پروتیونامید

موارد مصرف

پروتیونامید، همراه با سایر داروهای ضد سل به عنوان جایگزین داروهای انتخاب اول در درمان سل در عفونت های مقاوم به این داروها مصرف می شود.

مکانیسم اثر

مکانیسم اثر این دارو به خوبی شناخته نشده است، اما به نظر می رسد مانع ساخت پپتیدها در مایکوباکتریوم شده و بسته به غلظت، باکتریواستاتیک یا باکتریسید می باشد.

فارماکوکینتیک

این دارو به خوبی از مجرای گوارش جذب می شود و 1 - 2 ساعت پس از مصرف به اوج غلظت سرمی حاصل می شود. دفع این دارو عمدتاً کلیوی است.

عوارض جانبی

افسردگی، تغییرات خلقی، اغتشاش شعور (مسمومیت CNSنوریت محیطی، اسهال، افزایش بزاق، کاهش اشتها، تهوع یا استفراغ، درد معده یا دل آشوبه، احساس طعم فلزی در دهان از عوارض شایع این دارو هستند.

هشدارها
  1. بیمارانی که به داروهای ایزونیازید، پیرازین آمید و اسید نیکوتینیک یا سایر داروهای مشابه از نظر ساختمانی، حساسیت مفرط دارند، ممکن است به این دارو نیز حساس باشند.
  2. مصرف این دارو در بیماران مبتلا به عیب کار کبد یا دیابت باید با احتیاط فراوان صورت گیرد.
تداخل های دارویی

مصرف همزمان پروتیونامید با سایر داروهای ضد سل، به ویژه سیکلوسرین ممکن است عوارض جانبی این داروها و از جمله مسمومیت CNS را افزایش دهد. این دارو موجب افزایش نیاز به ویتامین  B6(پیریدوکسین) می شود.

نکات قابل توصیه
  1. در صورت بروز اختلال گوارشی، دارو را می توان همراه با غذا مصرف کرد.
  2. در طول درمان با این دارو، مصرف ویتامین B6 به صورت مکمل توصیه می شود.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

مقدار 500 - 1000 mg/day به صورت یکجا یا در مقادیر منقسم همراه با غذا مصرف می شود. مصرف دارو را با مقادیر کم باید شروع کرد و در صورت نیاز و تحمل بیمار آن را افزایش داد.

کودکان:

در کودکان با سن کمتر از 10 سال مقدار 10 mg/kg مصرف می شود که به تدریج تا 20 mg/kg در روز افزایش می یابد.

فرم های دارویی

Tablet: 125 mg, 250 mg