میتوکسانترون

موارد مصرف

میتوکسانترون در درمان لوسمی های حاد میلوسیتیک، پرومیلوسیتیک، منوسیتیک و لوسمی حاد اریتروئید، سرطان پستان، کبد و لنفوم های غیرهوچکینی مصرف می شود.

مکانیسم اثر

به نظر می رسد این دارو با اتصال به DNA سبب مهار ساخت DNA و RNA می شود.

فارماکوکینتیک

میتوکسانترون به سرعت و به طور وسیع در بافت هایی چون تیروئید، کبد، قلب و گلبول های قرمز خون منتشر می شود. متابولیسم آن کبدی بوده و نیمه عمر آن حدود 6 روز می باشد. دفع آن از طریق صفرا و مدفوع تا 25 درصد طی 5 روز پس از مصرف است.

عوارض جانبی

سرفه، تنفس کوتاه، خونریزی دستگاه گوارش، کاهش گلبول های سفید یا عفونت، معده درد، التهاب دهان و مخاط آن از عوارض جانبی شایع میتوکسانترون می باشند.

هشدارها

این دارو در بیماران مبتلا به اختلال فعالیت قلب باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

نکات قابل توصیه
  1. میتوکسانترون نباید به داخل غلاف نخاعی تزریق گردد.
  2. مقدار مصرف تکمیلی دارو پس از رفع اثرات سمی هماتولوژیکی آن قابل تجویز است.
مقدار مصرف

در درمان لوسمی های حاد میلوسیتیک و پرومیلوسیتیک و اریتروئید مقدار اولیه  12 mg/m2/dayیک تا سه روز حداقل طی 3 دقیقه انفوزیون وریدی می شود. میتوکسانترون به صورت ترکیبی با 100 mg/m2 سیتارابین به صورت انفوزیون وریدی طی 24 ساعت برای 7 - 1 روز هم تجویز می شود. مقدار مصرف نگهدارنده 12 mg/m2/day است که برای 1 – 2 انفوزیون وریدی می شود. مقدار مصرف نگهدارنده به صورت ترکیبی با سیتارابین 100 mg/m2/day است که  طی 24 ساعت برای 1 - 5 روز انفوزیون وریدی می شود. مقدار مصرف نگهدارنده به فاصله 6 هفته پس از مقدار مصرف اولیه و در صورت مصرف ترکیبی، 4 هفته پس از مصرف اولیه تجویز می شود. در درمان سرطان پیشرفته  پستان و لنفوم های غیرهوچکینی به میزان 14 mg/m2 انفوزیون وریدی می شود که در فواصل 21 روز تکرار می گردد. در بیمارانی که دچار ضعف فعالیت مغز استخوان هستند مقدار مصرف اولیه  12 mg/m2 خواهد بود.

فرم های دارویی

Injection: 2 mg/ml