اوکس کاربازپین

موارد مصرف

این دارو به عنوان داروی اصلی یا کمکی در درمان حملات تشنجی پارشیال در بزرگسالان و به عنوان داروی کمکی در درمان حملات تشنجی پارشیال در کودکان 4 - 16 سال مصرف می شود.

مکانیسم اثر

مکانیسم اثر ضد تشنجی این دارو بخوبی شناخته نشده است. بنظر می رسد اثر فارماکولوژیک این دارو عمدتا از طریق متابولیت 10 - مونوهیدروکسی اعمال می شود. انسداد کانال های سدیمی حساس به ولتاژ ناشی از این متابولیت سبب پایداری غشاء سلول های عصبی تحریک شده می شود.

فارماکوکینتیک

این دارو بطور کامل از مجرای گوارش جذب می شود. غذا بر روی سرعت و میزان جذب تاثیر ندارد. 40% از دارو به آلبومین سرم پیوند می یابد.

این دارو در کبد به سرعت و به میزان زیاد متابولیزه می شود. نیمه عمر دارو 2 ساعت و زمان لازم برای رسیدن به اوج غلظت سرمی 4.5 ساعت می باشد. بیش از 95% از دارو بصورت متابولیت از طریق کلیه دفع می شود.

عوارض جانبی

آتاکسی، دید غیر طبیعی، دو بینی، نیستاگموس، سرگیجه، افسردگی ذهنی، احساس بهبودی کاذب، عفونت مجاری تنفسی فوقانی، تطابق غیر طبیعی، الکتروانسفالوگرام غیر طبیعی، کبودی، تب، کاهش سدیم خون، کاهش فشار خون، سمیت عصبی، فراموشی، کنترل ضعیف حرکات بدن، فارنژیت، سینوزیت، بثورات جلدی، احساس تشنگی، عفونت مجاری ادراری و واژینیت با مصرف این دارو گزارش شده است.

موارد منع مصرف

در صورت وجود حساسیت مفرط به اکس کاربازپین و متابولیت آن، این دارو نباید مصرف شود.

هشدارها

در موارد زیر، این دارو باید با احتیاط فراوان مصرف شود: سابقه حساسیت مفرط به کاربامازپین، کاهش سدیم خون در طول درمان با این دارو، اندازه گیری غلظت سدیم سرم ضروری است.

تداخل های دارویی
  • داروهای ضد صرع که القاء کننده های P450 هستند (کاربامازپین، فنوباربیتال، فنی توئین و والپروئیک اسید)، غلظت پلاسمایی این دارو ومتابولیت آن را کاهش می دهند.
  • این دارو و متابولیت آن غلظت پلاسمایی داروهای خوراکی جلوگیری کننده از بارداری را کاهش می دهند.
  • این دارو و متابولیت آن سبب کاهش غلظت پلاسمایی وراپامیل می شود.
نکات قابل توصیه
  1. مراجعه منظم به پزشک برای بررسی پیشرفت درمان ضروری است.
  2. قبل از قطع مصرف دارو، باید به پزشک مراجعه نمود.
  3. به دلیل احتمال بروز خواب آلودگی، سرگیجه، تاری دید و دو بینی، ضعف و عدم هماهنگی عضلات، هنگام رانندگی یا کار با وسایلی که نیاز به هوشیاری دارند، باید احتیاط نمود.
  4. هنگام برخاستن ناگهانی از حالت خوابیده یا نشسته باید احتیاط نمود.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

در درمان تشنج، به عنوان داروی کمکی، مقدار مصرف 300 میلی گرم دو با ر در روز می باشد .مقدار مصرف بر حسب نیاز و تحمل بیمار تا حداکثر600 mg/day  در فواصل یک هفته، ممکن است افزایش یابد. برای شروع درمان ضد تشنج، به عنوان داروی اصلی، ابتدا 300 میلی گرم دو بار در روز مصرف می شود. مقدار مصرف دارو بر حسب نیاز و تحمل بیمار ممکن است تا 300 mg/day در فواصل هر 3 روز افزایش یابد.

کودکان:

 به عنوان داروی کمکی در درمان تشنج درکودکان 4 - 16   سال، ابتدا8 - 10 mg/kg/day  دو بار در روز در مقادیر منقسم یکسان، تا حداکثر 600 mg/day مصرف می شود.

مقدار مصرف نگهدارنده برای کودکان20 - 29   کیلوگرم900 mg/day ، این مقدار برای کودکان 29.1 - 39 کیلوگرم 1200 mg/day  و بالای 39 کیلوگرم   1800 mg/dayمی باشد.

فرم های دارویی

Tablet: 150 mg, 300 mg