اریترومایسین

موارد مصرف

اریترومایسین به عنوان جایگزین پنی سیلین ها در بیمارانی که به این داروها حساسیت مفرط دارند، مصرف می شود. همچنین، اریترومایسین در درمان آنتریت ناشی از کامپلیوباکتر، پنومونی، بیماری لژیونر، سیفلیس، التهاب مزمن پروستات، آکنه ولگاریس و برای پیشگیری از دیفتری و سیاه سرفه مصرف می شود.

فارماکوکینتیک

این دارو از راه خوراکی بخوبی جذب می شود، اما در برابر اسید معده ناپایدار است. فراهمی زیستی این دارو بسته به نوع استر آن 65 - 30 درصد است. پس از جذب به طور گسترده در بافت ها و مایعات بدن منتشر می شود. متابولیسم آن کبدی و دفع آن نیز عمدتاً از طریق ترشح در صفرا است. اوج غلظت سرمی اریترومایسین بسته به نوع استر آن 4 - 2 ساعت پس از مصرف خوراکی حاصل می شود. نیمه عمر این دارو 2 - 1.5 ساعت است که در صورت عیب کار کلیه ممکن است تا 5 ساعت نیز افزایش یابد.

عوارض جانبی

تهوع، استفراغ، احساس ناراحتی در شکم، اسهال، کهیر، بثورات جلدی و سایر واکنش های آلرژیک، کاهش برگشت پذیر قدرت شنوایی در صورت مصرف مقادیر زیاد دارو، یرقان انسدادی و عوارض قلبی با مصرف این دارو گزارش شده اند.

هشدارها

در صورت ابتلای بیمار به نارسایی کبدی یا کلیوی، تاکی کاردی بطنی و پورفیری باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

تداخل های دارویی

غلظت سرمی دیسوپیرامید در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین افزایش می یابد و ممکن است موجب بروز مسمومیت و آریتمی شود.

اثر وارفارین در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین ممکن است افزایش یابد.

اریترومایسین متابولیسم کاربامازپین، بروموکریپتین، تئوفیلین و سیکلوسپورین را مهار می کند و ممکن است موجب افزایش غلظت سرمی این داروها گردد.

اریترومایسین متابولیسم ترفنادین را نیز مهار می کند و خطر بروز آ ریتمی در بیمار را افزایش می دهد (از مصرف همزمان این دو دارو باید خودداری کرد).

اثر دیگوکسین بر قلب در صورت مصرف همزمان با اریترومایسین ممکن است افزایش یابد.

غلظت سرمی اریترومایسین توسط سایمتیدین افزایش می یابد و این موضوع احتمال بروز عوارض جانبی و مسمومیت، به ویژه ناشنوایی ناشی از اریترومایسین را افزایش می دهد.

نکات قابل توصیه

اریترومایسین و مشتقات خوراکی آن را بهتر است با معده خالی مصرف کرد، اما در صورت بروز تحریک گوارشی می توان دارو را با غذا مصرف نمود.

مقدار مصرف

خوراکی

بزرگسالان:

مقدار مصرف این دارو از راه خوراکی در بزرگسالان و کودکان با سن بیش از 8 سال،  250 - 500میلی گرم هر 6 ساعت یا 0.5 - 1 گرم هر 12 ساعت و حداکثر تا 4 g/day در عفونت های شدید می باشد. مقدار مصرف اریترومایسین در درمان مراحل اولیه سیفلیس 500 میلی گرم هر 6 ساعت برای مدت 14 روز می باشد. در عفونت کلامیدیایی تناسلی و عفونت غیر گونوکوکی پیشابراه 500 میلی گرم هر 6 ساعت برای 7 روز مصرف می شود.

کودکان:

این دارو در کودکان با سن کمتر از 2 سال به مقدار 125 میلی گرم هر 6 ساعت و در کودکان 2 - 8 سال به مقدار 250 میلی گرم هر 6 ساعت مصرف می شود. مقدار مصرف درعفونت های شدید ممکن است تا دو برابر افزایش یابد.

 

تزریقی

در عفونت های شدید، در بزرگسالان و کودکان 50 mg/kg/day از راه انفوزیون پیوسته وریدی یا در مقادیر منقسم هر 6 ساعت تزریق می شود. در عفونت های خفیف، 25 mg/kg/day انفوزیون وریدی می شود. مقدار مصرف در نوزادان30 – 45 mg/kg/day  در 3 مقدار منقسم می باشد.

فرم های دارویی

Chewable Tablet: 200 mg

Tablet: 200 mg, 400 mg, (as Ethylsuccinate)

Powder For Suspention: 200 mg/5 ml (as Ethylsuccinate)

Powder For Injection: 1 g (as Lactobionate)