لیدوکائین

موارد مصرف

لیدوکائین برای انسداد سیستم عصبی مرکزی (اپیدورال در ناحیه کمر یا دمی)، و زیر عنکبوتیه و همچنین برای انسداد عصب یا انفیلتراسیون دندان، انفیلتراسیون موضعی، انسداد عصبی محیطی و انسداد سمپاتیک مصرف می شود.

فارماکوکینتیک

جذب سیستمیک دارو کامل است. متابولیسم لیدوکائین در کبد و تا حد کمی نیز در کلیه انجام می گیرد. شروع اثر لیدوکائین 2 - 5 دقیقه و طول مدت اثر آن نیز متوسط است. دفع لیدوکائین عمدتاً از کلیه و به صورت متابولیت می باشد. پیوند این دارو به پروتئین متوسط تا زیاد است. نیمه عمر دارو در بزرگسالان 1.5 - 2 ساعت است.

عوارض جانبی

عوارض بطور کلی ناشی از مقدار زیاد مصرف، غلظت زیاد پلاسمایی ناشی از ورود ناخواسته دارو به رگ، کاهش تحمل بیمار، ناسازگاری فردی یا حساسیت مفرط می باشد. واکنش های سیستمیک ممکن است به سرعت یا با تاخیر و تا 30 دقیقه پس از تجویز دارو بروز کند. عوارض سیستمیک شامل گیجی، تضعیف تنفسی، تشنج، افت فشار خون و برادی کاردی می باشد. عوارض با شیوع کم در مصرف موضعی عبارتند از: سوزش، گزش، ورم یا حساسیت پوست به لمس، خارش و کهیر.

موارد منع مصرف

در صورت وجود بلوک کامل قلبی، خونریزی شدید، کاهش شدید فشار خون و شوک، وجود عفونت در موضعی که برای تزریق کمری در نظرگرفته شده و سپتی سمی، این دارو برای ایجاد انسداد در ناحیه زیر عنکبوتی های نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. در صورت وجود عیب کار قلب بویژه انسداد یا شوک قلبی، حساسیت به داروهای بیهوش کننده، التهاب و یا عفونت در ناحیه تزریق، این دارو باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
  2. در صورت وجود بیماری CNS که از قبل وجود داشته است (بدلیل عفونت یا تومور یا سایر علل) و نقص انعقادی به علت مصرف داروهای ضد انعقاد یا اختلالات هماتولوژیک، مصرف این دارو در ناحیه زیر عنکبوتیه باید با احتیاط فراوان صورت گیرد.
  3. فرآورده های حاوی یک دارو منقبض کننده عروق در بیماران قلبی از جمله مبتلایان به آریتمی، پرکاری تیروئید، زیادی فشار خون و بیماری عروق محیطی باید با احتیاط فراوان مصرف گردند.
تداخل های دارویی
  • داروهای مضعف CNS، از جمله داروهایی که معمولاً قبل از بیهوشی مصرف می شوند و نیز سولفات منیزیم تزریقی، ممکن است موجب بروز اثرات تضعیفی اضافی CNS شوند.
  • داروهای مسدود کننده گیرنده بتا آدرنرژیک از طریق کاهش جریان خون کبدی، سرعت متابولیسم لیدوکائین را کاهش داده و خطر مسمومیت با آن را بالا می برند.
  • سایمتیدین متابولیسم این دارو را به تاخیر می اندازد و در نتیجه احتمال خطر مسمومیت افزایش می یابد.
  • مصرف همزمان دروپریدول، هالوپریدول یا فنوتیازین ها با لیدوکائین حاوی اپی نفرین، ممکن است کارایی ماده منقبض کننده عروق را کاهش دهد.
  • هالوتان، انفلوران و ایزوفلوران ممکن است سبب حساسیت قلب به اثرات مقلد سمپاتیک اپی نفرین شوند. مصرف همزمان این ترکیبات ممکن است سبب آریتمی قلبی گردد.
  • اثرات قلبی - عروقی اپی نفرین در صورت مصرف همزمان با داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای یا ماپروتیلین ممکن است تشدید شده و آریتمی، تاکی کاردی، زیادی شدید فشار خون ایجاد گردد. خطر بروز آریتمی قلبی در صورت مصرف همزمان گلیکوزیدهای دیژیتال با لیدوکائین حاوی اپی نفرین ممکن است افزایش یابد.
نکات قابل توصیه
  1. در صورت حساسیت به سایر بیحس کننده ها، این دارو باید با احتیاط و زیر نظر پزشک تجویز گردد.
  2. بدلیل طولانی بودن زمان بیحسی باید دقت گردد که اعضای بیحس شده مجروح نگردند.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

