بلوک کننده های کانال کلسیم

آنچه در این مقاله می خوانید:
کلیات
  • Amlodipine
  • Diltiazem
  • Nifedipine
  • Nimodipine
  • Verapamil

 

داروهای مسدود کننده کانال های کلسیمی از ورود یون های کلسیم به داخل سلول از طریق کانال های آهسته غشاءهای سلولی فعال جلوگیری می کنند. این داروها، سلول های عضله قلب، سلول های موجود در سیستم هدایت الکتریکی قلب و سلول های عضلات صاف قلب و تنوس عروق سیستمیک و کرونر را کاهش داده، تشکیل و انتشار تکانه های الکتریکی قلب را کند می نمایند.

داروهای مسدود کننده کانال های کلسیمی از نظر محل اثر با هم متفاوت بوده و بنابراین اثرات درمانی آنها نیز مختلف می باشد. تفاوت های مهمی میان وراپامیل و داروهای مسدود کننده کانال های کلسیمی از گروه دی هیدروپیریدین (مانند نیفدیپین) وجود دارد. وراپامیل که در درمان آنژین صدری، افزایش فشار خون و آریتمی مصرف می شود، برون ده قلبی را کاهش داده، سرعت ضربان قلب و انتقال الکتریکی دهلیزی - بطنی (AV) را کند می نماید. با مقادیر مصرف بالا، این دارو ممکن است سبب بروز نارسایی قلبی، اختلالات هدایت الکتریکی و کاهش فشار خون شود. بنابراین نباید همزمان با داروهای مسدود کننده گیرنده های بتا – آدرنرژیک مصرف شود.

نیفدیپین عضلات صاف عروقی را شل می کند و شریان های محیطی و کرونر را گشاد می نماید. این دارو در مقایسه با وراپامیل اثر بیشتری بر عروق دارد و به میزان کمتری بر روی عضله قلب تاثیر می گذارد و فاقد هر گونه اثر ضد آریتمی است. این دارو بندرت سبب بروز نارسایی قلب می شود، زیرا هر گونه اثر اینوتروپیک منفی با کاهش کار بطن جبران می شود.

دیلتیازم در درمان حالات مختلف آنژین موثر است. این دارو ممکن است در بیمارانی که داروهای مسدود کننده گیرنده های بتا آدرنرژیک در آنان منع مصرف دارد یا غیرموثر می باشند، مصرف شود. دیلتیازم دارای اثر اینوتروپیک منفی کمتری در مقایسه با وراپامیل می باشد و ضعف شدید عضله قلب نیز بندرت با مصرف این دارو مشاهده می شود.

داروهای مسدودکننده کانال های کلسیمی، خطر بروز انفارکتوس عضله قلب را در بیماران مبتلا به آنژین غیرپایدار کاهش نمی دهند. مصرف این داروها باید برای بیمارانی که به درمان با داروهای مسدود کننده گیرنده های بتا آدرنرژیک، نیترات ها، داروهای ضد پلاکت و ضد انعقادها (اسید استیل سالیسیلیک و هپارین تزریقی)مقاوم هستند، محدود شود.