اتر

موارد مصرف

اتر به عنوان داروی بیهوش کننده استنشاقی مصرف می شود.

فارماکوکینتیک

حداقل غلظت آلوئولی (MAC) اتر 1.92% است.

عوارض جانبی

تحریک مخاط تنفسی، اسپاسم حنجره، کاهش شدید فشار خون، استفراغ پس از هوشیابی، افزایش شدید دمای بدن و تشنج از عوارض جانبی اتر هستند.

موارد منع مصرف

در بیماران مبتلا به دیابت، عیب کار کلیه، افزایش فشار مایع مغزی - نخاعی و بیماری شدید کبد نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. مصرف اتر در شرایط گرم و مرطوب برای بیماران تب دار توصیه نمی شود. در این موارد اتر ممکن است باعث ایجاد حرکات تشنجی بخصوص در کودکان و بیمارانی که آتروپین دریافت کرده اند، شود.
  2. هوشیابی بعد از بیهوشی طولانی مدت با اتر آهسته بوده و استفراغ بعد از بیهوشی شایع است.
  3. اتر در اغلب موارد باعث تحریک سیستم تنفسی می گردد.
  4. استفاده از این دارو باید توسط متخصص بیهوشی و در حضور امکانات لازم از جمله امکانات قلبی - تنفسی باید انجام گیرد.
تداخل های دارویی

اتر با داروهای شل کننده عضلات تداخل دارد.

نکات قابل توصیه
  1. مصرف آتروپین و یا سایر داروهای مشابه برای کاهش ترشحات بزاق و برونش توصیه می شود.
  2. استفاده از داروهای بیهوش کننده دیگر در بسیاری موارد نسبت به اتر ارجحیت دارد.
مقدار مصرف

به منظور حصول بیهوشی، ابتدا با غلظتی معادل 10 - 20 درصد هوای دمی استفاده می شود که در صورت نیاز، می توان این غلظت را افزایش داد. برای نگهداری بیهوشی عمیق ممکن است تا غلظت حداکثر 10 درصد نیز مورد استفاده قرارگیرد.

فرم های دارویی

For Inhalation