پروپافنون

موارد مصرف

پروپافنون در آریتمی های بطنی و فوق بطنی (فلوتر یا فیبریلاسیون گهگیر دهلیزی) استفاده می شود.

مکانیسم اثر

این دارو با مسدود کردن کانال های سدیمی فعال موجب کاهش خودکاری قلب شده و هدایت و تحریک پذیری را مهار می کند. همچنین طول دوره تحریک پذیری را طولانی می کند. این دارو دارای اثر ضعیف مسدد گیرنده بتا آدرنرژیک و مسدد کانال های کلسیم نیز می باشد.

فارماکوکینتیک

این دارو از راه خوراکی بخوبی جذب، در کبد متابولیزه و از راه کلیه دفع می شود. متابولیسم گذر اول کبدی آن گسترده و نیمه عمر آن 1 - 2 ساعت است. پیوند دارو به پروتئین بسیار زیاد است. این دارو از راه ادرار و مدفوع دفع می شود.

عوارض جانبی

یبوست، تاری دید، خشکی دهان، گیجی، تهوع، استفراغ، خستگی، مزه فلزی و تلخ، اسهال، سر درد، واکنش های آلرژیک پوستی، افت فشار خون وضعیتی، کاهش ضربان قلب، بلوک سینوسی - دهلیزی، بطنی و داخل بطنی و اثرات آریتمی زایی از عوارض جانبی دارو هستند.

موارد منع مصرف

در نارسایی احتقانی (کنترل نشده) قلب، شوک کاردیوژنیک (مگر اینکه ناشی از آریتمی باشد)، برادی کاردی شدید، اختلالات الکترولیتی کنترل نشده، بیماری انسداد شدید راه های هوایی، کاهش شدید فشار خون، میاستنی گراو، نقص عملکرد گره سینوسی- دهلیزی، اختلالات بافت هدایتی - دهلیزی، بلوک گره دهلیزی - بطنی درجه دو یا بیشتر و بلوک شاخه های هیس نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. این دارو در موارد زیر باید با احتیاط فراوان تجویز شود: نارسایی قلب، نارسایی کبدی یا کلیوی، سالمندان و بیمارانی که دارای ضربان ساز الکتریکی هستند، بیماری های انسدادی راه های هوایی.
  2. از آنجایی که پروپافنون دارای اثر مسدد گیرنده های بتا آدرنرژیک می باشد، در بیماری انسدادی راه های هوایی، باید با احتیاط بسیار زیاد تجویز شود و در صورتی که انسداد راههای هوایی شدید باشد، نباید مصرف شود.
  3. بررسی نوار قلبی در طول درمان با د ارو در فواصل منظم ضروری است.
تداخل های دارویی
  • سایمتیدین و کینیدین غلظت پلاسمایی این دارو را افزایش می دهند.
  • مصرف همزمان پروپافنون با سایر داروهای ضد آریتمی تضعیف قلب را افزایش می دهد.
  • ریفامپین با کاهش غلظت پلاسمایی پروپافنون موجب افزایش اثرات آن می گردد.
  • مصرف توام پروپافنون با داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، خطر بروز آریتمی را افزایش می دهد.
  • مصرف همزمان پروپافنون با ترفنادین خطر بروز آریتمی بطنی را افزایش می دهد.
  • پروپافنون موجب افزایش غلظت پلاسمایی پروپرانولول، دیگوکسین و تئوفیلین می شود.
  • پروپافنون با افزایش غلظت پلاسمایی وارفارین موجب افزایش اثرات آن می گردد.
نکات قابل توصیه
  1. از آنجایی که مصرف توام پروپافنون با دیگوکسین موجب افزایش غلظت پلاسمایی دیگوکسین می گردد، باید در صورت مصرف همزمان این دو، مقدار مصرف دیگوکسین را کاهش داد.
  2. این دارو باید پس از غذا مصرف شود.
  3. در موقع تجویز این دارو، ECG و فشار خون بیمار باید کنترل شود.
  4. اگر با تجویز این دارو فاصله QRS بیشتر از %2 افزایش یابد، باید مقدار مصرف دارو کاهش یافته یا مصرف آن متوقف شود تا اینکه ECG به حد طبیعی برگردد.
  5. دوره درمان با این دارو باید کامل شود. این دارو نباید کمتر یا بیشتر از مقدار توصیه شده مصرف شود.
  6. در صورت فراموش شدن یک نوبت مصرف دارو، در صورت بیاد آوردن طی 4 ساعت، آن نوبت باید مصرف شود، ولی اگر تقریباً زمان مصرف نوبت بعدی فرا رسیده باشد، از مصرف آن نوبت خودداری نموده و مقدار مصرف بعدی نیز نباید دو برابر گردد.
  7. در صورت نیاز به هر گونه عمل جراحی یا درمان اضطراری باید احتیاط نمود.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

در ابتدا 15 میلی گرم 3 بار در روز مصرف می شود. در صورت نیاز با فاصله های حداقل 3 روز، مقدار مصرف به 3 میلی گرم 2 بار در روز افزایش می یابد. حداکثر مقدار مصرف 3 میلی گرم 3 بار در روز می باشد. در بیماران با وزن کمتر از 7 کیلوگرم مقدار دارو باید کاهش یابد.

فرم های دارویی

Tablet: 15 mg, 3 mg