آدنوزین

موارد مصرف

این دارو برای تصحیح ریتم سینوسی در درمان تاکی کاردی فوق بطنی پاروکسیمال، همراه با سندروم W-P-W مصرف می شود. از این دارو برای تشخیص افتراقی تاکی کاردی فوق بطنی و در تصویربرداری از عضله قلب نیز مصرف استفاده می شود.

مکانیسم اثر

این دارو یک نوکلئوزید درون زا است که در بسیاری از فرآیندهای بیولوژیک دخالت دارد. این داروبه عنوان یک داروی ضد آریتمی از طریق تحریک گیرنده A1 و کاهش هدایت گره دهلیزی بطنی عمل می کند. این دارو همچنین سبب گشاد شدن عروق محیطی و کرونر از طریق تحریک گیرنده های A2 می شود.

فارماکوکینتیک

نیمه عمر پلاسمایی این دارو بسیار کوتاه است (کمتر از 10 ثانیه). پس از مصرف وریدی، دارو توسط یک مکانیسم انتقالی به درون گویچه های قرمز و سلول های اندوتلیال عروق وارد و به اینوزین وآدنوزین مونوفسفات متابولیزه می گردد.

عوارض جانبی

عوارض جانبی دارو معمولا گذرا است. این عوارض شامل تهوع، منگی، برافروختگی، سردرد، درد سینه شبه آنژینی در قفسه سینه و دیسپنه می باشد. آدنوزین ممکن است سبب بدتر شدن آریتمی شود.

موارد منع مصرف

این دارو در انسداد درجه دو یا سه دهلیزی بطنب یا در بیماران مبتلا به سندروم سینوس بیمار و در بیماران آسمی نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. این دارو در بیماران مبتلا به انسداد ریوی باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
  2. انفوزیون این دارو در بیمارانی که مستعد بروز مشکلات کاهش فشار خون هستند (مانند بیمارانی که مبتلا به اختلال عملکرد سیستم اوتونوم، التهاب پری کارد یا تنگی دریچه قلب می باشند) باید با احتیاط صورت گیرد.
  3. بیمارانی که بتازگی عمل پیوند قلب انجام داده اند، ممکن است به اثرات دارو حساس تر باشند.
تداخل های دارویی

دی پیریدامول برداشت آدنوزین را مهار کرده و ممکن است سبب تشدید اثر آدنوزین شود. در صورت نیاز به مصرف همزمان دو دارو، کاهش مقدار مصرف آدنوزین ضروری است.

تئوفیلین و سایر مشتقات گزانتین، آنتاگونیست های رقابتی آدنوزین هستند. خطر انسداد دهلیزی بطنی در صورت مصرف همزمان با داروهایی که هدایت دهلیزی بطنی را کاهش می دهد، ممکن است افزایش یابد.

مقدار مصرف

بزرگسالان:

در درمان تاکی کاردی فوق بطنی پاروکسیمال، مقدار اولیه 3 میلی گرم از راه انفوزیون سریع وریدی است. در صورت عدم کفایت این مقدار مصرف دارو طی 1 - 2 دقیقه، 6 میلی گرم و سپس 12 میلی گرم پس از 1 - 2 دقیقه دیگر می توان انفوزیون نمود. در تشخیص افتراقی تاکی کاردی فوق بطنی، 3 میلی گرم از دارو مصرف می شود. در تصویر برداری از عضله قلب، از طریق انفوزیون وریدی، مقدار 140 mcg/kg/min  به مدت 6 دقیقه مصرف می شود. داروی رادیونوکلید سه دقیقه پس از انفوزیون تزریق می گردد.

 

کودکان:

در تاکی کاردی فوق بطنی، مقدار اولیه50 - 100 mcg/kg  مصرف می شود. در صورت عدم کفایت این مقدار، می توان هر 1 - 2 دقیقه مقدار 50 - 100 mcg/kg  انفوزیون نمود تا آریتمی کنترل شود. حداکثر مقدار مصرف 300 mcg/kg  می باشد.

فرم های دارویی

Injection: 6 mg/2 ml