استرپتوزوسین

موارد مصرف

استرپتوزوسین در درمان کارسینومای لوزالمعده و همچنین تومورهای کارسینوئید مصرف می شود.

مکانیسم اثر

اثرات سمی آن از طریق اتصال به رشته های DNA که در نهایت به مهار ساخت DNA منجر می گردد، اعمال می شود. اثرات دیابتوژنیک این دارو به خاطر جذب آن توسط سلولهای جزایر بتا لوزالمعده و اثرات سمی آن بر روی این سلول ها است.

فارماکوکینتیک

متابولیسم دارو کبدی است و نیمه عمر نهائی آن حدود 35 دقیقه برای دارو و 40 ساعت برای متابولیت های آن است. دفع دارو عمدتاً کلیوی و همچنین از دستگاه تنفس است.

عوارض جانبی

سمیت و نارسائی کلیوی و کاهش قند خون از عوارض نسبتاً شایع استرپتوزوسین هستند.

نکات قابل توصیه
  1. استرپتوزوسین را می توان به صورت تزریق سریع داخل وریدی و یا انفوزیون کوتاه مدت (10 – 15  دقیقه ) و یا طولانی (طی 6 ساعت) تجویز کرد.
  2. به خاطر احتمال بروز عوارض کلیوی، تزریق داخل شریانی دارو توصیه نمی شود.
  3. به خاطر احتمال بروز کاهش قند خون هنگام تزریق، محلول دکستروز تزریقی باید در دسترس باشد.
  4. بین دوره های درمان استرپتوزوسین باید  4 - 6هفته فاصله باشد تا در صورت بروز سمیت کلیوی امکان کنترل آن باشد.
مقدار مصرف

در درمان کارسینومای لوزالمعده 500 mg/m2/day  به مدت پنج روز متوالی تزریق وریدی می شود که این مقدار مصرف هر 4 - 6 هفته تکرار می شود و یا  1 g/m2 هفته ای یکبار به مدت دو هفته تزریق وریدی می شود که این مقدار در صورت نیاز حداکثر تا 1.5 g/m2 افزایش می یابد.

فرم های دارویی

Injection: 1 g