ریپاگلینید

موارد مصرف

ریپاگلینید، یک داروی ضد دیابت است که در درمان دیابت ملیتوس تیپ 2 مصرف می شود.

مکانیسم اثر

هر چند که این دارو از نظر ساختمانی، با سولفونیل اوره ها متفاوت است، ولی بنظر می رسد مکانیسم اثر آن مشابه باشد.

فارماکوکینتیک

این دارو به سرعت از مجرای گوارش جذب می شود. اوج غلظت پلاسمایی پس از یکساعت حاصل می شود. فراهمی زیستی دارو در حدود60%  است. این دارو به میزان زیاد به پروتئین های پلاسما پیوند می یابد. نیمه عمر حذف دارو یکساعت است. این دارو بطور کامل در کبد متابولیزه می شود و متابولیت های غیر فعال از راه صفرا دفع می شوند.

عوارض جانبی

درد شکم، یبوست، تهوع، استفراغ، کاهش قند خون، درد مفاصل و پشت، واکنش های حساسیت مفرط شامل کهیر، بثورات جلدی، خارش و افزایش میزان آنزیم های کبدی از عوارض جانبی این دارو می باشد.

هشدارها

غلظت پلاسمایی بالا و افزایش نیمه عمر در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیه یا بیماری مزمن کبد ممکن است مشاهده شود.

تداخل های دارویی
  • کارایی دارو تحت تاثیر داروهایی است که بطور مستقل سبب افزایش یا کاهش غلظت گلوکز خون می شوند.
  • ریفامپیسین و کاربامازپین ممکن است اثر این دارو را کاهش دهند.
  • کلاریترومایسین ممکن است غلظت پلاسمایی این دارو را افزایش دهد.
  • مصرف همزمان این دارو با جم فیبروزیل ممکن است سبب کاهش قابل توجه کلیرانس ریپاگلینید و بروز کاهش شدید قند خون شود.
مقدار مصرف

از راه خوراکی تا 30 دقیقه قبل از غذا مقدار 0.5 میلی گرم مصرف می شود. مقادیر 1 - 2 میلی گرم معمولا در بیمارانی که قبلا تحت درمان با داروهای کاهنده قند خون بوده اند، مصرف می شود. مقدار مصرف دارو در فواصل 1 - 2 هفته تا حداکثر 4 میلی گرم قبل از غذا باید تنظیم گردد. حداکثر مقدار مصرف  16 mg/day می باشد.

فرم های دارویی

Tablet: 0.5 mg, 1mg, 2 mg