختلالات خواب، بی علاقگی یا احساس درد به هنگام برقراری روابط جنسی که علت آنها به مشکلات پزشکی یا مصرف داروها مربوط نمی شود.
  • تمایل به ماندن در خانه و اجتناب از برقراری روابط اجتماعی یا انجام کارهای جدید.
  •  داشتن تفکرات یا احساسات مرتبط به خودکشی، بویژه در مردان مسن.
سایر بیماری ها و شرایطی که منجر به بروز علایم افسردگی می شوند

شرایط و بیماری های زیاد دیگری نیز وجود دارند که می توانند منجر به بروز افسردگی شوند. تشخیص صحیح افسردگی و بهره گیری از روندهای صحیح درمانی اهمیت زیادی دارد.

ارزیابی پزشک به روشن شدن این نکته کمک خواهد کرد که آیا علایم افسردگی بوجود آمده به نوع خاصی از افسردگی مربوط می شوند و یا منشأ آنها بیماری های دیگری از قبیل موارد زیر می باشد:

  •  اختلال سازگاری. اختلال سازگاری عبارت است از یک واکنش هیجانی بسیار شدید به یک موقعیت استرس زا. این اختلال نوعی بیماری روانی - استرس می باشد که بر احساسات، افکار و رفتار تأثیر می گذارد.
  •  اختلال دو قطبی. ویژگی این نوع اختلال روانی تغییرات شدید و متناوب خلق می باشد. گاهی اوقات تمایز بین اختلال دو قطبی و افسردگی بسیار دشوار می باشد.
  •  اختلال سیکلوتایمیک (خُلق دوره ای). اختلال سیکلوتایمیک شامل تغییرات خلقی است که نسبت به اختلال دو قطبی خفیف تر می باشند.
  •  اختلال افسردگی مزمن. این نوع اختلال که گاهی اوقات دیس تایمی نیز نامیده می شود، شکل خفیف تر و مزمن تر افسردگی می باشد. اگر چه این اختلال معمولاً سبب فلج شدن زندگی نمی شود، لیکن می تواند منجر به بروز اختلالاتی در فعالیت های روزمره شود.
  •  اختلال دیسفوریک پیش از قاعدگی. این اختلال دربردارنده علایم افسردگی به همراه بروز تغییرات هورمونی می باشد که یک هفته پیش از شروع پریود آغاز و به مدت چندین روز ادامه می یابد و به تدریج پس از اتمام پریود کاسته شده و یا کاملاً از بین می روند.
  • اختلال نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD). کودکان مبتلا به ADHD می توانند بدون بروز نشانه هایی از ناراحتی یا بی علاقگی، تا اندازه بسیار زیادی بیقرار باشند.

 

از نوع افسردگی خود مطلع شوید تا بتوانید در ارتباط با موقعیتی که در آن قرار دارید و نیز گزینه های درمانی مناسب، مطالب بیشتری را فرا گیرید.

زمان مراجعه به پزشک

در صورت احساس افسردگی، می بایست در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنید. عدم درمان افسردگی اغلب منجر به تشدید بیماری و بروز سایر مشکلات روانی و جسمانی و یا ایجاد مشکلاتی در سایر بخش های زندگی می شود. از این گذشته، احساس افسردگی می تواند منجر به خودکشی نیز شود.

در صورتی که تمایلی به درمان بیماری افسردگی ندارید، می توانید با یکی از دوستان یا عزیزان خود، یک متخصص، یک فرد مذهبی و یا فردی که به او اطمینان دارید مشورت کنید.

 

در صورت بروز افکار خودکشی:

چنانچه شما یا یکی از اطرافیان تان افکار خودکشی دارد، می بایست سریعاً از افراد مشخص در این زمینه کمک بگیرید. در چنین مواردی می توانید اقدامات زیر را انجام دهید:

  •  تماس با یک دوست صمیمی یا فردی که بسیار دوستش دارید.
  •  صحبت با یک فرد مذهبی.
  • تعیین یک وقت ملاقات با پزشک خانوادگی یا سایر افراد متخصص.

 

چه مواقعی بهره گیری از کمک های اورژانسی ضروری می باشد؟

چنانچه احتمال می دهید که ممکن است به خودتان صدمه بزنید و یا اقدام به خودکشی کنید بلافاصله با 115 تماس بگیرید.

چنانچه یکی از اطرافیان تان در خطر خودکشی قرار دارد یا اقدام به خودکشی کرده است در کنار او بمانید و بلافاصله با 115 تماس بگیرید. و یا چنانچه فکر می کنید که می توانید از پس آن برآیید خودتان او را به نزدیکترین بیمارستان برسانید.