کلوفازیمین

موارد مصرف

کلوفازیمین در درمان جذام مصرف می شود.

مکانیسم اثر

به نظر می رسد این دارو اثر باکتری کش خود را بر روی مایکوباکتریوم به آهستگی و از طریق مهار رشد باکتری و اتصال به DNA اعمال می نماید.

فارماکوکینتیک

جذب این دارو پس از مصرف خوراکی متغیر است و با مصرف غذا افزایش می یابد. پس از جذب در بافت های چربی، لنف، صفرا و سایر بافت ها منتشر می شود. نیمه عمر این دارو در بافت ها پس از مصرف یک مقدار واحد حدود 10 روز و با مصرف طولانی مدت و مقادیر زیاد حدود 2 - 3 ماه می باشد. اوج غلظت سرمی دارو پس از 1 - 6 ساعت (در مصرف طولانی مدت) بدست می آید. دفع این دارو از طریق کلیه و تا%50  به صورت تغییر نیافته از طریق مدفوع می باشد.

عوارض جانبی

کلوفازیمین ممکن است سبب بروز خونریزی گوارشی، مسمومیت معدی - روده ای، هپاتیت یا یرقان، تغییر رنگ پوست و افسردگی شود.

هشدارها
  1. در صورت وجود عیب کار کبد یا کلیه و وجود سابقه ناراحتی های معدی – روده ای، باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
  2.  در صورت بروز درد مداوم شکم یا اسهال، مصرف این دارو باید قطع شود.
  3.  کلوفازیمین ممکن است سبب تغییر رنگ پوست، ملتحمه، خلط، عرق، ادرار، مدفوع و نیز لنزهای تماسی نرم شود.
نکات قابل توصیه
  1. دوره درمان با این دارو که ممکن است چند سال طول بکشد، باید کامل شود.
  2. دارو را باید هر روز در وقت معین مصرف نمود و حتی الامکان هیچ یک از نوبت های مصرف دارو نباید فراموش شود.
  3. احتمال حساس شدن پوست بیمار به نور وجود دارد، از این رو باید از قرارگرفتن در معرض تابش مستقیم نور خورشید خودداری کرد.
  4. کلوفازیمین را باید با غذا یا شیر مصرف نمود.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

این دارو در درمان جذام همراه با سایر داروهای ضد جذام به مقدار50 - 100 mg/day  یکبار در روز و در صورت وجود ضایعات پوستی 100-300 mg/day همراه با یک کورتیکواستروئید (پردنیزون40 – 80 mg/day ) مصرف می شود. در مورد اخیر با تحت کنترل در آمدن واکنش های پوستی، مصرف دارو باید به 100 mg/day  کاهش یابد. کلوفازیمین به مقدار 50 میلی گرم در روز به همراه اوفلوکساسین یا مینوسیکلین به عنوان جایگزین ریفامپین نیز مصرف می شود.

فرم های دارویی

Capsule: 50 mg, 100 mg