سیتارابین

موارد مصرف

سیتارابین در درمان لوسمی لنفوسیتیک حاد، لوسمی میلوسیتیک حاد، لوسمی میلوژنوس حاد، لوسمی میلوسیتیک مزمن، لنفوم حاد غیرهوچکینی در کودکان، اریترولوسمی و لنفوم هوچکینی بکار می رود.

مکانیسم اثر

سیتارابین یک آنتی متابولیت است و در چرخه سلولی بطور اختصاصی در مرحله تقسیم سلولی عمل می کند و باعث مهار ساخت DNA و تا حد کمی RNA و پروتئین می گردد.

فارماکوکینتیک

پس از تزریق وریدی مقدار متوسطی از این دارو از سد خونی - مغزی عبور می کند. متابولیسم آن کبدی بوده و دفع آن عمدتاً کلیوی است.

عوارض جانبی

در مقایسه با تزریق وریدی، عوارض جانبی سیتارابین (بجز تهوع و استفراغ) در صورت انفوزیون وریدی افزایش می یابند. عوارض شایع شامل تب، لرز و یا گلو درد ناشی از کمبود گویچه های سفید و عفونت است. همچنین خونریزی و کبودی غیر عادی ناشی از کمی پلاکتها است.

هشدارها

سیتارابین ممکن است باعث کاهش فعالیت گنادها گردد که بسته به مدت درمان گاهی غیر قابل برگشت می باشد.

تداخل های دارویی

در صورت مصرف همزمان با آلوپورینول و کولشی سین نیاز به تنظیم مقدار مصرف دارو می باشد.

نکات قابل توصیه
  1. شروع درمان با سیتارابین باید در بیمارستان و تحت نظر پزشک متخصص انجام گیرد.
  2. مقدار مصرف بیشتر سیتارابین و تزریق سریع وریدی آن بجای دفعات بیشتر و زمان آهسته تر تزریق، استفراغ و تهوع بیشتری ایجاد می کند اما عوارض خونی آن کمتر است.
  3. مصرف زیاد مایعات از تجمع اسید اوریک در کلیه جلوگیری می کند.
مقدار مصرف

در درمان لوسمی میلوسیتیک حاد و اریترولوسمی، به عنوان مقدار مصرف اولیه 3 mg/kg/day از راه وریدی (بصورت انفوزیون پیوسته طی 24 ساعت یا در مقادیر منقسم بصورت تزریق سریع وریدی) به مدت 5 - 10 روز و به عنوان مقدار نگهدارنده 1 mg/kg از طریق زیر جلدی 1 - 2 بار در هفته تزریق می شود. در درمان لوسمی مننژی 5 – 75 mg/m 2از اشکال قابل تزریق داخل نخاع ی دارو، در فواصل متفاوت از یکبار در روز بمدت 4 روز تا هر چهار روز یکبار داخل نخاع تزریق می شود. اغلب 30 mg/m 2 هر چهار روز یکبار، تا جائی که آزمایشات مایع مغزی - نخاعی طبیعی شوند، مصرف می شود. پس از آن یک مقدار مصرف اضافی نیز تجویز می گردد.

فرم های دارویی

Injection: 100 mg, 1 g