دوکسوروبیسین

موارد مصرف

دوکسوروبیسین در درمان لوسمی لنفوسیتیک حاد، لوسمی میلوبلاستیک حاد، کارسینومای سلول های بینابینی بیضه، پستان، نوروبلاستوم، تخمدان،تیروئید، تومور ویلمز، ریه (با منشاء نایژه ای)، معده، سر و گردن، کبد، گردن رحم، پروستات، اندومتر، بیضه، لنفوم های هوچکینی، سارکوم بافت های نرم و سارکوم استخوان مصرف می شود.

مکانیسم اثر

دوکسوروبیسین به نظر می رسد با اتصال به DNA و مهار ساخت DNA و RNA از طریق ایجاد اختلال در ساختمان مولکولی و ایجاد ممانعت فضائی، عمل می کند.

فارماکوکینتیک

دوکسوروبیسین از سد خونی - مغزی عبور نمی کند. این دارو توسط کبد متابولیزه شده و به متابولیت فعال تبدیل می گردد. دفع آن عمدتاً از طریق صفرا است.

عوارض جانبی

لکوپنی یا عفونت، التهاب مخاط دهان و التهاب مری از عوارض جانبی شایع دارو هستند.

تداخل های دارویی

مصرف همزمان این دارو با آلوپورینول یا کولشیسین تداخل دارد. مصرف همزمان آن با دانوروبیسین باعث افزایش خطر بروز عوارض قلبی می شود.

نکات قابل توصیه
  1. دوکسوروبیسین نباید در بیمارانی که قبلاً مقادیر تجمعی کامل دوکسوروبیسین و دانوروبیسین را دریافت کرده اند، مصرف شود.
  2. با مصرف دوکسوروبیسین در فواصل یک هفته ای ممکن است خطر عوارض جانبی قلبی و خونی کمتر شود.
  3. دوکسوروبیسین را باید بصورت تزریق وریدی آهسته تجویز کرد. به علت تحریک ورید در محل تزریق و احتمال خطر بروز ترومبوفلبیت و نشت دارو به بافت های اطراف رگ، انفوزیون وریدی دارو توصیه نمی شود.
  4. دوکسوروبیسین موجب نکروز موضعی بافت ها می شود. به همین دلیل بصورت عضلانی یا زیرجلدی نباید تزریق شود.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

مقادیر 60 – 75 mg/m2 که هر 21 روز یکبار تکرار می شود یا 25 – 30 mg/m2/day در دو یا سه روز متوالی که هر 3 – 4 هفته تکرار می شود بصورت وریدی تجویز می گردد.

کودکان:

مقدار30 mg/m2/day  در سه روز متوالی، هر چهار هفته یکبار تزریق وریدی می شود.

فرم های دارویی

Injection: 10 mg, 50 mg