داکاربازین

موارد مصرف

داکاربازین در درمان ملانوم بدخیم و لنفوم های هوچکینی بکار می رود و در درمان سارکوم های بافت نرم نیز مصرف شده است.

مکانیسم اثر

داکاربازین در چرخه سلولی بطور غیر اختصاصی عمل و ممکن است ساخت DNA و RNA را مهار کند.

فارماکوکینتیک

داکاربازین به میزان کم از سد خونی - مغزی عبور می کند. متابولیسم دارو کبدی است. نیمه عمر دارو 5 ساعت است که در عیب کار کبد به 7.2 ساعت می رسد. %40 داروی تزریق شده طی 6 ساعت از کلیه ها دفع می شود.

عوارض جانبی

کم خونی، آسیب بافتی و درد ورید محل تزریق، کاهش گلبول های سفید یا پلاکت های خون، آنافیلاکسی، مسمومیت کبدی، استئوماتیت، کاهش اشتها و تهوع و استفراغ از عوارض جانبی مهم و نسبتاً شایع دارو می باشند.

هشدارها
  1. در صورت بروز کاهش سلول های خونی، درمان را  قطع تا میزان لکوسیت ها و پلاکت ها به مقادیر قابل قبول برگردد (معمولاً یک هفته پس از قطع مصرف دارو، به مقدار قابل قبول برمی گردد).
  2. مواد حاصل از تجزیه محلول داکاربازین (در اثر نور)، ممکن است باعث بروز عوارض جانبی شامل سوزش و درد در ناحیه تزریق، تهوع، استفراغ و مسمومیت کبدی شود.
تداخل های دارویی

مصرف همزمان با داروهای مولد دیسکرازی خونی باعث تشدید عوارض جانبی دارو می شود. مصرف همزمان با داروهای القا کننده آنزیم های کبدی باعث کاهش اثرات دارو می شود.

نکات قابل توصیه

دارو بصورت وریدی و ترجیحاً انفوزیون وریدی بکار می رود.

مقدار مصرف

در ملانوم بدخیم مقدار   2 - 4.5 mg/kg/dayبه مدت 10 روز به صورت وریدی هر 28 روز یکبار و یا تا مقدار 250 mg/m2/day  به مدت 5 روز به صورت وریدی هر 21 روز یکبار مصرف می شود. در لنفوم های هوچکینی ، مقدار 150 mg/m2/day به صورت وریدی به مدت 5 روز، همراه دیگر داروهای ضد سرطان، که هر 28 روز تکرار می شود و یا تا 375 mg/m2  در روز اول، هوراه با دیگر داروهای ضد سرطان هر 15 روز یک بار مصرف می شود.

داکاربازین به میزان 850 mg/m2 به صورت مقدار مصرف واحد هر 21 – 42 روز یکبار مصرف می شود که سمیت خونی قابل ملاحظه ای ندارد، اما ممکن است تهوع و استفراغ شدید ایجاد نماید.

فرم های دارویی

Injection: 100 mg, 200 mg