توکسوئیدها

آنچه در این مقاله می خوانید:
کلیات

 

  1. توکسوئیدها اگزوتوکسین های تغییر یافته باکتری ها می باشند که به وسیله واکنش با فرمالدئید خنثی می شوند. اگر چه توکسوئیدها سمی نیستند، ولی به لحاظ خاصیت آنتی ژنیک، تولید پاد تن های اختصاصی برعلیه سم باکتری و تحریک می کنند، هنگام تزریق توکسوئیدها باید به نکات زیر توجه داشت.
  2. بیماران تحت درمان با داروهای کاهنده سیستم ایمنی یا مبتلا به نقص ایمنی ممکن است پاسخ کمی برای ایجاد ایمنی فعال نشان دهند.
  3. در صورت مشاهده ذرات معلق یا تغییر رنگ در فرآورده، باید از تزریق آن خودداری شود.
  4. توکسوئیدها هرگز نباید برای درمان بیماری کزاز یا دیفتری یا سیاه سرفه مصرف شوند.
  5. این فرآورده ها نباید در عضله سرینی، از راه داخل وریدی، زیرجلدی یا داخل جلدی تزریق کرد. تزریق داخل عضلانی در عضله دلتوئید یا عضله ران (ترجیحاً برای نوزادان) توصیه شده است. از راه تزریق در اطراف عروق خونی و اعصاب باید اجتناب کرد. بعد از اسپیراسیون، اگر خون یا مایع مشکوکی به داخل سرنگ وارد شد، تزریق را نباید انجام داد و محتویات سرنگ را باید دور ریخت و با استفاده از یک توکسوئید جدید و در محلی متفاوت باید تزریق را انجام داد. در واکسیناسیون اولیه از تزریق مجدد در یک محل باید اجتناب کرد.
  6. مثل سایر داروهائی که از راه عضلانی تزریق می شوند، در هنگام تجویز برای بیماران تحت درمان با داروهای ضد انعقادی باید احتیاط شود.
  7. افزایش فواصل زمانی بین نوبت های تزریق توکسوئیدها (بدون توجه به زمان تاخیر) در ایجاد مصونیت نهائی تاثیری ندارد. بنابراین در صورت تاخیر نیازی به شروع یک دوره جدید نیست.
  8. برای جلوگیری و مهار هر گونه واکنش آلرژیک، بررسی سابقه واکنش های آلرژیک در بیمار وجود امکانات لازم ضروری است.
  9. واکسن DTP برای ایمن سازی در کودکان تا سن 7 سالگی و توکسوئید کزاز و دیفتری (Td) برای ایمن سازی در بزرگسالان ترجیح داده می شود.
  10. داروهای کاهنده سیستم ایمنی و استروئیدها و پرتو درمانی باعث کاهش پاسخ ایمنی می گردد و در بیماران تحت درمان با این داروها ممکن است مصونیت ایجاد نشود. مصرف همزمان کلرامفنیکل پاسخ حافظه ای ایمنی به توکسوئید کزاز را کاهش می دهد.
  11. توکسوئیدها باید در دمای 2 - 8 درجه سانتیگراد نگهداری شوند. از انجماد آنها جلوگیری شود و توکسوئید منجمد شده را باید دور ریخت. قبل از استفاده، فرآورده را باید به شدت تکان داد تا محتویات ویال به صورت تعلیق درآید.
  12. حداقل فاصله بین نوبت های مصرف فرآورده 4 هفته است و مصرف نوبت ها در فواصل کوتاه تر موجب کا هش پاسخ ایمنی و مصونیت می شود. افزایش فاصله زمانی بین نوبت ها (بیش از مدت توصیه شده) در ایجاد مصونیت نهائی تاثیری ندارد، ولی ایجاد مصونیت کافی به تاخیر می افتد.
  13. تزریق نوبت سوم توکسوئیدها نقش عمده ای در ایجاد مصونیت دارد، بطوری که بدون این نوبت مصونیت کامل ایجاد نمی شود.