اتوپوزید

موارد مصرف

اتوپوزید در درمان کارسینوم ریه و بیضه به کار می رود. همچنین در درمان کارسینوم مثانه، لنفوم های هوچکینی و غیر هوچکینی، لوسمی حاد میلوسیتیک و سارکوم اوینگ و کاپوسی مصرف شده است.

مکانیسم اثر

اتوپوزید مهار کننده آنزیم توپوایزومراز  IIاست و با اثر بر مرحله قبل از میتوز تقسیم سلولی، ساخت DNA را مهار می کند.

فارماکوکینتیک

فراهمی زیستی فرم خوراکی حدود %50 است. انتشار آن در مایع مغزی - نخاعی متغیر و کم است. متابولیسم دارو کبدی بوده و نیمه عمر آن حدود 7 ساعت می باشد. دارو به طور عمده از طریق کلیه دفع می شود.

عوارض جانبی

کم خونی، کاهش گلبول های سفید یا پلاکت های خون، آنافیلاکسی، استئوماتیت، کاهش اشتها، تهوع و استفراغ از عوارض جانبی مهم و نسبتاً شایع دارو هستند.

هشدارها

قبل از هر بار مصرف خوراکی دارو، دهان از نظر وجود زخم بررسی شود.

نکات قابل توصیه
  1. در مورد شکل تزریقی، برای جلوگیری از افت فشار خون، تجویز دارو به صورت انفوزیون و در مدت بیش از 30-60 دقیقه انجام شود. از راه های دیگر تزریق یا تزریق سریع وریدی خودداری شود.
  2. تعداد گرانولوسیت ها 7 – 14  روز پس از تجویز و تعداد پلاکت ها 16 - 9 روز پس از تجویز به حداقل می رسد و در روز بیستم به میزان طبیعی برمی گردد.
مقدار مصرف

خوراکی:

در درمان کارسینوم سلول های کوچک ریه  70 mg/m2/day (بمدت 4 روز) تا 100 mg/m2/day (به مدت 5 روز) تجویز می شود. که هر 3 - 4 هفته تکرار می شود.

تزریقی:

در کارسینوم بیضه 50 – 100 mg/m2/day به صورت انفوزیون وریدی در روزهای اول و پنجم  درمان تا 100 mg/m2/day در روزهای اول و سوم و پنجم درمان تجویز می شود که هر 3 - 4 هفته تکرار می شود. در کارسینوم ریوی با سلول های کوچک 35 mg/m2/day به مدت 4 روز تا 50 mg/m2/day به مدت 50 روز تجویز می شود که هر 3- 4 هفته تکرار می شود.

فرم های دارویی

Injection: 100 mg/5 ml

Capsule: 50 mg, 100 mg