وازوپرسین

موارد مصرف

وازوپرسین در درمان دیابت بی مزه نوروژنیک، خونریزی از واریس های مری و نیز تشخیص دیابت بی مزه نوروژنیک از نوع نفروژنیک به کار می رود.

مکانیسم اثر

این دارو با افزایش نفوذپذیری سلولی در مجاری جمع کننده ادرار سبب افزایش بازجذب آب و به دنبال آن کاهش حجم و افزایش اسمولاریته ادرار می شود. با مقادیر زیادتر از مقدار فیزیولوژیک وازوپرسین موجب تنگ شدن عروق خونی و نیز انقباض عضلات صاف دستگاه گوارش می گردد.

فارماکوکینتیک

متابولیسم دارو کبدی و کلیوی است و نیمه عمر آن 10 - 20 دقیقه می باشد. طول اثر دارو 2 – 8 ساعت بوده و 5 - 15 درصد آن پس از تجویز داخل وریدی به صورت تغییر نیافته از کلیه ها ترشح می شود.

عوارض جانبی

بی رنگ شدن پوست، تهوع، آروغ زدن، کرامپ های شکمی، احساس دفع مدفوع، واکنش های حساسیتی، انقباض عروق کرونر و مسمومیت با آب از عوارض جانبی مهم دارو می باشند.

موارد منع مصرف

دارو در بیماری های عروقی (خصوصاً بیماری سرخرگ های کرونر) و زیادی فشار خون، همچنین در نفریت مزمن با احتباس ازت نباید مصرف شود.

هشدارها
  1. با مصرف مقادیر زیاد احتمال بروز اثرات اکسی توسیک وجود دارد.
  2. در کودکان و افراد مسن خطر مسمومیت با آب و هیپوناترمی وجود دارد.
  3. در مواردی چون بیماری های قلبی، آسم، صرع، میگرن و دیگر شرایطی که ممکن است با احتباس آب تشدید شود، آسیب های کلیوی و مواردی که باید از افزایش مایعات جلوگیری کرد، با احتیاط مصرف شود.
تداخل های دارویی

اثرات ضد ادراری در مصرف همزمان با کاربامازپین، کلرپروپامید و کلوفیبرات تشدید می شود و توسط دمکلوسایکلین، لیتیم و نوراپی نفرین کاهش می یابد.

مقدار مصرف

در درمان دیابت بی مزه مقدار 5 – 20 واحد هر 4 ساعت از طریق تزریق زیر جلدی یا داخل عضلانی و در کنترل اولیه خونریزی واریسی مقدار 20 واحد طی بیش از 15 دقیقه از طریق تزریق داخل وریدی تجویز می شود.

فرم های دارویی

Injection: 20 Pressor U/ml