پانکرونیوم

موارد مصرف

اين دارو به عنوان داروي كمك بيهوشي براي شل كردن عضلات و تسهيل كنترل بيمار طي تنفس مصنوعي مكانيكي مصرف مي شود. همچنين براي لوله گذاري داخل ناي و جراحي هائي كه نسبتاً طولاني مدت هستند و شل شدن عضلات در آنها ضرورت دارد، و كاهش شدت انقباضات عضلاني ناشي از حملات تشنجي مصرف شده است.

مکانیسم اثر

اين دارو با استيل كولين در اتصال به گيرنده هاي كولينرژيك صفحه محركه انتهايي رقابت و با مهار انتقال عصبي، پاسخ صفحه محركه انتهايي به استيل كولين را كاهش مي دهد و باعث فلج عضلات اسكلتي مي شود.

فارماکوکینتیک

متابوليسم دارو كبدي (مقادير جزيي) است. نيمه عمر دفع دارو 114 - 116 دقيقه است. زمان رسيدن به حداكثر غلظت 3 – 4.5 دقيقه و بسته به مقدار مصرف است. دفع دارو كليوي (80%) و صفراوي (10%)  است. بعد از تزريق دارو، 90% پاسخ پرشي عضلات در كمتر از 60 دقيقه به حالت عادي باز مي گردد.

عوارض جانبی

افزايش فشار خون، تاكي كاردي، خارش پوست، افزايش ترشح بزاق وراش پوستي از عوارض جانبي مهم و نسبتاً شايع دارو مي باشند.

هشدارها
  1. به دليل اثر واگوليتيك، خطر برادي كاردي يا كاهش فشار خون ناشي از داروهاي مخدر كاهش مي يابد. اما در بعضي بيماران خطر بروز تاكي كاردي يا افزايش فشار خون، بيشتر مي شود. تاكي كاردي با اين دارو شايع تر از ساير داروهاي مسدد عصبي-عضلاني است.
  2. در عيب كار كبد و كليه ممكن است اثر دارو طولاني تر شود.
  3. مصرف مقادير بيش از حد آن ممكن است منجر به ضعف مداوم تنفسي يا آپنه و كلاپس قلبي شود. براي به حداقل رساندن خطر مصرف بيش از حد، توصيه مي شود از يك تحريك كننده اعصاب محيطي، براي پيگيري پاسخ بيمار به دارو استفاده شود.
تداخل های دارویی

دارو با آمينوگليكوزيدها، بي حس كننده هاي موضعي تزريقي، كاپرئومايسين، خون سيتراته، كليندامايسين، لينكومايسين، پلي ميكسين ها، گليكوزيدهاي ديژيتالي، پروكائين آميد و كينيدين تداخل دارد.

نکات قابل توصیه
  1. در هيپرترمي، طول و شدت اثر دارو افزايش و در هيپوترمي طول و شدت اثر دارو كاهش مي يابد.
  2. دارو اثر شناخته شده اي روي هوشياري يا آستانه درد ندارد. لذا به عنوان داروي كمكي در جراحي، بايد مقدار كافي از داروي بيهوشي به كار رود.
  3. دارو به ميزان كمتري از ساير داروهاي مسدد عصبي - عضلاني باعث آزاد شدن هيستامين مي شود.
  4. مقدار مصرف دارو در صورت مصرف همزمان با بيهوش كننده هاي عمومي مثل اتر، انفلوران و ايزوفلوران بايد به 33 – 50 درصد كاهش يابد يا مقدار مصرف آن توسط يك تحريك كننده اعصاب محيطي تعيين شود. ميزان اين كاهش با هالوتان كمتر است.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

ابتدا 0.04 -0.1 mg/kg به صورت وريدي تجويز مي شود. سپس مقدار 0.01 mg/kg هر 20 - 60  دقيقه به مقدار مصرف اوليه اضافه مي شود. در صورت نياز بايد مقدار مصرف تنظيم شود. بعد از بيهوشي با ايزوفلوران يا انفلوران يا بيماراني كه به منظور لوله گذاري داخل ناي، سوكسينيل كولين دريافت كرده اند، 0.04 mg/kg ابتدا به صورت وريدي تجويز مي شود. سپس براساس پاسخ بيمار تنظيم مي شود. به منظور لوله گذاري داخل ناي، مقدار0.06 – 0.1 mg/kg  تزريق وريدي مي شود. بعد از مصرف دارو براي لوله گذاري داخل ناي، شرايط مناسب براي لوله گذاري طي 2 - 3  دقيقه به دست مي آيد.

 

كودكان:

مقدار مصرف را مي توان براساس پاسخ بيمار به مقدار مصرف تست به ميزان0.02 mg/kg  تعيين نمود. در كودكان با سن يك ماه و بيشتر مقدار مصرف مثل بزرگسالان است.

فرم های دارویی

 Injection: 4 mg/2 ml