فلوفنازین

موارد مصرف

فلوفنازین در درمان اسکیزوفرنی و حالات روانی دیگر، مانیا و نیز درمان کمکی کوتاه مدت هیجان شدید، تحریکات روانی - حرکتی، اضطراب و رفتارهای ناگهانی شدید بکار می رود.

فارماکوکینتیک

از راه خوراکی خوب جذب شده و در کبد متابولیزه می گردد. اشکال تاخیری تزریق عضلانی، آهسته جذب شده و تا مدت طولانی (6 هفته) ممکن است اثر آن باقی بماند. دفع آن عمدتاً کلیوی و تا حدودی از طریق صفرا است. پیوند این دارو به پروتئین پلاسما بسیار زیاد است.

عوارض جانبی

فلوفنازین ممکن است سبب کابوس های شبانه، بیخوابی و افسردگی یا بی ثباتی خلقی گردد. آثار ضد موسکارینی نظیر خشکی دهان، یبوست، احتباس ادراری، تاری دید و نیز کاهش فشار خون وضعیتی با تجویز این دارو در مقایسه با کلرپرومازین بمیزان کمتری ایجاد می گردد. تاکی کاردی، آریتمی و تغییر در ECG ممکن است بروز نماید. علائم خارج هرمی خصوصاً واکنش های دیستونیک و آکاتزی با فلوفنازین شایع تر می باشند.

موارد منع مصرف

این دارو در صورت وجود بیماری قلبی (کمی یا زیادی فشار خون)، ضعف شدید CNS، کوما، سندرم مادرزادی QT طولانی، سابقه آریتمی قلبی و نقایص ژنتیکی که سبب کاهش فعالیت ایزوآنزیم P450 2D6 شود، نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. این دارو در موارد زیر مصرف باید با احتیاط فراوان مصرف شود: الکلیسم حاد، دیسکرازی خونی، آسیب شدید مغزی، تصلب عروق مغزی، کاهش ذخیره قلبی مانند بی کفایتی دریچه میترال، بی کفایتی عروق مغزی، فئوکروموسیتوم، بی کفایتی کلیه، سندرم Reye، عیب کار کبد، سابقه حساسیت به هر یک از فنوتیازین ها.
  2. بررسی حرکت غیرطبیعی و مشاهده دقیق علائم اولیه دیسکینزی، در فواصل منظم در طول درمان، بویژه در سالخوردگان و بیمارانی که مقادیر زیاد دارو مصرف نموده یا به مدت طولانی تحت درمان هستند، توصیه می شود.
تداخل های دارویی
  • همراه با هوشبرهای عمومی اثر کاهنده فشار خون آن تشدید می گردد.
  • مصرف فلوفنازین همراه با داروهای ضد آریتمی، و نیز ترفنادین و بتابلوکرها خطر بروز آریتمی های بطنی را افزایش می دهد.
  • مصرف فلوفنازین همراه با ضد افسردگی های سه حلقه ای و نیز داروهای آنتی کولینرژیک سبب افزایش اثرات ضد موسکارینی آنها می گردد.
  • این دارو ممکن است با کاهش آستانه تشنج، اثر داروهای ضد صرع را کاهش دهد.
  • بروز سندرم آنسفالوپاتیک در تعدادی از بیماران که همزمان لیتیم و داروهای ضد پسیکوز دریافت کرده اند، گزارش شده است.
  • اثرات ضد پارکینسون لوودوپا در صورت مصرف همزمان با این دارو ممکن است مهار شود.
  • مصرف همزمان داروهای کاهنده فشار خون با این دارو ممکن است سبب کاهش شدید فشار خون شود.
  • مصرف همزمان این دارو با داروهای ضد تیروئید، ممکن است خطر بروز آگرانولوسیتوز را افزایش دهد.
نکات قابل توصیه
  1. دوره درمان با این دارو باید کامل شود.
  2. این دارو نباید بیش از مقدار تجویز شده مصرف شود.
  3. برای حصول اثرات درمانی مطلوب، ممکن است چند هفته زمان مورد نیاز باشد.
  4. در صورتی که یک نوبت مصرف دارو فراموش شود، اگر رژیم درمانی بصورت یک نوبت مصرف در روز باشد، به محض به یاد آوردن در همان روز، نوبت فراموش شده، باید مصرف شود. در غیر اینصورت، از مصرف نوبت فرامو ش شده باید خودداری شود. اگر رژیم درمانی بصورت چند نوبت در روز باشد، به محض به یاد آوردن طی یکساعت، آن نوبت باید مصرف شود. در غیر اینصورت از مصرف نوبت فراموش شده یا دو برابر کردن مقدار مصرف بعدی باید خودداری گردد.
  5. قبل از قطع مصرف دارو، باید به پزشک مراجعه شود. قطع تدریجی مصرف دارو ممکن است ضروری باشد.
  6. از مصرف فرآورده های حاوی الکل و سایر داروهای مضعف CNS با این دارو باید خودداری گردد.
  7. در صورت نیاز به هر گونه عمل جراحی یا درمان اورژانس، پزشک باید از مصرف این دارو آگاه گردد.
  8. هنگام رانندگی یا کار با ماشین آلاتی که نیاز به هوشیاری دارند، باید احتیاط نمود.
  9. هنگام برخاستن ناگهانی از حالت خوابیده یا نشسته باید احتیاط نمود.
  10. هنگام ورزش در هوای گرم یا هنگام حمام آب گرم به علت احتمال بروز شوک حرارتی باید احتیاط نمود.
  11. این دارو ممکن است سبب بروز خشکی دهان شود. در صورت تداوم خشکی به مدت بیش از دو هفته، باید به پزشک مراجعه نمود.

احتمال بروز حساسیت به نو ر با مصرف این دارو وجود دارد. استفاده از عینک و لباس محافظت کننده ممکن است ضروری باشد.

مقدار مصرف

خوراکی

بزرگسالان:

در اختلالات پسیکوتیک،2.5 - 10 mg/kg  در مقادیر منقسم  هر 6 - 8 ساعت مصرف می شود که در صورت نیاز و تحمل بیمار مقدار مصرف افزایش می یابد. به عنوان مقدار نگهدارنده 1 - 5 mg/kg  بصورت مقدار واحد یا در مقادیر منقسم مصرف می شود.

کودکان:

در اختلالات پسیکوتیک، مقدار 1 - 2.5 mg/day مصرف می شود که در صورت نیاز و تحمل بیمار به تدریج افزایش می یابد.

 

تزریقی

بزرگسالان:

 در درمان اختلالات پسیکوتیک، 12.5 - 25 میلی گرم تزریق عضلانی یا زیرجلدی می شود که در صورت نیاز و تحمل بیمار، مقدار مصرف هر 1 - 3  هفته افزایش می یابد. به عنوان مقدار نگهدارنده تا 50 میلی گرم هر 1 - 4 هفته تزریق عضلانی یا زیر جلدی می شود.

کودکان:

در درمان اختلالات پسیکوتیک، در کودکان 5 - 12 سال، 3.125 میلی گرم تزریق عضلانی یا زیرجلدی می شود که در صورت نیاز و تحمل بیمار هر 1 - 3 هفته تکرار می شود. در کودکان بزرگتر از 12 سال، ابتدا6.25 - 18.75  میلی گرم در هفته تزریق عضلانی یا زیرجلدی می شود که در صورت نیاز و تحمل بیمار به مقدار 12.5 - 25 میلی گرم هر 1 - 3 هفته افزایش می یابد.

فرم های دارویی

Tablet: 1 mg, 2.5 mg

Injection: 25 mg/ml (as Decanoate)