داروهای ضد صرع

آنچه در این مقاله می خوانید:
کلیات
  • Acetazolamide
  • Carbamazepine
  • Ethosuximide
  • Gabapentine
  • Lamotrigine
  • Oxcarbazepine
  • Phenobarbital
  • Phenytoin
  • Primidone
  • Topiramate
  • Valproate

 

هدف از دارو درمانی صرع، جلوگیری از وقوع حملات صرعی است که با ایجاد غلظت پلاسمایی موثری از دارو، امکانپذیر خواهد بود. برای این منظور تنظیم دقیق میزان مصرف دارو ضروری است. درمان باید با مقادیر کم دارو شروع و بتدریج افزایش یابد تا حملات کنترل شوند و یا اثرات ناشی از افزایش بیش از حد داروی مصرفی بروز کند.

تعداد دفعات تجویز دارو، به نیمه عمر دارو بستگی دارد، اما باید تا حد امکان تعداد دفعات تجویز اندک باشد تا پذیرش آن از سوی بیمار بیشتر شود. اغلب داروهای ضد صرع را می توان دوبار در روز تجویز نمود. فتوباربیتال و فنی توئین که نیمه عمر طولانی دارند، اغلب یکبار در روز یعنی در موقع خواب تجویز می شوند. اما مواقعی که مقدار زیادی از یک داروی ضد صرع لازم است، ممکن است سه بار در روز تجویز شود تا از اثرات ناخواسته ناشی از غلظت بیش از حد پلاسمایی پرهیز شود. چون کودکان نسبت به بزرگسالان داروهای ضد صرع را سریعتر متابولیزه می کنند، به مقدار مصرف و تعداد دفعات تجویز بیشتری نیازمندند. بطور معمول استفاده همزمان از چند داروی ضد صرع توصیه نمی شود، زیرا بیماران با یک دارو بهتر کنترل می شوند. هیچ شواهدی مبنی بر اینکه با استفاده از ترکیب چند داروی ضد صرع، اثرات درمانی آنها افزایش و سمیت آنها کاهش می یابد، وجود ندارد. در صورتیکه با وجود مصرف یک دارو، حملات کنترل نشود، باید داروی دوم به رژیم درمانی افزوده شود. استفاده بیش از دو داروی ضد صرع به دلیل دشواری تنظیم مقادیر مصرفی بندرت صورت می گیرد. عیب دیگر مصرف همزمان چند دارو، تداخلات دارویی بین داروهای مختلف ضد صرع است. استفاده همزمان از پریمیدون و فنوباربیتال سبب می شود که مقدار زیادی از پریمیدون در کبد به فنوباربیتال تبدیل شود.

تداخل های دارویی بین داروهای ضد صرع پیچیده است و بدون آنکه اثرات ضد صرع آنها اضافه شود، ممکن است سمیت آنها را بالا ببرد. این تداخلات عمدتاً ناشی از القاء یا مهار آنزیم های کبدی می باشد. بطور کلی این تداخلات بسیار متغیر و غیرقابل پیش بینی است. بنابراین اندازه گیری غلظت پلاسمایی در موقع مصرف همزمان چند دارو، توصیه می گردد.

از قطع مصرف ناگهانی داروهای ضد صرع بخصوص باربیتورات ها باید اجتناب شود، چون ممکن است منجر به عود حملات صرعی با شدت بیشتر گردد. کاهش مقدار مصرف باید بتدریج صورت گیرد. در مورد باربیتورات ها قطع مصرف دارو نیاز به ماه ها وقت دارد. جایگزینی یک دارو با داروی دیگر نیز باید با احتیاط کامل انجام شود و تجویز داروی اول فقط هنگامی متوقف گردد که رژیم دارویی جدید کاملاً تثبیت شده باشد. تصمیم به قطع مصرف کامل داروهای ضد صرع در یک بیمار عاری از تشنج و زمان انجام آن غالباً مشکل بوده و به عوامل متعددی در خود بیمار بستگی دارد. حتی در بیماری که سال ها دچار تشنج نشده است، قطع دارو یا خطر آغاز حملات صرعی همراه است.