افسردگی ماژور - تشخیص بیماری

به هنگام احساس افسردگی می توانید به پزشک عمومی مراجعه کنید، در صورت نیاز او شما را به یک متخصص بیماری های روانی (روان شناس یا روانپزشک) ارجاع خواهد داد. در این بخش اطلاعاتی ذکر شده اند که می توانید در روند کسب آمادگی برای ملاقات با پزشک و انتظاراتی که می توانید از او داشته باشید کمک کننده باشند.

قبل از مراجعه به پزشک

به هنگام احساس افسردگی می توانید به پزشک عمومی مراجعه کنید، در صورت نیاز او شما را به یک متخصص بیماری های روانی (روان شناس یا روانپزشک) ارجاع خواهد داد. در این بخش اطلاعاتی ذکر شده اند که می توانید در روند کسب آمادگی برای ملاقات با پزشک و انتظاراتی که می توانید از او داشته باشید کمک کننده باشند.

 

اقداماتی که می توان انجام داد.

پیروی از اقدامات زیر به شما کمک خواهد کرد تا به نحو مناسبی از وقت تان استفاده کنید.

  • تهیه فهرستی از علایم بوجود آمده، حتی مواردی که به نظر هیچ ارتباطی به دلیل مراجعه شما به پزشک ندارند.
  •  یادداشت اطلاعات مهم شخصی، از جمله هر گونه استرس یا تغییر عمده ای که به تازگی در زندگی تان رخ داده است.
  •  تهیه فهرستی از داروها، ویتامین ها یا سایر مکمل های مصرفی، به اضافه زمان و دوز مصرفی آنها
  •  یادداشت سؤالاتی که قصد پرسیدن آنها را از پزشک دارید.

 

در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوستان تان را نیز به منظور به یادآوری اطلاعات ذکر شده در طول جلسه معاینه به همراه خود ببرید.

 

در ارتباط با مشکلات مرتبط به افسردگی، برخی از سؤالات اصلی که می توان از پزشک پرسید عبارتند از:

  •  آیا افسردگی دلیل عمده علایم بوجود آمده می باشد؟
  •  سایر دلایل احتمالی که منجر به بروز این علایم شده اند کدامند؟
  • به انجام چه آزمایش هایی نیاز هست؟
  •  اثر بخش ترین درمان کدام است؟
  •  آیا جایگزینی برای رویکردهای اولیه ای که پیشنهاد کرده اید وجود داد؟
  •  علاوه بر استرس به بیماری های دیگری نیز مبتلا هستم، بهترین شیوه کنترل همه این بیماری ها کدام است؟
  • عمده ترین عوارض جانبی داروهایی که تجویز کرده اید کدامند؟
  •  آیا برای داروهای تجویز شده، جایگزینی وجود دارد؟

 

علاوه بر سؤالاتی که آماده کرده اید، در مورد هر مساله نامفهومی که برایتان پیش آمد حتماً از پزشک راهنمایی بخواهید.

انتظاراتی که از پزشک می توان داشت

برای پاسخ دادن به سوالاتی که به احتمال زیاد پزشک آنها را مطرح خواهد کرد آماده باشید. مواردی نظیر:

  •  نخستین بار چه زمانی به بروز علایم افسردگی پی بردید؟
  •  چه مدت زمان است که احساس افسردگی می کنید؟ آیا معمولاً همیشه احساس افسردگی می کنید یا وضعیت روانی شما مدام در حال تغییر می باشد؟
  •  آیا تا بحال پیش آمده است که به هنگام ناراحتی احساس شور و شعف ناگهانی (سرخوشی) و انرژی بیش از حد به شما دست داده باشد؟
  •  آیا به هنگام ناراحتی به فکر خودکشی نیز افتاده اید؟
  •  شدت علایم بوجود آمده به چه حد است؟ آیا این علایم منجر به بروز اختلالاتی در زندگی روزمره یا روابط شما شده اند؟
  •  آیا در خویشاوندان سببی شما سابقه ای از ابتلا به افسردگی یا سایر اختلالات روانی وجود دارد؟
  •  از چه بیماریهای فیزیکی یا روانی دیگری نیز رنج می برید؟
  •  آیا الکل یا مواد مخدر استفاده می کنید؟
  •  شب ها چند ساعت می خوابید؟ آیا الگوی خواب شما متغییر است؟
  •  آیا مواردی هستند که منجر به بهبودی علایم شما شوند؟
  •  آیا مواردی هستند که منجر به تشدید علایم شما شوند؟
معیارهای تشخیص افسردگی ماژور

برای محرز شدن ابتلا فرد به افسردگی ماژور، فرد می بایست معیارهای مرتبط با علایم ذکر شده در راهنمای آماری اختلالات روانی (DSM) که از سوی انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده است را دارا باشد. پزشکان به منظور تشخیص بیماری های روانی و شرکت های بیمه به منظور باز پرداخت هزینه های درمانی از این راهنمای آماری استفاده می کنند.

 

برای محرز شدن ابتلا فرد به افسردگی ماژور، فرد بیمار می بایست حداقل 5 مورد از علایم ذکر شده ذیل را در طی دو هفته (در بیشتر روزها و یا هر روز) تجربه کند. حداقل یکی از این علایم می بایست به شکل حالت افسردگی و یا از دست دادن علاقه یا خوشحالی باشد. سایر علایم شامل موارد زیر می باشند:

  •  حالت های افسردگی نظیر، احساس ناراحتی، احساس پوچی یا گریه (در کودکان و نوجوانان، حالت افسردگی می تواند به شکل تحریک پذیری دایمی بروز کند).
  •  کاهش قابل توجه علایق یا عدم لذت بردن از همه (یا بیشتر) فعالیت ها.
  •  کاهش شدید وزن به شکل ناخواسته، افزایش وزن، کاهش و یا افزایش اشتها (در کودکان این علامت به شکل عدم وزن گیری مناسب بروز می کند).
  •  بی خوابی یا میل شدید به خواب.
  •  بی قراری یا کند شدن رفتار که توسط دیگران نیز قابل مشاهده می باشد.
  •  خستگی بیش از حد یا از دست دادن انرژی.
  •  احساس پوچی یا گناهکار بودن.
  •  دشواری تصمیم گیری یا بروز اختلالاتی در روند تمرکز یا تفکر.
  •  هجوم تفکرات مرتبط با مرگ یا خودکشی یا اقدام به خودکشی.

 

علایم بوجود آمده می بایست به اندازه ای شدید باشند که منجر به بروز مشکلات قابل توجهی در فعالیت های روزمره نظیر فعالیت های شغلی، اجتماعی، مدرسه و یا روابط شوند.