بیحس کننده های موضعی

آنچه در این مقاله می خوانید:
کلیات
  • Bupivacaine
  • Lidocaine
  • Mepivacaine
  • Prilocaine F
  • Tetracaine

 

داروهای بیحس کننده موضعی، شروع و هدایت ایمپالس های عصبی را از طریق کاهش قابلیت نفوذ غشاء به یون های سدیم، مسدود می کنند. این عمل بطور برگشت پذیر سبب پایدارشدن غشا سلولی های عصبی و مهار دپولاریزاسیون شده و در نتیجه از انتشار پتانسیل عمل و هدایت بعدی تکانه های عصبی جلوگیری بعمل می آورد. فلیپرسین موجود در پریلوکائین-F یک ماده تنگ کننده عروق بوده و باعث دوام اثر بیحسی پریلوکائین می شود. همچنین اپی نفرین همراه با بعضی از فرآورده های لیدوکائین موجب انقباض عروقی و دوام اثر بیحسی می شود.