کارموستین

موارد مصرف

کارموستین در درمان تومورهای اولیه مغز، لنفوم های هوچکینی و غیر هوچکینی و میلوم مولتیپل مصرف می شود و ممکن است در درمان کارسینومای کبد و گوارش و ملانومای بد خیم نیز موثر باشد.

مکانیسم اثر

کارموستین یک عامل آلکیله کننده است که میتواند DNA و RNA را آلکیله کند.

فارماکوکینتیک

کارموستین از سد خونی - مغزی می گذرد. متابولیسم آن کبدی است و بطور عمده از کلیه دفع می شود.

عوارض جانبی

کاهش گلبول های سفید خون یا عفونت، التهاب ورید، پنومونی یا فیبروز ریوی و کاهش پلاکت های خون از عوارض شایع کارموستین هستند.

هشدارها
  1. کارموستین در صورت وجود ضعف مغز استخوان، عیب کار ریه ها و عیب کار کلیه، باید با احتیاط فراوان تجویز شود.
  2. احتمال بروز مقاومت متقاطع بین لوموستین و کارموستین وجود دارد.
نکات قابل توصیه
  1. به منظور جلوگیری از ضعف مغز استخوان ناشی از کارموستین، دوره های درمانی با آن حداقل باید شش هفته فاصله داشته باشد.
  2. مقدار مصرف دارو باید طی 1 - 2 ساعت انفوزیون گردد تا مانع بروز التهاب در محل تزریق گردد.
  3. کارموستین را می توان بصورت تزریق داخل شریان کبدی نیز مصرف کرد.
مقدار مصرف

برای درمان تومورهای مغزی، کارسینوم دستگاه گوارش، لنفوم هوچکینی یا غیرهوچکینی، میلوم مولتیپل یا ملانومای بدخیم مقدار 150 – 20 mg/m2 به صورت مقدار واحد هر 6 - 8 هفته یا 75 – 100 mg/m2 طی دو روز متوالی هر 6 هفته یا 40 mg/m2  طی 5 روز متوالی هر 6 هفته تزریق وریدی می شود. مقدار مصرف دارو باید بر مبنای تعداد گلبول های سفید خون یا پلاکت ها تنظیم گردد.

فرم های دارویی

Injection: 100 mg