نالوکسان

موارد مصرف

نالوکسان برای برطرف کردن تضعیف تنفسی ناشی از داروهای شبه تریاک جهت درمان مسمومیت با ترکیبات اوپیوئید و همچنین به عنوان داروی کمکی در درمان شوک سپتیک مصرف می شود.

مکانیسم اثر

این دارو مسدد گیرنده µ اوپیوئیدی می باشد و از این طریق، مانع اثراتی از داروهای شبه تریاک که از طریق تحریک این گیرنده اعمال می شود (از جمله تضعیف مرکز تنفس در سیستم اعصاب مرکزی) می شود.

فارماکوکینتیک

زمان شروع اثر دارو پس از تزریق عضلانی 2 - 5 دقیقه و پس از تزریق وریدی 1 - 2 دقیقه است. طول مدت اثر این دارو بعد از تزریق 1 - 2 ساعت می باشد. در کبد متابولیزه و متابولیت های آن از ادرار دفع می شوند. نیمه عمر دارو 64 دقیقه می باشد.

عوارض جانبی

تهوع و استفراغ، افزایش ضربان قلب و فیبریلاسیون از عوارض جانبی این دارو می باشند.

هشدارها
  1. این دارو در افراد مبتلا به بیماری قلبی - عروقی یا مصرف داروهای سمی برای قلب و یا افراد دارای وابستگی فیزیکی به داروهای شبه تریاک باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
  2. تجویز این دارو در بیماران وابسته به داروهای شبه تریاک موجب بروز علایم قطع مصرف می گردد.
  3. از آنجائی که این دارو دارای طول اثر کوتاهی می باشد، در موقع تجویز بعد از جراحی، مقدار دارو در هر بیمار باید به طور جداگانه تنظیم شود تا ضمن حفظ اثر ضد دردی کافی داروی شبه تریاک، ضعف تنفسی نیز برطرف شود.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

در درمان مسمومیت با اوپیوئیدها، 0.4 - 2 میلی گرم بصورت مقدار واحد تزریق وریدی، عضلانی یا زیرجلدی می شود.

در درمان ضعف تنفسی ناشی از داروهای اوپیوئیدی، 0.1 - 0.2 میلی گرم هر 2 - 3 دقیقه تزریق وریدی می شود.

در درمان شوک سپتیک 0.03 - 0.2 mg/kg از راه وریدی تزریق می شود و سپس 0.03 - 0.3 mg/kg در ساعت به مدت 1 - 24 ساعت  انفوزیون وریدی می گردد.

کودکان:

در درمان مسمومیت با اوپیوئیدها، 10 mcg/kg از راه وریدی، عضلانی یا زیرجلدی می شود. در درمان ضعف تنفسی 5 - 10 میکرو گرم هر 2 - 3 دقیقه تا زمان حصول تهویه مناسب تزریق وریدی می شود. در نوزادان، 10 mcg/kg از راه بند ناف، عضلانی یا زیرجلدی تزریق می شود.

فرم های دارویی

Injection: 0.4 mg/ml