کفش های مخصوص دو می توانند باعث آسیب رسیدن به زانوها، مفاصل ران و مچ شوند

کفش های مخصوص دو، در مقایسه با دویدن با پای برهنه یا پیاده روی با کفش های پاشنه بلند، فشار بیشتری بر سه مفصل زانو، ران و مچ پا وارد می کند.

آرتروز زانو در مقایسه با سایر بیماری ها، باعث بروز بیشترین ناتوانی و از کار افتادگی در افراد سالخورده می شود.

 با وجود اینکه فواید قلبی - عروقی و سایر مزایای سلامتی ورزش دو به اثبات رسیده است. با این حال انجام این ورزش می تواند باعث فشار بر مفاصل پا شود. در بررسی به انتشار رسیده در مجله آسیب، عملکرد و توانبخشی1، محققان به مقایسه تاثیرات دوی پا برهنه و استفاده از کفش های ورزشی مدرن، بر حرکات مفصلی زانو، ران و مچ پا پرداختند. آنان به این نتیجه رسیدند که استفاده از کفش های ورزشی در مقایسه با دویدن به شکل پا برهنه یا پیاده روی با کفش های پاشنه بلند باعث وارد آمدن فشار بیشتر بر مفاصل می شود.

68 دونده بزرگسال (که 37 نفر آنان زن بودند) و از کفش های دوی معمولی موجود استفاده می کردند از میان جمعیت عمومی انتخاب شدند. هر یک از این افراد حداقل به میزان 15 مایل در هفته می دویدند و در هیچکدام از آنان هیچ سابقه ای از آسیب عضلانی- اسکلتی وجود نداشت. کفش های انتخاب شده که از لحاظ ویژگی های طبقه بندی و طراحی، معمولی و همانند بسیاری از کفش های دوی دیگر بودند در اختیار تمامی دوندگان قرار گرفت. با استفاده از تردمیل و یک سیستم آنالیز حرکتی هر یک از این شرکت کنندگان در حال دویدن به شکل پا برهنه و یا با استفاده از کفش های مخصوص دو تحت نظر قرار گرفتند. پس از سپری شدن زمان گرم کردن، اطلاعات مرتبط با سرعت، در هر یک از دوندگان گردآوری شد.

محققان به این نتیجه رسیدند که به هنگام استفاده از کفش های دو، در مقایسه با دو به شیوه پابرهنه، گشتاور بیشتری در مفاصل ران، زانو و مچ پا وجود دارد. به هنگام استفاده از کفش های دو، میانگین افزایش 54 درصدی در گشتاور چرخش داخلی ران، افزایش 36 درصدی در گشتاور انحنای زانو مشاهده شد.

چنین یافته هایی این نکته را به اثبات می رسانند که، با وجود اینکه ساختار ویژه کفش های دوی مدرن به خوبی از پا محافظت می کنند، ولی با این حال دارای تاثیر منفی نیز می باشند و آن افزایش فشار بر روی 3 مفصل اندام تحتانی می باشد. به احتمال زیاد این افزایش بواسطه پاشنه بلند و افزایش ارتفاع مواد موجود در زیر قوس داخلی پا ایجاد می شود که هر دو از ویژگی های کفش های دو مدرن می باشند.

شایان ذکر است که تاثیر کفش های ورزشی بر روی گشتاور مفصلی زانو به هنگام دویدن که مولفان به وجود آن پی برده اند (افزایش 38- 36 درصدی) حتی از تاثیر گزارش شده پیشین نیز که دال بر افزایش 26- 20 درصدی ناشی از پوشیدن کفش های پاشنه بلند در طول پیاده روی داشت بیشتر می باشد. نظر به اینکه اندازه فشار وارده بر مفصل تحتانی به هنگام دویدن در مقایسه با پیاده روی به میزان قابل توجهی بیشتر است، یافته های جدید حقیقتاً ارائه کننده تغییرات زیست مکانیکی قابل توجهی می باشند.

دکتر کری گان، مولف ارشد این تحقیق، چنین نتیجه گیری می کند: "هدف طرح های جدید کفش های ورزشی می بایست طوری باشد که گشتاور مفصلی را، تا حدی که در حالت دوی پابرهنه وجود دارد، کاهش دهد و در عین حال کارکردهای مفید آن بویژه انعطاف پذیری آن حفظ شود".

 

1 PM&R: The journal of injury, function and rehabilitation