پنی سیلین ها

آنچه در این مقاله می خوانید:
کلیات

 

  • Amoxicillin
  • Ampicillin
  • Cloxacillin
  • Co-Amoxiclav
  • Nafcillin
  • Penicillin 6.3.3
  • Penicillin G Benzathine
  • Penicillin G Procaine
  • Penicillin V
  • Piperacillin
  • Piperacillin-T
  • Sultamicillin

 

پنی سیلین ها ترکیباتی باکتریسید هستند و از طریق تداخل در سنتز دیواره سلولی باکتری اثر خود را اعمال می کنند. این داروها بخوبی در مایعات و بافت های بدن انتشار می یابند، اما نفوذ آنها به مایع مغزی - نخاعی ناچیز است (مگر در زمانی که پرده های مغز ملتهب شده باشند). پنی سیلین ها در غلظت درمانی در ادرار ترشح می شوند. پروبنسید دفع کلیوی پنی سیلین ها را متوقف می کند و غلظت این داروها را در پلاسما افزایش می دهد و غلظت پلاسمایی آنها را برای مدت طولانی تری حفظ می کند.

 

مهمترین عارضه پنی سیلین ها حساسیت مفرط است که با بثورات جلدی و گاه آنافیلاکسی همراه است و می تواند کشنده باشد . بیمارانی که به یک پنی سیلین حساسیت داشته باشند، به تمام پنی سیلین ها حساسیت نشان خواهند داد، چرا که حساسیت مفرط به هسته اصلی پنی سیلین ها مربوط است. با این وجود باید بخاطر داشت که تعداد کمی از بیماران در معرض خطر آنافیلاکسی هستند. درعفونت های جدی باید پنی سیلین ها را مصرف کرد ضمن آنکه باید شرایط مقابله با واکنش های حساسیت مفرط یا آنافیلاکسی را نیز در دسترس داشت. یک عارضه نادر، اما خطرناک پنی سیلین ها، آنسفالوپاتی ناشی از تحریک بافت مغزی است. این عارضه ممکن است در اثر مصرف مقادیر زیاد این دارو در بیماران عادی یا با مصرف مقادیر درمانی، در بیماران مبتلا به عیب کار کلیه بروز نماید. پنی سیلین ها را نباید از راه غلاف طناب نخاعی تزریق کرد، زیراممکن است موجب بروز آنسفالوپاتی کشنده شود.

 

مشکل دیگر که با مصرف مقادیر زیاد پنی سیلین ها در بیماران مبتلا به عیب کار کلیه همراه است، تجمع الکترولیت هاست. زیرا اغلب پنی سیلین های تزریقی حاوی یون های سدیم یا پتاسیم هستند.

 

اسهال، عارضه ای است که اغلب با مصرف پنی سیلین های خوراکی همراه است. این عارضه در مورد آمپی سیلین و مشتقات آن شایعتر است. (کولیت پسودوممبران).

 

بنزیل پنی سیلین (پنی سیلین G)، اولین پنی سیلین، همچنان به عنوان یک آنتی بیوتیک مهم و مفید مصرف می شود. این دارو توسط پنی سیلینازهای باکتریایی (بتا لاکتاماز) غیرفعال می شود. این دارو آنتی بیوتیک انتخابی در درمان عفونت های استرپتوکوکی، پنوموکوکی، گونوکوکی و مننگوکوکی است و نیز در درمان آکتینومیکوزیس، سیاه زخم، دیفتری، کزاز، قانقاریا، سیفلیس، یاز و در درمان بیماری Lyme کودکان مصرف دارد. اخیراً گونه هایی از پنوموکوکسی، مننگوکوکسی و گونوکوکسی که حساسیت آنها نسبت به پنی سیلین کاهش یافته است، مشاهده شده اند. بنزیل پنی سیلین توسط اسید معده غیرفعال می شود و جذب آن از دستگاه گوارش ناچیز است. از این رو، این دارو بهتر است از راه تزریقی مصرف شود. بنزیل پنی سیلین در صورت مصرف مقادیر زیاد از راه تزریق وریدی یا در صورت ابتلای بیمار به عیب کار کلیه ممکن است موجب بروز تشنج شود.

 

پروکائین پنی سیلین G یک نمک بسیار نامحلول پنی سیلین است. این دارو به صورت اشکال دارویی عضلانی دپو مصرف می شود و از این طریق غلظت درمانی دارو در بافت ها تا 24 ساعت باقی می ماند. این دارو آنتی بیوتیک انتخابی در درمان سیفلیس است (فاز عصبی سیفلیس به مراقبت های ویژه نیاز دارد).

