پروکاربازین

موارد مصرف

پروکاربازین در درمان بیماری هوچکین و لنفوم های غیرهوچکینی، تومورهای مغزی و کارسینومهای با منشاء نایژه ای، ملانوم بدخیم، میلوم مولتیپل و پلیسیتمی ورا مصرف می شود.

مکانیسم اثر

این دارو در چرخه سلولی به طور اختصاصی و در فاز S تقسیم سلولی عمل می کند و به نظر می رسد که ساخت RNA ، DNA و پروتئین را مهار می کند.

فارماکوکینتیک

این دارو تقریباً به طور کامل از مجرای گوارشی جذب می شود و از سد خونی - مغزی عبور می کند. متابولیسم آن کبدی است و به متابولیت های فعال تبدیل می شود. دفع این دارو از راه کلیه (به میزان 70 درصد) و ریه صورت می گیرد.

عوارض جانبی

کم خونی، تحریک CNS، تضعیف سیستم ایمنی، عفونت، کاهش پلاکت های خون، کم خونی همولیتیک، وقفه در قاعدگی و پنومونی از عوارض جانبی شایع پروکاربازین هستند.

موارد منع مصرف

پروکاربازین در عیب شدید کار کبد، فئوکروموسیتوم، عیب شدید کار کلیه، بیماری های قلبی - عروقی یا بی کفایتی عروق کرونر و آریتمی قلبی یا بیماری های پیشرفته عروقی مغز نباید مصرف شود.

تداخل های دارویی

پروکاربازین با داروهای زیر ایجاد تداخل می کند: داروهای آنتی کلینرژیک، آنتی هیستامین ها، ضد افسردگی های سه حلقه ای، داروهای ضد دیابت خوراکی یا انسولین، کافئین، کاربامازپین، مهارکننده هایMAO، داروهای مضعف CNS، دکسترومتورفان، دوکساپرام، فلوکستین، گوانتیدین، لوودوپا، مپریدین و ترکیبات مشابه، متیل دوپا و متیل فنیدات.

مقدار مصرف

بزرگسالان:

در لنفومای هوچکینی ابتدا 2 - 4 mg/kg/day به صورت مقدار مصرف واحد یا منقسم برای هفته اول، سپس 4 - 6 mg/kg/day تا ایجاد حداکثر پاسخ یا بروز لکوپنی و ترومبوسیتوپنی مصرف می شود. مقدار مصرف نگهدارنده 1 - 2 mg/kg/day است.

کودکان:

در لنفومای هوچکینی ابتدا50 mg/day  به صورت خوراکی برای هفته اول، سپس 100 mg/m2/day  در روز تا ایجاد حداکثر پاسخ یا بروز لکوپنی و ترومبوسیتوپنی مصرف می شود. مقدار مصرف نگهدارنده 50 mg/kg است.

فرم های دارویی

Capsule: 50 mg