میواکوریوم

موارد مصرف

میواکوریوم به عنوان داروی کمکی در بیهوشی عمومی و تسهیل انتوباسیون داخل تراشه به کار می رود.

مکانیسم اثر

میواکوریوم به طور رقابتی به گیرنده های کولینرژیک در صفحة انتهایی حرکتی متصل شده و باعث آنتاگونیزه کردن اثر استیل کولین شده که نهایتاً باعث بلوک انتقال عصبی عضلانی می شود.

فارماکوکینتیک

میواکوریوم مخلوطی از 3 استرئوایزومر می باشد که به وسیله کولین استراز پلاسما غیرفعال می شوند. مکانیسم های کبدی و کلیوی در حذف دارو از طریق ادرار و صفرا دخالت دارند.

عوارض جانبی

از عوارض دارو می توان به گرگرفتگی، کاهش فشار خون، تاکی کاردی، برادی کاردی، آریتمی، helbitis، راش پوستی، کهیر، اریتم، واکنش در محل تزریق، اسپاسم برونش، خس خس سینه، کاهش اکسیژن خون، سرگیجه و اسپاسم های عضلانی اشاره نمود.

موارد منع مصرف

در صورت وجود حساسیت مفرط به میواکوریوم یا داروهای مشابه و همچنین حساسیت به بنزیل الکل، این دارو نباید مصرف شود (ویال های چند دوز حاوی بنزیل می باشند).

هشدارها
  1. در بیماران مبتلا به ضعف عمومی یا ناتوان، بیماران مبتلا به بیماری عصبی عضلانی یا در موارد سوختگی، ابتدا باید یک مقدار آزمایشی 0.015 – 0.02 mg/kg به کار رود.
  2. در بیماران قلبی عروقی یا آلرژیک (نظیر آسم)، مقدار اولیه دارو (0.15 mg/kg) طی یک دقیقه تجویز شود.
  3. در بیماران چاق، مقدار اولیه دارو بر مبنای وزن ایده آل بدن تعیین شود.
  4. در موارد کاهش فعالیت کولین استراز پلاسما، دارو باید با احتیاط فراوان استفاده شود.
  5. در صورت وجود اختلالات کبدی و کلیوی، دارو با ید با مقادیر نگهدارنده کمتری استفاده شود.
تداخل های دارویی
  • اثر میواکوریوم در تجویز همزمان با آمینو گلیکوزیدها، کلیندامایسین، کتامین، نمک های تزریقی منیزیم، آنتی بیوتیک های پلی پپتیدی، کینیدین، کینین، تری متافان و وراپامیل ممکن است افزایش می یابد.
  • آزاتیوپورین اثر میواکوریوم را کاهش داده یا از بین می برد.
  • کاربامازپین باعث اثر کوتاه میواکوریوم و کاهش اثربخشی آن می شود.
  • تئوفیلین باعث معکوس شدن وابسته به دوز بلوک عصبی عضلانی می شود. تری متافان باعث طولانی شدن آپنه ناشی از میواکوریوم می شود.
  • وراپامیل باعث افزایش اثر میواکوریوم (نظیر تضعیف تنفسی) می شود.
  • این دارو با محلول های قلیایی دارای (pH>8.5)  ناسازگاری دارد.
نکات قابل توصیه

ممکن است بیمار در طی دوره بازیابی (Recovery) گاهاً دچار سرگیجه و اسپاسم عضلانی شود.

مقدار مصرف

بزرگسالان:

مقدار اولیه 0.15 mg/kg است که طی 5 - 15 ثانیه تجویز می شود. مقدار نگهدارنده 0.1 mg/kg هر 15 دقیقه (در صورت نیاز)، یا انفوزیون اولیه 9 - 10 mcg/kg/min است که با تیتراسیون (1 - 5 mcg/kg/min) ادامه می یابد.

 

کودکان:

در کودکان 2 - 12 ساله، مقدار اولیه داخل وریدی 0.2 mg/kg است که طی 5 - 15 ثانیه تجویز می شود. مقدار نگهدارنده، انفوزیون اولیه 14 mcg/kg/min است که با تیتراسیون(5 - 31 mcg/kg/min)  ادامه می یابد.

فرم های دارویی

 Powder for Injection: 2 mg/ml