متفورمین

موارد مصرف

متفورمین در درمان دیابت غیر وابسته به انسولین بکار می رود. این دارو بویژه برای درمان بیمارانی که به رژیم غذایی پاسخ نداده اند و همچنین در بیمارانی که اضافه وزن دارند، به کار می رود.

مکانیسم اثر

متفورمین از طریق کاهش گلوکونئوژنز و افزایش مصرف محیطی گلوکز اثر می کند. متفورمین احتمالاً میزان و یا قدرت اتصال آن به گیرنده های غشاء سلول، بویژه گیرنده های محیطی، را افزایش می دهد.

فارماکوکینتیک

فراهمی زیستی دارو 50 - 60 درصد است ولی غذا، سرعت و میزان جذب دارو را کاهش می دهد. نیمه عمر دارو 6.2 ساعت است و بطور عمده به صورت تغییر نیافته از کلیه ها دفع می شود.

عوارض جانبی

مهمترین عوارض جانبی ناشی از متفورمین بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، اسهال (معمولاً زودگذر)، اسیدوز لاکتیک (قطع درمان لازم می باشد) و کاهش جذب ویتامین B12 می باشند.

موارد منع مصرف

دارو در مواردی مانند بیماری های کبدی و کلیوی، بیماری های قلبی، استعداد ابتلا به اسیدوز لاکتیک، عفونت شدید، سوختگی شدید، جراحی، تروما، دهیدراتاسیون، اغمای دیابتی و کتواسیدوز دیابتی نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. در افراد مسن به دلیل احتمال وجود بیماری های عروق محیطی و یا اختلال عملکرد کلیوی، دارو باید با احتیاط مصرف شود.
  2. در شرایطی مانند اسهال، استفراغ، فلج معده، انسداد روده و دیگر شرایطی که جذب غذا را به تاخیر می اندازد، ممکن است تغییر مقدار مصرف دارو لازم بوده و یا انسولین جایگزین آن شود.
  3. در پرکاری یا کم کاری تیروئید تنظیم مقدار مصرف دارو لازم است.
تداخل های دارویی

سایمتیدین، آمیلوراید، بلوک کننده های کانال کلسیم، دیگوکسین، مرفین، پروکائین آمید، کینین، رانیتیدین، تریامترن، تری متو پریم و وانکومایسین غلظت پلاسمایی متفورمین را افزایش می دهند.

نکات قابل توصیه
  1. مصرف متفورمین باید 2 روز قبل از جراحی یا استفاده از مواد حاجب برای آزمایشات پزشکی قطع شود.
  2. در صورت بروز علائم اسیدوز لاکتیک (اسهال، درد و کرامپ های عضلانی، تنفس کوتاه و سریع، خستگی، ضعف و خواب آلودگی) و یا استفراغ سریعاً به پزشک مراجعه شود.
مقدار مصرف

دارو به میزان 500 میلی گرم هر 8 ساعت یا 850 میلی گرم هر 12 ساعت همراه یا بعد از غذا مصرف می شود. حداکثر مقدار مصرف  2 - 3 g/day در مقادیر منقسم می باشد.

فرم های دارویی

Tablet: 500 mg