در انفیلتراسیون برای بیحسی از طریق تزریقی برحسب وزن بیمار و نوع عمل جراحی حداکثر 200 میلی گرم (در مورد محلول های حاوی آدرنالین حداکثر 500 میلی گرم) تجویز می شود. در بیحسی وریدی منطقه ای، مقدار 50 - 300 میلی گرم و برای بیحسی جلدی، مقدار 50 - 300 میلی گرم مصرف می شود. برای بیحسی اعصاب محیطی، در دندانپزشکی مقدار 20 - 100 میلی گرم از محلول 2 درصد، در بیحسی بین دنده ای مقدار 30 میلی گرم از محلول یک درصد، در بیحسی اطراف گردن رحم مقدار 100 میلی گرم از محلول یک درصد در هر طرف مصرف می شود.

حداکثر مقدار مصرف در بزرگسالان در بیحسی منطقه ای وریدی تا 4 mg/kg و در دندانپزشکی تا 6.6 mg/kg یا 300 میلی گرم در هر بار مراجعه به دندانپزشکی و در سایر موارد تا 4.5 mg/kg یا 300 میلی گرم در هر بار مصرف می باشد. در مامایی برای بیحسی قسمت تحتانی نخاع و زایمان طبیعی از طریق مهبل، مقدار 50 میلی گرم از لیدوکائین و در عمل سزارین و یا زایمان هایی که به دستکاری داخل رحم نیاز دارد، مقدار 75 میلی گرم استفاده می شود. برای بیحسی در جراحی شکم، مقدار 75 - 100 میلی گرم مصرف می شود.

فرآروده حاوی دکستروز

در بیحسی قسمت تحتانی نخاع در زایمان طبیعی، 50  میلی گرم از لیدوکائین بصورت محلول 5%، برای عمل جراحی سزارین و اعمالی که نیاز به دستکاری داخل رحم دارند، 75 میلی گرم لیدوکائین بصورت محلول 5% در عمل جراحی شکم، 75 - 100 میلی گرم لیدوکائین بصورت محلول 5% تزریق می شود.

فرآروده های حاوی اپینفرین

در بیحسی دندان، 20 - 100 میلی گرم از لیدوکائین از محلول 2% مصرف می شود. در سایر موارد، مقدار مصرف مشابه مقدار مصرف محلول تزریقی لیدوکائین می باشد.

 

کودکان:

در کودکان در انفیلتراسیون موضعی تا   4.5 mg/kgاز محلول 0.25 - 0.5 درصد و برای  بیحسی منطقه ای وریدی تا 3 mg/kg  از محلول های فوق استفاده می شود.

فرآروده حاوی دکستروز

در بیحسی نخاعی در نوزادان و کودکان با وزن تا 5 کیلوگرم، 2.5 mg/kg  و در کودکان با وزن 5 – 15 کیلوگرم مقدار  2 mg/kg و در کودکان با وزن بیش از 15 کیلوگرم مقدار 1.5 mg/kg از لیدوکائین مصرف می شود.

فرآروده های حاوی اپی نفرین

در بیحسی دندان در کودکان ،4 - 5 mg/kg  از لیدوکائین یا مقدار واحد 100 - 150 میلی گرم مصرف می شود. در انفیلتراسیون موضعی یا انسداد عصبی، مقدار 7 mg/kg از لیدوکائین از محلول 0.25 - 1 درصد تزریق می گردد.

فرم های دارویی

Carpool: 2% (Lidocaine HCI 20 mg + Epinephrine 12.5 mcg)/ml

Injection: (Lidocaine HCI 10 mg + Epinephrine 5 mcg)/ml

Injection: 1% (5 ml, 50 ml)

Carpool: 2%

Injection: 2% (5 ml, 50 ml)

Viscous Solution: 2%

For Infusion: 20%

For Infusion: 4% (50 ml)

Injection: 5% + Dextrose 7.5%