گلوکاگون

موارد مصرف

گلوکاگون بعنوان داروی جانشین برای گلوکز تزریقی در درمان کاهش قند خون و به عنوان داروی کمکی در رادیوگرافی دستگاه گوارش بکار می رود.

مکانیسم اثر

گلوکاگون گلیکوژنولیز و گلوکونئوژنز کبدی را افزایش می دهد و سبب افزایش cAMP هم می شود. نتیجه این عمل افزایش غلظت گلوکز پلاسما، شل شدن عضلات صاف و اثر اینوتروپیک مثبت قلبی می باشد.

فارماکوکینتیک

متابولیسم دارو در کبد و کلیه انجام می شود و نیمه عمر آن 10 دقیقه می باشد. اثر دارو (افزایش قند خون) 5 - 20 دقیقه پس از تزریق داخل وریدی، 15 دقیقه پس از تزریق داخل عضلانی و 30 - 45 دقیقه پس از تزریق زیرجلدی شروع می شود. طول مدت اثر دارو 90 دقیقه است.

عوارض جانبی

مهمترین عوارض جانبی دارو تهوع، استفراغ، اسهال، کاهش پتاسیم خون و بندرت واکنش های حساسیتی می باشند.

موارد منع مصرف

در فئوکروموسیتوم، تومور ترشح کننده انسولین و تومور ترشح کننده گلوکاگون نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. این دارو در هیپوگلیسمی ناشی از گرسنگی و نارسایی غده فوق کلیه موثر نیست.
  2. مصرف دارو به منظور کمک به تشخیص دیابت می تواند سبب افزایش قند خون شود.
تداخل های دارویی

گلوکاگون با مقادیر زیاد سبب افزایش اثر ضد انعقادی داروهای ضد انعقاد کومارینی (وارفارین) می شود.

نکات قابل توصیه

در صورتی که بیمار هوشیار نباشد، پس از تزریق دارو باید بیمار به دلیل خطر بروز استفراغ به پهلو برگرداند.

مقدار مصرف

کودکان و بزرگسالان:

0.5 - 1 میلی گرم از طریق زیرجلدی، عضلانی یا وریدی تزریق می شود. در صورت عدم مشاهده پاسخ تا 15 دقیقه گلوکز داخل وریدی باید تزریق شود.

فرم های دارویی

Powder for Injection: 1 mg/ml