فعالیت های بدنی بیش از اندازه و خطر ابتلا به التهاب مفاصل (آرتریت) و آرتروز

بر طبق بررسی ارائه شده در نشست سالانه انجمن رادیولوژی آمریکای شمالی (1RSNA)، زنان و مردان میانسالی که فعالیت های بدنی بالایی دارند، ناآگاهانه موجب آسیب به زانوها شده و بدین ترتیب خطر ابتلا به آرتروز2 را افزایش می دهند.

دکتر کریستف استلینگ3، یکی از اعضای تیم تحقیقات و رزیدنت رادیولوژی در بخش رادیولوژی کلینیکی دانشگاه مونستر آلمان، چنین بیان می کند: «داده های ما بر این نکته اشاره دارند که به احتمال زیاد افرادی که فعالیت های بدنی زیادی دارند بیشتر در معرض خطر بروز ناهنجاری های زانو قرار دارند و خطر بروز آرتروز در آنان به مراتب بیشتر از سایر افراد می باشد».

آرتروز یا همان استئوآرتریت، یک بیماری تحلیلی مفاصل است که باعث ایجاد درد، تورم، سختی و کوفتگی در مفصل می شود. برطبق گزارشات مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها، استئوآرتریت شایع ترین نوع از انواع آرتریت ها بوده و بطور تخمینی 27 میلیون بزرگسال آمریکایی به آن مبتلا هستند.

تحقیق 4UCSF در بردارنده 236 بیمار بدون نشانه ای بود که هیچ سابقه ای از بروز درد در زانو را گزارش نکرده بودند. افراد شرکت کننده در این تحقیق 136 زن و 100 مردن 55- 45 ساله بودند که از نظر وزنی در طیف نرمال قرار داشتند. این شرکت کنندگان براساس جوابهایی که به پرسش های موجود در پرسش نامه مقیاس فعالیت های سالمندان: 5PASE، داده بودند، به 3 گروه کم فعالیت، با فعالیت متوسط و فعال تقسیم شدند. PASE آزمونی استانداردی است که بر مبنای نوع فعالیت و مدت زمان انجام آن به ثبت و امتیاز دهی سطح فعالیت های بدنی افراد سالمند می پردازد. عوامل زیادی در نتیجه نهایی PASE دخالت دارند، با این حال فردی که میزان فعالیت او در محدوده فعالیت بالا (گروه فعال) جای می گیرد، به احتمال زیاد پیاده روی های طولانی، ورزش یا سایر تمرینات ورزشی هفتگی و همچنین کارهای خانگی نظیر تمیز کردن حیاط و ... را در برنامه روزانه خود دارد.

آنالیز MRI انجام شده در این تحقیق، اشاره بر وجود رابطه ای میان میزان فعالیت های بدنی و کثرت و شدت آسیب های وارده بر زانو داشت. در این آنالیز ناهنجاریهای مختص به زانو نظیر فعالیت منیسک، فعالیت غضروفی، تورم در مغز استخوان و ضایعات رباطی شناسایی شدند. این ناهنجاری ها تنها با میزان بالای فعالیت های بدنی ارتباط داشتند و فاکتورهایی نظیر: سن یا جنس در بروز آنها بی تاثیر بودند.

دکتر استلینگ چنین اظهار می کند: "شیوع ناهنجاری های مرتبط با زانو با افزایش فعالیت های بدنی زیادتر می شوند، بعلاوه با توجه به شواهد موجود، آسیب های غضروفی در افراد فعال، در مقایسه با سایر افراد، بسیار شدیدتر بوده است".

همچنین یافته های این بررسی بر این نکته اشاره دارند که انجام برخی از فعالیت ها در گذر زمان، خطرات بیشتری را برای بروز آسیب ها، در پی خواهند داشت.

نتایج تحقیق مذکور و بررسی های پیشین انجام شده از سوی گروه مذکور، همگی اشاره بر این حقیقت دارند که فعالیت هایی نظیر دو و پرش دارای تاثیرات زیادی بر بدن هستند و در طول انجام آنها بدن فرد متحمل وزن زیاد می شود که منجر به بروز آسیب های بیشتر بر غضروف ها می شوند. برعکس، فعالیت های کم تاثیر، نظیر شنا و دوچرخه سواری می توانند باعث محافظت از غضروف های معیوب شده و از ایجاد بیماری و بروز آسیب در غضروفهای سالم نیز پیشگیری کنند.

 

1 RSNA: Radiological Society of North America

2 Osteoarthritis

3 Christoph Stehling

4 UCSF: University of California, San Francisco

5 PASE: Physical Activity Scale for the Elderly