آمینوفیلین

موارد مصرف

آمینوفیلین برای درمان انسداد برگشت پذیر راه های تنفسی و آسم حاد و به عنوان محرک تنفسی در آپنه نوزادان مصرف می شود.

مکانیسم اثر

آمینوفیلین به عنوان یک گزانتین از طریق شل کردن عضلات صاف مجاری هوایی و انبساط راه های هوایی عمل می کند. برای اطلاعات بیشتر به تک نگار تئوفیلین مراجعه شود.

فارماکوکینتیک

آمینوفیلین در بدن تئوفیلین آزاد می کند. جذب آن بعد از تزریق عضلانی آهسته می باشد و ممکن است در محل تزریق رسوب نماید. متابولیسم دارو کبدی است و از طریق کلیه ها از بدن دفع می شود.

عوارض جانبی

تاکی کاردی، طپش قلب، تهوع، اختلالات دستگاه گوارش، سردرد، فراموشی، آریتمی و تشنجات بویژه در موارد تزریق سریع داخل وریدی ممکن است مشاهده شود. بعلاوه اتیلین دی آمین موجود در آمینوفیلین ممکن است باعث کهیر، تب یونجه، بثورات جلدی یا التهاب پوست شود.

هشدارها

در صورت وجود خیز حاد ریوی، نارسایی احتقانی قلب، تب پایدار، بیماری های کبدی، پرکاری غده تیروئید، سپسیس و اختلالات صرعی باید با احتیاط تجویز شود.

تداخل های دارویی
  • تجویز همزمان سایمتدین، سیپروفلوکساسین، اریترومایسین، پروپرانولول و تیابندازول با آمینوفیلین احتمالاً باعث افزایش غلظت متابولیت فعال آن می شود.
  • تجویز همزمان فنی توئین و ریفامپیسین با تئوفیلین و کشیدن سیگار یا تنباکو احتمالاً باعث کاهش غلظت آن بواسطه تحریک متابولیسم می شود.
  • تجویز همزمان مسددهای گیرنده بتا آدرنرژیک ممکن است اثرات گشاد کنندگی نایژه ای دارو را مهار کند.
  • مصرف همزمان با کتامین ممکن است آستانه حملات صرع را کاهش دهد.
نکات قابل توصیه
  1. آمینوفیلین نباید در یک سرنگ با سایر داروها مخلوط شود.
  2. تزریق داخل عضلانی دارو بسیار محرک است. در صورت تزریق بولوس آمینوفیلین را باید خیلی آهسته داخل ورید (حداقل طی 20 دقیقه) تزریق نمود.
  3. در صورت افزودن آمینوفیلین به محلول های تزریقی (انفوزیونی) دکستروز ممکن است یک رنگ زرد کمرنگ تولید شود که طبیعی بوده و مشکل خاصی ندارد.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

به عنوان گشاد کننده برونش700 mcg/kg  در هر ساعت در افراد سیگاری و مقدار400 mcg/kg  در هر ساعت برای افراد غیرسیگاری انفوزیون می شود. برای بیماران مسن یا مبتلایان به نارسایی قلبی یا کبدی، 200 mcg/kg انفوزیون می شود.

 

کودکان:

در نوزادان نارس و کوچکتر از 24 روز1 mg/kg  هر 12 ساعت انفوزیون می گردد. در نوزادان نارس و بزرگتر از 24 روز 1.5 mg/kg  هر 12 ساعت و برای نوزادان طبیعی تا سن 52 هفتگی روزانه [+ 5 mg/kg (سن بر حسب هفته) 0.2 x] انفوزیون می شود. برای نوزادان طبیعی تا سن 26 هفتگی مقدار مصرف تام دارو در سه مقدار منقسم روزانه (هر 8 ساعت) و برای نوزادان طبیعی با سن 26 - 52 هفتگی مقدار مصرف تام دارو در چهار مقدار منقسم روزانه (هر 6 ساعت) تجویز می گردد.

درکودکان 1 - 9 سال 800 mcg/kg در هر ساعت و در کودکان 9 - 16 سال700 mcg/kg  در هر ساعت، انفوزین وریدی می شود. در صورت تجویز طولانی مدت، سنجش غلظت سرمی غلظت سرمی تئوفیلین و ارزیابی پاسخ بیمار به آن برای دستیابی به غلظت مناسب درمانی و به حداقل رسانیدن خطر سمیت توصیه می شود.

فرم های دارویی

Injection: 250 mg/10ml