کاپرومایسین

موارد مصرف

این دارو همراه با سایر داروهای ضد سل در موارد عفونت مقاوم به داروهای انتخاب اول مصرف می شود.

فارماکوکینتیک

از آنجا که جذب خوراکی این دارو ناکافی است، باید از راه تزریقی مصرف شود. اوج غلظت سرمی دارو 1 - 2 ساعت بعد از تزریق عضلانی حاصل می شود. نیمه عمر دارو 3 - 6 ساعت است که در صورت عیب کار کلیه، طولانی تر خواهد شد. دفع دارو عمدتاً کلیوی است و درصد کمی از دارو از طریق صفرا دفع می گرد.

عوارض جانبی

واکنش های حساسیت مفرط شامل کهیر و بثورات جلدی، افزایش یا کاهش گلبول های سفید خون و بندرت کاهش پلاکت های خونی، تغییر در نتایج آزمون های کار کبد، مسمومیت کلیوی، اختلال در الکترولیت ها، کاهش شنوایی همراه با وزوز گوش و سرگیجه، انسداد عصب – عضله بعد از مصرف مقادیر زیاد، درد و سختی در محل تزریق با مصرف این دارو گزارش شده است.

هشدارها
  1.  در صورت ابتلای بیمار به نارسایی کبدی، کلیوی یا شنوایی و اختلالات الکترولیتی، این دارو باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
  2. انجام آزمون های سنجش کار کبد، کلیه، شنوایی و بخش حلزونی گوش و وضعیت الکترولیت ها در فواصل منظم توصیه می شود.
تداخل های دارویی

خطر بروز مسمومیت کلیوی و گوشی در صورت مصرف همزمان این دارو با آمینوگلیکوزیدها، وانکومایسین و سیس پلاتین افزایش می یابد.

مقدار مصرف

بزرگسالان:

مقدار مصرف کاپرئومایسین از راه تزریق عمیق عضلانی 1 g/day (نباید از 20 mg/kg تجاوز کند) برای 2 - 4 ماه و سپس یک گرم در فواصل 2 - 3 بار در هفته می باشد.

فرم های دارویی

Powder for Injection: 1g (as Sulfate)