گلی کلازید

موارد مصرف

این دارو به عنوان عامل کمکی در درمان و کنترل دیابت نوع دو و دیابت های همراه با بیماریهای غدد درون ریز (مثل بیماری کوشینگ) و بیماری های ژنتیکی (مثل خطاهای متابولیسمی) مصرف می شود.

مکانیسم اثر

سولفونیل اوره ها (گلی کلازید) با تحریک آزاد شدن انسولین از سلول های بتا می شود. این داروها حساسیت به انسولین را در بافت های محیطی مانند کبد، عضله و سلول هایی مانند مونوسیت ها و اریتروسیت ها افزایش می دهند که نتیجه آن کاهش گلیکوژنولیز و گلوکونئوژنز در کبد است. این دارو با مقادیر درمانی، بهم چسبندگی و اتصال پلاکت ها را به سلول های آندوتلیال کاهش میدهد. این دارو همچنین با مهار پمپ سدیم - پتاسیم ATPase و تثبیت غلظت کلسیم و پتاسیم اثر محافظتی در مقابل آریتمی های قلبی دارد.

فارماکوکینتیک

این دارو جذب خوب و سریعی دارد ولی در حضور غذا جذب آن به تاخیر می افتد. نیمه عمر دارو حدود 10.4 ساعت می باشد.

عوارض جانبی

کاهش قند خون (گیجی، اضطراب،سرگیجه، سر درد، تهوع، تاری دید، خواب آلودگی، گرسنگی شدید)، افزایش وزن، اختلالات گوارشی و افزایش دفع ادرار از عوارض شایع این دارو هستند.

موارد منع مصرف

در صورت وجود اسیدوز، سوختگی های شدید، کومای دیابتی، کتواسیدوز دیابتی، کومای غیرکتونی هیپراسمولار، جراحی های بزرگ، ترومای شدید، بیماری های همراه با نوسانات شدید غلظت قند خون یا تغییرات سریع در نیاز به انسولین، اسهال شدید، فلج نسبی معده، انسداد روده ای، استفراغ طولانی مدت، بیماری هایی که باعث تاخیر در جذب غذا می شوند و بیماری های کبدی و بارداری نباید از این دارو استفاده کرد.

هشدارها

در صورت احتمال افزایش قند خون (شامل تغییرات هورمون های جنسی در زنان، تب شدید، هیپرآلدسترونیسم، عفونت شدید، استرس های روانی، هیپرتیروئیدیسم) و در صورت احتمال افت قند خون (شامل کم کاری غده فوق کلیوی، بیماران ضعیف و ناتوان، سوء تغذیه) کم کاری غده هیپوفیز، هیپوتیروئیدیسم، نارسایی کلیوی، هرگونه سابقه حساسیت نسبت به سولفونیل اوره ها، سولفونامیدها و مدرهای تیازیدی، این دارو باید با احتیاط کامل مصرف شود.

تداخل های دارویی
  • انسولین، آلوپورینول، کاپتوپریل، انالاپریل، آسپارژیناز، کورتیکوستروئیدها، مدرهای تیازیدی، میکونازول، لیتیم، سایمتدین و رانیتیدین اثر هیپوگلیسمی این دارو را تشدید می کنند.
  • داروهای خوراکی ضد انعقاد به طور متقابل با این دارو تداخل اثر دارند، به طوری که مصرف همزمان آنها با تشدید اثرات فارماکولوژیک هر کدام از آنها همراه است.
  • باربیتورات ها اثر این دارو را طولانی تر می کنند.
  • آنتاگونیست های گیرنده های بتا و ریفامپین اثر هیپوگلیسمی دارو را کاهش می دهند.
  • کلرامفنیکل متابولیسم این دارو را کاهش می دهد.
  • استروئیدهای آنابولیک، آندروژن ها، بروموکریپتین، دیسوپیرامید، پیریدوکسین، تتراسایکلین و تئوفیلین دارای اثر پائین آورنده قند خون هستند و لذا در صورت مصرف همزمان باید مقدار مصرف داروی ضد دیابت خوراکی را کاهش داد.
  • ضد تشنج های هیدانتوئینی، مسددهای کانال های کلسیمی، کلونیدین، دانازول، دکسترومتورفان، دیازوکساید، استروژن ها، ضد بارداری های خوراکی، فوروزماید، گلوکاگون، هورمون رشد، ایزونیازید، مرفین، نیاسین، فنوتیازین ها، مقلدهای سمپاتیک و هورمون های تیروئید باعث افزایش قند خون می شوند و در صورت مصرف همزمان باید مقدار مصرف داروی ضد دیابت خوراکی را افزایش داد.
نکات قابل توصیه
  1. هنگام مصرف این دارو، شمارش کامل گلبول های خون و اندازه گیری غلظت گلوکز خون باید به طور مرتب انجام و در صورت نیاز کنترل شود و در صورت افزایش غلظت گلوکز خون از 200mg/dl آزمون قند و کتون ادرار نیز باید انجام شود.
  2. در صورت بروز هیپوگلیسمی و کتواسیدوز، غلظت پتاسیم سرم بیمار نیز باید اندازه گیری شود.
  3. با تغییر رژیم غذایی، فعالیت بدنی و بیماری، میزان قند خون و برنامه درمانی تغییر می کند.
  4. دارو همراه با غذا مصرف شود.
مقدار مصرف

ابتدا 40 - 80 mg/day مصرف می شود و مقدار مصرف سپس با توجه به پاسخ بالینی بیمار تا حداکثر 320 mg/day تنظیم می شود.

فرم های دارویی

Tablet: 80 mg