سایمتیدین

موارد مصرف

سایمتیدین در درمان کوتاه مدت زخم های فعال دوازدهه یا زخم های فعال و خوش خیم معده، حالات مرضی ترشح بیش از حد اسید معده مانند سندروم زولینجر - الیسون، برگشت محتویات معده به مری و سایر مواردی که کاهش اسید معده برای آن مفید است، مانند جراحی دستگاه گوارش، مصرف می شود.

مکانیسم اثر

این دارو از طریق رقابت با هیستامین در سطح گیرنده های H2 در سلول های جداره ای، ترشح اسید توسط غذا، پنتاگاسترین و سایر محرک های ترشح اسید معده را مهار می کند.

فارماکوکینتیک

این دارو به خوبی و به سرعت از دستگاه گوارش جذب می گردد. متابولیسم آن کبدی است و در حدود 30 - 40 درصد دارو در اولین عبور از کبد  بی اثر می گردد. نیمه عمر آن 2 - 3 ساعت است و حداکثر غلظت پلاسمایی پس از 45 - 90 دقیقه پس از تجویز خوراکی آن حاصل می گردد.

عوارض جانبی

اغتشاش شعور (برگشت پذیر)، اختلالات خونی، خستگی یا ضعف غیر عادی، ضربان آهسته، سریع و نامنظم قلب (بویژه با تزریق وریدی مقادیر زیاد دارو)، کاهش توانایی جنسی، اسهال، سرگیجه یا سردرد، کرامپ عضلانی، طاسی، بثورات جلدی، تورم سیناپس ها در زنان و مردان، آسیب برگشت پذیر کبد یا کلیه با مصرف این دارو گزارش شده اند.

هشدارها
  1. در بیماران سالخورده احتمال کاهش کلیرانس کلیوی و افزایش غلظت سرمی دارو وجود دارد.
  2. در سیروز کبدی و ناراحتی های کلیوی متوسط تا شدید خطر بروز عوارض جانبی به خصوص عوارض عصبی دارو وجود دارد.
  3. داروهای مسدد گیرنده H2 عوارض سرطان معده را ممکن است بپوشانند، لذا در افراد میانسال کنترل متناوب جهت سرطان ضروری بنظر می رسد.
  4. به طور کلی مصرف سایمتیدین و سایر مسددهای گیرنده H2 برای بیش از 8 هفته بندرت ضروری است. برای مصارف طولانی مدت این داروها مطالعه ای صورت نگرفته است.
  5. شکل تزریقی این دارو ترجیحاً باید بصورت انفوزیون داخل وریدی در مقادیر بالا و در بیماران قلبی (جهت جلوگیری از آریتمی) استفاده گردد.
تداخل های دارویی
  • جذب سایمتیدین در حضور آنتی اسیدها کاهش می یابد. متابولیسم داروهای ضد انعقاد خوراکی، بنزودیازپین ها به خصوص کلردیازپوکساید و دیازپام، مترونیدازول، فنی توئین، پروپرانولول و گزانتین ها در صورت مصرف همزمان با سایمتیدین کاهش می یابد.
  • سایمتیدین ممکن است دفع پروکائین آمید، آمیودارون و کینیدین را کاهش دهد.
نکات قابل توصیه
  1. بهتر است این دارو همراه با غذا و قبل از خواب مصرف شود.
  2. احتمال تشدید درد مفاصل پس از تزریق وجود دارد.
  3. شکل تزریقی سایمتیدین با سرم های تزریقی ناسازگار است.
  4. تزریق وریدی مقادیر زیاد این دارو توصیه ن می شود ، زیرا خطر بروز آریتمی قلبی وجود دارد. - کشیدن سیگار موجب کاهش اثر این دارو می شود.
مقدار مصرف

خوراکی و تزریقی

 بزرگسالان:

دردرمان زخم دوازدهه 300 میلی گرم 4 بار در روز (همراه با غذا و موقع خواب) یا 400 میلی گرم دو بار در روز (صبح و موقع خواب) مصرف می شود، برای پیشگیری از برگشت زخم دوازدهه 300 میلی گرم دو بار در روز یا 400 میلی گرم موقع خواب برای مدت طولانی مصرف می شود. 

در درمان زخم معده خوش خیم 300 میلی گرم 4 بار در روز یا 400 میلی گرم دو بار در روز مصرف می شود. در ترش کردن معده یا سوزش سر دل 20 میلی گرم موقع بروز علایم مصرف می شود.

برای کاهش ترشح اسید معده در بیماری های نظیر سندرم زولینجر - السیون، 300 میلی گرم 4 بار در روز یا برحسب نیاز بیمار تا رفع علائم بالینی مصرف می شود.

در درمان بازگشت محتویات معده به مری 800 - 1600 mg/day در مقادیر منقسم برای 12 هفته مصرف می گردد.

همچنین در درمان خونریزی معده 300 میلی گرم 4 بار در روز یا 600 میلی گرم 2 بار در روز مصرف می شود.

 کودکان:

در درمان زخم دوازدهه یا زخم معده 20 - 40 mg/kg/day  در 4 مقدار منقسم (همراه با غذا و موقع خواب) و در درمان بازگشت محتویات معده به مری 40 - 80 mg/kg/day در 4مقدار منقسم یا براساس نیاز بیمار مصرف می شود.

فرم های دارویی

Tablet: 200 mg

Syrup: 200 mg/ 5 ml

Injection: 200 mg/ 2 ml