هیدروکورتیزون چشمی

موارد مصرف

هیدروکورتیزون در درمان کوتاه مدت حالت های التهابی و آلرژیک چشم که به کورتیکواستروئیدها پاسخ می دهند، استفاده می شود.

مکانیسم اثر

در غلظت های زیاد که حتی ممکن است متعاقب استعمال موضعی نیز حاصل شود، کورتیکوستروئیدها ممکن است دارای اثرات مستقیم بر روی غشاء باشند. این داروها از طریق غشاء سلولی به درون نفوذ سلول کرده و با گیرنده های اختصاصی سیتوپلاسم کمپلکس تشکیل می دهند که پس از ورود به داخل هسته با DNA پیوند یافته و رونویسیmRNA  و بدنبال آن ساخت آنزیم های پروتئینی را تشدید می نمایند. این آنزیم ها مسئول اثرات ضد التهابی کورتیکوستروئیدهای موضعی در چشم می باشند.

فارماکوکینتیک

این دارو از طریق زلالیه، قرنیه، عنبیه، مشیمیه، جسم مژگانی و شبکیه جذب می شود. جذب سیستمیک دارو فقط در مقادیر خیلی زیاد یا در صورت درمان طولانی مدت کودکان اهمیت می یابد.

عوارض جانبی

تاری دید، درد چشم، سردرد و مشاهده هاله های نورانی در اطراف چراغ ها، پائین افتادن پلک ها و بزرگ شدن غیر عادی چشم، سوزش و آبریزش چشم از عوارض جانبی این دارو می باشد.

موارد منع مصرف

این دارو در بیماری های قارچی چشم و گوش، التهاب سطحی حاد قرنیه ناشی از تبخال، سوراخ شدن پرده گوش، سل چشمی یا گوشی و در مرحله عفونی حاد بیماری ویروسی نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. این دارو در موارد زیر باید با احتیاط فراوان مصرف شود مبتلایان به آب مروارید، گلوکوم مزمن با زاویه باز یا سابقه آن، التهاب گوش میانی (به خصوص در کودکان) و سایر عفونت های قرنیه و ملتحمه چشم یا گوش.
  2. کاربرد مکرر یا شدید کورتیکواستروئیدهای چشمی ممکن است بهبودی قرنیه را به تعویق بیاندازد.
نکات قابل توصیه

اگر پس از 5 - 7 روز مصرف دارو، بهبودی حاصل نشد و یا وضعیت چشم یا گوش بدتر شد، باید به پزشک مراجعه شود.

مقدار مصرف

ابتدا یک لایه نازک 3 یا 4 بار در روز بر روی ملتحمه قرار داده می شود و سپس به تدریج در صورت تخفیف التهاب، تعداد دفعات مصرف کاهش می یابد.

فرم های دارویی

Ophthalmic Ointment: 1%