 

فنوکسی متیل پنی سیلین (پنی سیلین وی) طیف اثر ضد باکتریایی مشابه بنزیل پنی سیلین دارد، اما اثر آن کمتر است. این دارو در برابر اسید معده مقاوم است و از این رو، برای مصرف خوراکی مناسب است. این آنتی بیوتیک نباید در درمان عفونت های جدی مصرف شود، زیرا جذب آن ممکن است غیر قابل پیش بینی و غلظت های پلاسمایی آن متغیر باشد. این دارو عمدتاً در درمان عفونت های مجاری تنفسی کودکان، التهاب عفونی لوزه ها و در ادامه درمان پس از مصرف یک یا چند مقدار تزریقی بنزیل پنی سیلین، پس از مشاهده علایم بالینی شروع بهبودی تجویز می شود. پنی سیلین وی در درمان عفونت های مننگوکوکی و گونوکوکی تجویز می شود.

 

 فنوکسی متیل پنی سیلین برای پیشگیری از ابتلای به عفونت های استرپتوکوکی پس از تب رماتیسمی و همچنین برعلیه عفونت های پنوموکوکی پس از برداشتن طحال یا در آنمی سلول های داسی شکل مصرف می شود. اغلب گونه های استافیلوکوکسی در حال حاضر به بنزیل پنی سیلین مقاوم هستند، زیرا این باکتری ها آنزیم های پنیسیلیناز تولید می کنند، اما کلوگزاسیلین بوسیله این آنزیم غیرفعال نمی شود و از این رو، در درمان عفونت های ناشی از استافیلوکوک های مقاوم به پنی سیلین موثر است. و این تنها مورد مصرف این آنتی بیوتیک است. کلوگزاسیلین در برابر اسید معده نیز مقاوم است و به همین دلیل علاوه بر راه تزریقی، از راه خوراکی نیز مصرف دارد.

 

آمپی سیلین، آموکسی سیلین و کوآموکسی کلاو گروه دیگری از پنی سیلین ها هستند که دارای طیف اثر وسیع می باشند. آمپی سیلین برعلیه گونه های خاصی از باکتری های گرم مثبت و گرم منفی موثراست، اما توسط پنیسیلینازها (از جمله پنی سیلینازهای تولید شده توسط استافیلوکوک طلایی و باسیل های گرم منفی معمول مانند اشریشیاکلی ) غیرفعال می شود. در حال حاضر تقریباً تمام گونه های استافیلوکوکی طلایی و بخشی از گونه های اشریشیاکلی و هموفیلوس انفلوآنزا نسبت به آمپی سیلین مقاوم هستند. از این رو، احتمال مقاومت میکروب به این آنتی بیوتیک در درمان کور عفونت ها باید در نظر گرفته شود و به ویژه در مورد بیماران بستری بدون انجام آزمون های تعیین حساسیت میکروبی نباید تجویز شود. این آنتی بیوتیک عمدتاً در درمان بدتر شدن برونشیت مزمن و عفونت گوش میانی (که هر دو معمولاً ناشی از استافیلوکوکوس پنومونیه و هموفیلوس انفلوآنزا هستند) و نیز در درمان عفونت های مجاری ادرار و سوزاک مصرف دارد.

 

آموکسی  سیلین مشتق آمپی سیلین است که فقط در یک گروه هیدروکسیل با آن تفاوت دارد، اما طیف اثر ضد باکتریایی آنها شبیه یکدیگر است. آمپی سیلین را می توان از راه خوراکی مصرف کرد، اما کمتر از نیمی از مقدار مصرف دارو جذب می شود و در صورت وجود غذا در معده، جذب آن کمتر نیز خواهد شد. اما آموکسی سیلین از راه خوراکی بهتر جذب می شود و غلظت پلاسمایی و بافتی بیشتری ایجاد می کند و برخلاف آمپی سیلین جذب آن تحت تاثیر غذا در معده قرار نمی گیرد.

 

کوآموکسی کلاو ترکیبی از آموکسی سیلین و اسیدکلاولانیک که یک مهارکننده آنزیم بتا لاکتاماز است، می باشد. اسید کلاولانیک خود اثر ضد باکتریایی قابل توجهی ندارد، اما پنی سیلینازها را غیر فعال می کند. در نتیجه، ترکیب کوآموکسی کلاو برعلیه باکتری های تولید کننده پنی سیلیناز که به آموکسی سیلین مقاوم هستند، موثر است. این باکتری ها شامل اغلب گونه های استافیلوکوکسی طلایی، گونه هایی از اشریشیاکلی و هموفیلوس انفلوآنزا و نیز باکتروئیدها و کلبسیلا می شود.

 

دسته دیگری از پنی سیلین ها، مشتقات ضد پسودوموناس هستند. اورئیدوپنی سیلین ها ، شامل پیپراسیلین، دارای طیف گسترده هستند و بر علیه پسودوموناس آئروژینوزا موثر می باشند.

برای درمان سپتی سمی پسودومونایی (به ویژه در بیماران مبتلا به کاهش نوتروفیل یا بیماران مبتلا به آندوکاریت)، پنی سیلین های ضد پسودوموناس باید همراه با یک آمینوگلیکوزید (مثلاً جنتامایسین یا توبرامایسین) مصرف شوند، چراکه این آنتی بیوتیک ها اثر سینرژیستی دارند. اما نباید پنی سیلین ها و آمینوگلیکوزیدها را در یک سرنگ یا انفوزیون با هم مخلوط کرد.