فاموتیدین

موارد مصرف

موارد مصرف : فاموتیدین در درمان زخم های خوش خیم معده و دوازدهه، زخم ناشی از برگشت محتویات معده به مری و سندرم زولینجر - الیسون به مصرف می شود.

مکانیسم اثر

این دارو از طریق رقابت با هیستامین در سطح گیرنده های H2 در سلول های جداره ای، ترشح پایه ای اسید معده وهمچنین تحریک ترشح اسید توسط غذا، پنتاگاسترین و سایر محرک های ترشح اسید معده را مهار می کند.

فارماکوکینتیک

40 - 45 درصد دارو به سرعت ولی به طور ناقص از مجرای گوارش جذب می گردد و به میزان کمی در اولین عبور کبدی خود متابولیزه می گردد. اتصال دارو به پروتئین های پلاسما کم است. اوج غلظت سرمی آن طی اثر دارو 10 - 12 ساعت می باشد. بیشتر دارو به صورت تغییر نیافته از کلیه دفع می گردد.

عوارض جانبی

عوارض این دارو شایع نیست و بیشتر شامل اسهال، یا یبوست، سرگیجه یا سردرد و نفخ شکم می باشد.

هشدارها
  1. بیمارانی که به سایمتیدین عدم تحمل نشان می دهند، ممکن است این دارو را نیز تحمل نکنند.
  2. این دارو در صورت وجود عیب کار کبد یا کلیه، با ید با احتیاط فراوان مصرف شود.
  3. به طور کلی مصرف داروهای مسدد گیرنده H2 بندرت برای بیش از 8 هفته ضروری است.
  4. با وجود آنکه فاموتیدین در مقایسه با سایمتیدین یک مهارکننده ضعیف تر آنزیم های کبدی است، با این وجود در مصرف همزمان سایر داروها با این دارو باید احتیاط کرد.
تداخل های دارویی

جذب این دارو در حضور آنتی اسیدها کاهش می یابد.

نکات قابل توصیه
  1. کشیدن سیگار موجب کاهش اثر این دارو می شود.
  2. بیماران سالخورده یا مبتلا به نارسایی کبدی یا کلیوی ممکن است به کاهش مقدار مصرف دارو نیاز داشته باشند.
مقدار مصرف

در زخم خوش خیم معده و دوازدهه 40  میلی گرم هر شب به مدت 4 - 8 هفته مصرف می شود. مقدار مصرف نگهدارنده 20 میلی گرم در هر شب می باشد. در درمان عوارض بازگشت محتویات معده به مری 20 - 40 میلی گرم دو بار در روز برای مدت 6 - 12 هفته مصرف می شود. مقدار مصرف نگهدارنده آن 20 میلی گرم دو بار در روز می باشد. در سندرم زولینجر – الیسون 20 میلی گرم هر 6 ساعت تجویز می شود که مقدار مصرف را می توان تا  800 mg/day در مقادیر منقسم افزایش داد.

فرم های دارویی

 Tablet: 20 mg, 40 mg