میتومایسین

موارد مصرف

میتومایسین در درمان کارسینومای معده، لوزالمعده، کلورکتال، پستان، سر و گردن، مجاری صفراوی، ریه، گردن رحم، مثانه و لوسمی میلوسیتیک مزمن مصرف می شود.

مکانیسم اثر

میتومایسین بعد از فعال شدن توسط آنزیم ها در بافت ها به عنوان یک داروی آلکیله کننده عمل می کند. میتومایسین موجب اتصال دو رشته DNA  بهم شده و ساخت DNA و نیز تاحدی ساخت RNA و پروتئین را مهار می کند.

فارماکوکینتیک

متابولیسم میتومایسین عمدتاً در کبد صورت می گیرد. نیمه عمر آن در مرحله نهائی حدود 50 دقیقه بوده و دفع آن کلیوی است.

عوارض جانبی

کاهش گلبول های سفید خون یا عفونت و ترومبوسیتوپنی از عوارض شایع میتومایسین هستند.

هشدارها

اگر طی تزریق وریدی، دارو به بافت های اطراف رگ نشت کرد باید تزریق را بلافاصله متوقف و بقیه دارو را از طریق یک ورید دیگر تجویز کرد. ممکن است برداشتن ناحیه آسیب دیده توسط جراحی لازم شود.

نکات قابل توصیه
  1. میتومایسین را معمولاً از طریق یک کاتتر وریدی تزریق می کنند.
  2. به علت ایجاد نکروز موضعی بافت ها، نباید میتومایسین را به صورت عضلانی یا زیرجلدی تزریق کرد.
  3. میتومایسین را برای درمان بعضی از تومورها به صورت تزریق شریانی (مثلاً در شریان کبدی) تجویز می کنند.
  4. دوره درمان بعدی با میتومایسین باید تنها زمانی که سلول های خونی به تعداد قابل قبول بازگشتند، انجام شود.
  5. اگر بیماران پس از دو دوره درمان پاسخ لازم را به میتومایسین ندادند به نظر نمی رسد که درمان با میتومایسین در آنها نتیجه ای داشته باشد.
مقدار مصرف

به میزان 10 – 20 mg/m2  به صورت مقادیر واحد هر 6 - 8 هفته یکبار تزریق وریدی می شود. مقدار مصرف در نوبت های بعدی بر مبنای تعداد پلاکت ها و لکوسیت ها تعیین می گردد. مصرف مقادیر بیش از 20 mg/m2 اثر درمانی بیشتری نداشته و تنها خطر مسمومیت را افزایش می دهد.

فرم های دارویی

Injection: 2 mg, 5 mg, 10 mg