وارفارین

موارد مصرف

این دارو برای پیشگیری از آمبولی در بیماری روماتیسمی قلب و فیبریلاسیون دهلیزی، پیشگیری از تشکیل لخته پس از نصب دریچه های مصنوعی قلب، پیشگیری و درمان ترومبوز وریدی و آمبولی ریوی و حملات ایسکمیک گذرا مصرف می شود.

مکانیسم اثر

وارفارین مانند سایر داروهای خوراکی ضد انعقاد خون، دارای اثر غیرمستقیم ضد انعقادی است و از طریق مهار ساخت فاکتورهای انعقادی ,X, IX, VIIII در کبد و در مسیر و وابسته به ویتامین K اثر خود را اعمال می کند.

عوارض جانبی

خونریزی، حساسیت مفرط، بثورات جلدی، ریزش مو، اسهال، کاهش هماتوکریت، تیره شدن انگشتان، نکروز پوست، یرقان، اختلال در عملکرد کبد، تهوع، استفراغ و التهاب لوزالمعده با مصرف دارو گزارش شده است.

موارد منع مصرف

این دارو در موارد زیر نباید مصرف شود:

تهدید به سقط جنین یا سقط ناقص، آنوریسم، خونریزی فعال، خونریزی مغزی نخاعی، جراحی اخیر اعصاب، جراحی اخیر چشم ها یا سایر جراحی های عمده، دیسکرازی خونی، هموفیلی، تمایل به خونریزی، افزایش شدید و کنترل نشده فشار خون، پریکاردیت، آندوکاردیت باکتریائی، حاملگی و قرحه گوارشی.

هشدارها

این دارو در موارد زیر باید با احتیاط مصرف شود:

دیابت شدید، زایمان اخیر، عیب شدید کار کلیه، ضربه شدید بویژه به سیستم اعصاب مرکزی، ضایعات دستگاه تنفسی یا ادراری، و اسکولیت شدید، کارسینوم احشاء،عیب شدید کار کبد یا سیروز، کمبود ویتامین C و K ، بیحسی ناحیه ای، سوراخ کردن نخاع، آندوکاردیت تحت حاد باکتریائی و پلی آرتریت.

تداخل های دارویی

مصرف همزمان وارفارین با داروهای زیر ممکن است اثر ضد انعقادی این دارو را افزایش دهد: آلوپورینول، آمیدارون، استروئیدهای آنابولیک، اندروژن ها، داروهای خوراکی ضد دیابت (اثر داروهای فوق نیز ممکن است افزایش یابد)، سالیسیلات ها از جمله اسید استیل سالیسیلیک، برخی ازسفالوسپورین ها، کلرامفنیکل، سایمتدین، کلوفیبرات، دانازول، دکستران، دی پیریدامول، دی سولفیرام، اریترومایسین، جم فیبروزیل، ایندومتاسین، ایبوپروفن، اسید مفنامیک، متی مازول, مترونیدازول، اسید نالیدیکسیک، اکسی فن بوتازون، فنی توئین (ابتدا افزایش و سپس کاهش اثر ضد انعقادی)، پروپیل تیواوراسیل، کینیدین، سولفونامیدها و هورمون های تیروئید. همچنین مصرف همزمان داروهای زیر با وارفارین ممکن است اثر ضد انعقادی این دارو را کاهش دهند.

آنتی اسیدها، اسید اسکوربیک (در مقادیر زیاد)، باربیتورات ها، کاربامازپین، گلوتمید، نفسیلین، فنی توئین، کلستیرامین، داروهای خوراکی ضد بارداری (ممکن است اثر دارو را افزایش یا کاهش دهند)، استروژن ها،گریزئوفولوین، پیریمیدون، ریفامپین و ویتامین K .

نکات قابل توصیه
  1. انجام آزمون زمان پروترومبین و مراجعه به پزشک بطور منظم، به منظور بررسی پیشرفت درمان ضروری است.
  2. از مصرف یا قطع مصرف سایر داروها از جمله سالیسیلات ها یا سایر داروهایی که نیاز به نسخه پزشک ندارند، بدون تجویز پزشک باید خودداری شود.
  3. در صورت بروز هر گونه علامت خونریزی، مراجعه به پزشک ضروری است.
مقدار مصرف

بزرگسالان:

برای درمان معمولی در بزرگسالان، 5 - 15 mg/day  برای 2 - 5 روز مصرف می شود که مقدار آن براساس نتایج آزمون پروترومبین تنظیم می شود. به عنوان مقدار نگهدارنده  2 - 10 mg/day مصرف می شود. در درمان با مقدار کم، از راه خوراکی روزانه یک میلی گرم مصرف می شود.

کودکان:

مقدار 0.5 - 0.35 mg/kg/day  مصرف می شود.

 

فرم های دارویی

Tablet: 2.5 mg, 5 mg