ایمنوگلوبولین سرخک

موارد مصرف

توجه: پیش از مطالعه این تک نگار، مراجعه به تک نگار کلی ایمنوگلوبولین ها ضروری است.

 

این فرآورده برای ایجاد ایمنی انتقالی برعلیه بیماری سرخک مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین در افراد مستعد که با عفونت تماس داشته اند، برای پیشگیری و بهبودی سرخک مصرف می شود. همچنین در زنان باردار در سه ماهه اول، بیماران مبتلا به سندرم نقص پادتن، بیماران تحت درمان با مقادیر زیاد کورتیکوستروئیدها یا سایر داروهای کاهنده سیستم ایمنی، بیماران مبتلا به بیماری های شدید تب دار (مخصوصاً اگر دارای اختلالات مغزی باشند) به شرط آنکه تابحال واکسینه نشده باشند مصرف می شود.

مکانیسم اثر

این فرآورده حاوی ایمنوگلوبولین های لیوفیلیزه (عمدتاً IgG) می باشد و از پلاسمای حاوی پادتن های خاص بر علیه ویروس سرخک بدست می آید.

عوارض جانبی

درد و سفتی در محل تزریق، تب، کهیر و آنژیوادم از عوارض جانبی عمده این فرآورده می باشند.

هشدارها
  1. در افراد با سابقه واکنش های حساسیتی سیستمیک باید این فرآورده با احتیاط مصرف شود.
  2. هنگام تزریق دارو احتمال انتقال بیماری های ویروسی وجود دارد.
تداخل های دارویی

بدلیل تداخل اثر با واکسن های ویروسی، تا سه ماه بعد از تزریق این ایمنوگلوبولین، از تجویز واکسن های ویروسی امتناع شود.

نکات قابل توصیه

 این فرآورده باید در دمای بین 2 - 8 درجه سانتیگراد و دور از نور و تحت خلاء یا گاز خنثی نگهداری شود.

مقدار مصرف

پیشگیری فوری:

در اسرع وقت بعد از تماس (یا حداکثر طی 5 روز بعد از آن)،0.2 – 0.4 ml/kg  باید داخل عضلانی تزریق شود. در صورت تداوم تماس همین مقدار باید بعد از 2 - 3 هفته تکرار شود.

 

درمان بیماری سرخک:

تزریق داخل عضلانی 1 – 1.2 ml/kg توصیه می شود.

 

جلوگیری از بروز عوارض جانبی بعد از واکسیناسیون:

برای این منظور تزریق داخل عضلانی0.02 ml/kg  توصیه شده است. این مقدار از پیشرفت ایمنی فعال برعلیه واکسن جلوگیری نمی کند.

فرم های دارویی

 Injection: 200 IU/ml